Hsp als kind.

Mijn mannetje proberen het in het weekend altijd gezellig te maken. Dan eten we in de living, muziekske op de achtergrond en tijd maken voor elkaar zonder gsm in de omtrek.Ik zorg dan altijd voor wat lekkers en gisteren was dat een kaasplankje met steenovenstokbrood en verse boter. Simpel, maar wel iets wat ik normaal niet eet. En als je een kaasliefhebber bent als ik, is het een waar festijn als je brood en kaas maar af en toe eens toelaat. Soit. We beginnen altijd met een aperitief en kozen gisteren voor een heerlijke gin-tonic een dure fles die we van dochterlief gekregen hebben voor ons nieuwjaar. Het is dus een heel succes dat die nog niet uit is. We houden ze voor speciale gelegenheden. En was het gisteren een speciale dag? Goh het zijn altijd speciale dagen ten huize Chrissebie al we maar samen zijn en genieten van elkaars gezelschap is het al speciaal genoeg. En een lekker flesje wijn bij de kaastafel mag ook niet ontbreken. En dan draaien we cd-tjes. Mijne schat heeft er genoeg in zijn collectie. De muziekkeuze is heel eclectisch . Van hardrock tot klassiek. Er zit echt vanalles in onze platenkast. Nu zijn er een 20-tal bijgekomen van mijn moeder . En we besloten daar eens naar te luistern hoewel André Hazes, Frans Bauer en Kristof totaal niet ons ding is. Geef ons maar goeie Belgische groepen en The war on drugs, Nick Cave , enfin de lijst is veel te lang om hier op te noemen.

En dan zaten we hier gisteren naar smartlappen te luisteren. En mee te zingen met ons twee alsof ons leven er van af hing. En op een gegevn moment was ik door een tekst zo hard ontroerd dat ik gewoon begon te wenen. Zo hard komt muziek bij mij aan. Het kan zorgen voor grote hoogstes maar ook voor diepe laagtes. En ik begon te vertellen over vroeger. Hoe ik als kind altijd zat te bleiten bij liedjes van de zangeres zonder naam als ze het had over trieste dingen zoals ” zeehondjes doodknuppelen ” of “vader die dronken this kwam”. Ik kon daar zo oprecht verdrietig van worden. Mijn kleine hartje kon daar zo’n pijn van doen. En dan werd ik steevast uitgelachen omdat ik een trunte was.

Ook bij films had ik er geweldig van. Vooral als het om dieren ging. Zo was de tranentrekker van het jaar ” Jody en het hertenjong” man man hoeveel tranen heb ik bij het kijken naar die film vergoten. Zo triest als het hertenjong moest sterven. Ik krijg er nog steeds rillingen van als ik er aan denk. En uiteraard weet ik dat dit fictie is. Toendertijd zei mijn moeder ook dat het niet “echt ” was, maar dat kon ik toen niet plaatsen wat ze precies bedoelde want ik had het immers net gezien. Wat ik zag was waar, altijd. Ook bijde film ” alleen op de wereld was het bleitconcert en mijn hart brak al helemaal in stukken als het aapje van de zwerver stierf”.

En dan hebben we het nog niet over Heintje gehad. Je moet weten dat Hein Simons 1 of 2 jaar ouder is dan ik. En ik was smoorverliefd. Ik was verliefd omwille van al die mooie teksten die hij zong. Ik had zo’n kleine platenspeler op mijn kamer , misschien herinner je je die platenspelerkes nog waarvan het deksel de klankbox was. Zo eentje was het .En dan legde ik mijn enige plaat op die ik bezat. Een rode van Heintje en dan lag ik mee te dromen als hij zong over “droomland” dan zag ik dat allemaal in mijn gedachten en liep met Heintje hand in hand door dat droomland. En toen hij zong over zijn trouwe hond die op een dag ” het leven had gelaten” dan was het alweer prijs. Ook liedjes over een moeder die voor haar stervende kind een paardje had gekocht dat op een dag de kist van het kind vervoerde. Man man, ze kenden er van hoor vroeger. Smartlappen, ik had er een haatliefde verhouding mee. Ik wilde wel luisteren maar werd er verdrietig van. Mijn gevoelige zieltje kon het leed niet aan. En ik begreep niet dat anderen daar geen last van hadden, en niet in een zee van tranen belandden bij het horen van zoveel smartepijn zoals de zangeres vaak zond. Ik voelde me onbegrepen toen ze me uitlachten omdat ik steeds moest bleiten , ik vond iedereen hard , het kon hen blijkbaar helemaal niet schelen of die zeehondjes nu werden doodgeknuppelt of niet. Ik begreep de wereld niet en ik voelde me ook eenzaam want ik vond geen soortgenoten, ik was een vreemde eend in de bijt . Nu weet ik eindelijk het antwoord, al een jaar of 8, ik ben hooggevoelig . En

ik heb daar mee leren leven. Het is een leuk en moeilijk terzelvertijd , maar oneerlijkheid daar heb ik het nog steeds zo moeilijk mee. Ik zou ongelukken doen , maar ik ben met de jaren toch wat milder geworden. Want hoe gevoelig ik als kind was ik kon verdorie een coleirige zot zijn als er mij onrecht werd aangedaan. Dan ging ik door het lint . Ach ja we kunnen maar zijn wie we zijn nietwaar. Ik was een beetje een Pipi langkous, adhd, hooggevoelig, sproeten, alleen geen ros haar, maar heden ten dage kan je dat oplossen met kleurspoelingen. Mijn fluorood is eraf, dat was een éénmalig experiment, waar ik geen spijt van heb. Nu is het terug rood, maar zonder de fluo, het ziet er een beetje normaler uit.

Fijne zondag iedereen!

 

 

 

Advertenties

Verjaardag.

Ik zit met een luxeprobleem! Ik ben binnenkort jarig. En nu krijgt mijn mannetje graag tips over waarmee hij een plezier kan doen. En in de 16 jaar dat we samen zijn , hebben we al zo veel leuke dingen gedaan. Ik vind het namelijk heel leuk om do-dingen te krijgen. Ik vind dingen beleven nu eenmaal een grotere rijkdom dan dingen bezitten. Ons huis staat al overvol met veel te veel postuurkes , kaders en prullaria. Ik heb dus totaal geen behoefte aan dingen ter decoratie van ons huis. Want momenteel ben ik deftig aan het minimaliseren aan het opkuisen voor we badkamer en keuken gaan afbreken. En dan breng ik nog gerief mee van bij mijn moeder. Want alles wordt verdeeld, ook brol, alles moet mee en ieder moet dan maar voor zichzelf uitmaken wat ze houden. Foto’s en zo, die leggen we op een stapel, ik ben daar nog niet mee begonnen om dat in pakjes te verdelen. Ik weet bovendien niet wie wat wil.

Ja mijn verjaardag. Wat zoal de revue passeerde in het verleden, zijn vooral etentjes, concerten, weekendarrangementjes. Ook al parfum, daar kunnen ze me altijd blij mee maken. Met moederdag zijn we zeevruchten gaan eten aan de kust. We gaan dus niet in herhaling vallen. Maar ik vind het moeilijk om iets ” voor te zeggen”. Ik vind meestal wel iets voor mijne schat, omdat ik alert ben als hij al eens kijkt naar iets in de winkel of zo, en dat knoop ik dan in mijn gedachten. Ooit had hij gezegd dat hij wel nog graag een graffiti op een witte muur in de keuken zou willen, ons Chrissebie heeft dat samen met zijn kinderen en haar kinderen bekokstooft. Helaas zal die graffiti nu weg zijn, met de nieuwe keuken, maar soit, hij heeft zijn dienst gedaan.

En dit jaar weet ik niet wat ik graag wil voor mijn verjaardag en ik besef dat dit betekend dat ik eigenlijk alles heb wat mijn hartje beliefd. We wonen in een huis met binnenkort een nieuwe keuken en nieuwe badkamer. Tijd voor uitstapjes , weekendjes is er nu niet echt en ik heb daar ook geen behoeft aan. Ik wil gewoon in de buurt blijven en kijken wat wij al kunnen doen vooraleer de aannemer komt.

Wat ik wel leuk zou vinden is dat mijn ventje zelf eens zou koken voor mij. Zo met het kookboek open op de keukentafel, met het zweet op zijn voorhoofd dat het lekker is en dat het niet aanbrandt. Ik zou dat keischattig vinden, maar verder dan een kaasschotel of afhaalchinees is hij nog niet geraakt. Neen koken dat is niets voor hem. Handig is hij wel, als er iets stuk is in huis gaat hij dat onmiddellijk fixen.

Ik zou wel graag eens naar Cirque de soleil gaan zien, maar dat komt maar langs in Antwerpen in maart volgend jaar dacht ik, of was het februari, soit, ik ben het vergeten.

Of een zelfgemaakt cadeautje iets waar hij energie in heeft gestoken, met liefde gemaakt, zou ik ook fijn vinden. Het hoeft allemaal niet zo duur te zijn. Ik kan best blij zijn met kleine dingen die recht uit het hart komen. Ik ben altijd zotcontent als ik een tekening of briefje van mijn kleindochter ontvang. Ik kan daar zo ongelooflijk gelukkig mee zijn.

Een mooie liefdesbrief die met de post is toegekomen heb ik ook eens gekregen van mijn mannetje met de hand geschreven en al, ik vond dat superromantisch. Brieven schrijven en gedichtjes, daar heeft hij mij al vaak mee verrast. T ergste is dat alles op den duur zo gewoon wordt. Wat moet een mens op den duur nog uit zijn mouw schudden om romantisch te doen of om iemand mee te verrassen. Mijn ventje heeft me al zo vaak verwend dat ik niet meer weet wat ik moet vragen.

Wat zou jullie blij maken als jullie jarig zijn? Ik ben nieuwsgierig.

 

 

Fifty shades of chicken.

Voor wie denkt dat ik hier ne keer mijn eigen fifty shades ga uitleggen is eraan voor de moeite! Het is trouwens veel te warm om al te veel manoeuvers te doen. Maar soit, ik heb al terug een beetje het hoofd boven water, het gaat al terug een stuk beter met mij. Moest ik weten dat de “Heer” er voor iets tussen zit, ik zou hem begot op mijn blote knieën bedanken. Maar misschien zou ik dan ook niet meer rechtgeraken en dan zit ik daar schoon. Soit, over die kiekerendinges nu!

Deze week hebben wij onze twee diepvriezers uitgekuist. Ideaal om onszelf te verfrissen in die hitte en ons terzelvertijd nog nuttig maken ook.

Resultaat? Kiekens dat ik nog gevonden heb! In alle vormen, filets, op zijn geheel, onderbouten, bovenboven, kippehaasjes, kippeblokjes , je noemt het maar op! En ik ga dus met mijn eigen de uitdaging aan om al die kiekens zo snel mogelijk op te eten. Er wordt voor de maand, wat zeg ik, neem augustus er maar bij. Zoveel voorraad heb ik. Er zit gelukkig ook nog ander vlees in dan kiekens alleen. Maar normaliter steek ik geen biefstukken in de diepvries, tenzij als de Ierse biefstukken van de Lidl in reclame staan.

Ja wij zijn heel erg fan van de lidl, omdat ze daar zowel merken hebben als hun eigen huismerk. Als er cola in huis komt, is het altijd “echte ” cola. En ze hebben altijd heel veel keuze in verse groenten en fruit, en laat ik die dingen nu heel hard nodig hebben.

En bendig ( zuinig ) dat ons Chrissebie is, ze volgt de reclames op de voet en toevallig is er heel vaak promotie om de kippeprodukten. Het is vaak 1 kilootje kopen en het tweede kilootje gratis. En zo gaan we beginnen om al die gratis kiekens op te eten.

Tweede deel van de uitdaging is om die kiekens allemaal anders te gaan bereiden! Kwestie van voor variatie te zorgen, nietwaar. Eergisteren stond er al gewokte kip met groentjes en rode curryasaus op het menu. Vandaag wordt het ” in de oven gebakken kip met pesto, gedroogde tomaatjes en parmezaanse kaas. Daarbij wordt bloemkoolrijst geserveerd. Dat is gemalen rauwe bloemkool die tot rijst fijngemalen is en die ga ik dan vanavond in de pan bakken. Volledig gluten en graanvrij , mijn lijfje ( noem het gerust maar “lijf” ) zal blij zijn.  Verder kunnen we nog vol au vent maken, tajine met kip en citroen. Gegrilde kippebouten, in kokos gepanneerde kippehaasjes met één of ander sausje daarbij gekletst. En ik beloof geen enkele kip meer ( wat gaan die kippetjes blij zijn ) te kopen vooraleer heel de voorraad erdoor is. En om af te wisselen met de kip heb ik een hoop dozen met zelfgemaakte balletjes in tomatensaus en spaghettisaus. Iemand een spaghettifestijn van doen?? Ik gebruik altijd een kilo vlees ( of een gratis kilo ) en daarmee heb ik genoeg voor twee keer en hop , er wordt steevast een potje gevuld voor als ik eens geen tijd heb. Maar ik heb altijd tijd! Allee , ik maak altijd tijd om te koken. Koken staat helemaal aan top op mijn primaire ” to do -lijstje. En ik moet me al heel ziek voelen om een beurtje koken over te slaan. Want mijn handige Harry bakt daar niet veel.

Bon wish me luck, wie nog tips heeft, altijd welkom uiteraard. Ik ga ondertussen nog eens nadenken over de volgende bereiding! Fijne dag nog !

 

Platte batterij.

En dan ineens, zonder enige aanleiding gaat het licht uit! Nen, geen schrik, we hebben nog electriciteit thuis! Maar de ballon is plat, mijne ballon wel te verstaan.  Ik voelde het voor het eerst dinsdagavond op de Gentse feesten. Ik was ineens “op”, ik kon niet meer verder. We moesten onze vrienden alleen laten verder genieten en ik had zelfs moeite om de weg tot aan de tram nog af te gaan.  Ik dacht een goed tukske doen en we kunnen er weer tegen. Maar niets was minder waar. Ik deed lichte werkjes, maar wel werkjes waar ik een bloedhekel aan heb, namelijk administratie, zowel die van mijn moeder de mijne en ik kuiste mijn kast documentatie van de Vlfp eens op. Ik ben nog steeds contactpersoon, en organiseer nog steeds bijeenkomsten, 1 keer in de maand. Maar jippie jei, ik heb een vervangster gevonden die het van mij wil overnemen. Ik doe het 8 jaar en eerlijk de fut is eruit. Ik heb zoveel andere dingen aan mijn hoofd. Ik werk terug een paar uur in de week. Heel de heisa rond mijn moeder die opgelost moet worden. Appartement nog verder vrijmaken enz…..

Enfin, ik ben aan het afwijken. Ik hield me dus heel koest, want ik wou s avonds naar Kneistival om één van onze favoriete bands aan het werk te zien. Enfin, en gisteren kreeg ik ineens de genadeslag. We zaten gezellig te genieten van tapas met een aperitiefke, hier gewoon thuis. En ik voelde me ineens te moe om te babbelen , zelfs om mijn brood te knabbelen. En dat is vandaag niet beter!

En dan is er paniek! Want ik wil nooit meer terug naar de hel waar ik vandaan kom! En ik weet heus waar ik dat herval aan verdiend heb! Jaja, ik wou in de maand dat mijn mannetje in verlof is, gewoon doen zoals iedereen . Terrasje, drankje , salamietjes, kaasblokjes, chipkes, je kent het wel. En kaas en brood, en ijsjes, vooral op reis dan, heb ik er me te goed aan gedaan.  Ik heb dus de keuze, of ik doe zo verder en ik moet in september niet gaan werken! Of ik moet me herpakken. En eerlijk gisteravond was ik kwaad, dat ik abnormaal moet eten om me lichamelijk normaal te voelen. Toch abnormaal voor onze Belgische normen, broodeters als wij zijn. En Bourgondiërs. Want eerlijk, wij zijn levensgenieters en ja daar hoort dan een aperitiefje bij en een flesje wijn, niet tijdens de week , maar in het weekend. Maar in de verlofperiode is het anders, dan ga je op reis, ga je weg met vrienden, of een etentje met zijn tweetjes . En met het warme weer wordt er ook al eens vaker een terrasje gedaan en wordt er minder energie in het koken gestoken.  En een goeie pizza op tijd en stond kan ook al eens smaken. Enfin ik kan ongelooflijk zagen over dat eten, ik weet het. Maar voor mij is aangepaste voeding het enige helpt om mijnheertje fibro onder de knoet te houden.

En vandaag heb ik moeten slepen en trekken om wat dingen te maken die ik wel mag eten en waar ik mijn pap mee kan koelen. Maar eerlijk, ik loop er niet vrolijk bij. Vandaag staat er pasta op het menu met pestoroomsaus, en gegrilde kippeblokjes , parmezaanse kaas en pijnboompitten. Voor mij wordt het kippeblokjes met gestoofde wortelen. Wat een anticlimax zeg.

O en ik weet dat ik niet mag klagen hoor, dat er mensen zijn die het veel moeilijker hebben momenteel dan een beetje op hun voeding moeten letten. Maar het is toch een pretbederver en een vrijheidsbeperking. Maar als we daar beter kunnen van worden, is er geen andere keuze. En om mijn eigen wat op te vrolijken , deel ik een geweldig liedje van de band Portland waar we dindsdag naartoe zijn geweest. Een maand of twee geleden hadden we de eer om voor hen te koken. Geweldig toffe mensen zijn het!

Portland

Grote schoonmaak.

Het stond al heel lang op het programma, de badkamer en de keuken vernieuwen.  Het moet er eens van komen. En nu het allemaal concreet komt het er heel snel aan. En eerlijk, ik weet niet goed hoe te beginnen. De badkamer ligt achter de keuken, maar er zit nog een klein washok tussen. En dus maar meteen heel de boel hervloeren. Dat betekent dat alles in één keer uit moet om het voor de vloerder gemakkelijker te maken. Ik ben nu al bevangen door panische angst, ” hoe gaan we dat allemaal arrangeren? ” Ik ben dus verwoed aan het opruimen, doel is , om zoveel mogelijk weg te doen, wat ik niet meer gebruik. Dingen die ver weg in de kast gepropt zitten en er van zijn levens nooit uitkomen. Weg met die handel. Een ouderwets broodsnijmachientje, een grote weegschaal met zo’n inoxen schaaltje. Drie wafelijzers, ene om vierkante wafeltjes te bakken, ene voor platte wafeltjes die je tot ijshoorntjes kan oprollen en ene om wafeltjes in bloemetjesvormen te bakken. En ja, we gebruiken dat wel eens! De gewone vierkante brusselse wafels worden het meeste gebakken. De andere heel sporadisch, aheum, ééns in de twee jaar, misschien . En broodmandjes die ik vond in de diepste krochten van de keukenkasten. Als ik ze opvul met brood kon ik heel Marialoop wel trakteren op een boterham. Weg met die handel! Drie broodmandjes is meer dan genoeg. Dan is er nog het toestel om wortelen te raspen, diverse maatkannen die ik meteen in de vuilnisbak heb gedeponeerd, een ouderwets strijkijzer nog zonder stooom. Veel dingen zitten er hier al langer dan wanneer ik mijn intrek heb genomen in 2007. Per doos dat ik vul voor “weg” des te blijer ik word! Want alle kasten in badkamer en keuken zullen moeten leeggemaakt worden tegen begin september en dan zal de leute beginnen! In de living heb ik alles wat rond staat al weggezet, omdat ik van plan ben , om wat ik het meeste nodig heb in de living te zetten. en eens onze keuken hervloerd is kunnen we dan een soort veldkeuken in elkaar boxen tot ze in oktober de keuken komen plaatsen.

Alle oude handdoeken uit de badkamer gaan in de voddenmand. Ik wil deze keer dan ook maar eens nieuwe handdoeken, want geloof het of niet, ik kocht die nog nooit ! Het zijn allemaal afdankers of gewonnen in een tombola . Ze zijn allemaal haast schuurpapier geworden, en ze kunnen ergens nog wel als schildervod dienen .

Al mijn schilder -en ander hobbygerief heeft zijn plekje gevonden in onze tuincaravan. Als de kunstenaar ( lees de brielpot ) in mijn wakker wordt kan ik daar mijn talenten gaan botvieren.

En dan hebben we het nog niet gehad over familiestukken, de “heilige familie” van mijn moeder , immens veel fotokaders, vakantiesouveniers, maar die laatste heb ik ook bijna allemaal naar de caravan verbannen. Ze staan er best leuk, precies onze reiscaravan.

Ik wil ruimte!  en ik wil deftig ontrommelen , maar dat is zooo moeilijk omdat we ondertssen ook het appartement van mijn ma aan het opkuisen zijn en ik hier telkens arriveer met allerhande gerief van bij mijn ma! Man man, had mijn moeder toch gerief We hebben wel vier notenkrakers gevonden, om maar een voorbeeld te geven. Ze kocht er ene , stak hem goed weg en wist uiteindelijk niet meer dat ze er ene had en zo gaat dat. Gelukkig kan ik met het gerief terecht bij iemand die het doorgeeft aan een goed doel. Wat hebben wij toch allemaal veel te veel gerief! En dat geldt niet alleen voor keukenbrol maar ook voor kleren. Nu ik een winterkast en een zomerkast hanteer , gooi ik bij de kastwissel alles wat ik in het vorige seizoen niet heb aangedaan resoluut in de zak.

Toen ik hier kwam wonen toen ik met Wim trouwde moesten we van twee huishoudens één maken en dat heeft er toen al voor gezorgd dat we van alles veel te veel hadden. Ik had al mijn foto-albums van vroeger, Wim de zijne. Ik heb toendertijd alleen mijn salon meegebracht en  een paar kastjes die we in de gang hebben gezet. Die hebben we drie jaar geleden allemaal in het wit geschilderd omdat ik de kakofonie van allerhande in de hall beu was. Ja dingen wegdoen, het is niet altijd makkelijk en het is dan nog de vraag, “wie zijn kast , we gaan wegdoen ” want Wim is gehecht aan zijn spullen en ik aan de mijne. En zo blijven we maar bananendozen meebrengen om te vullen en door te geven en een anere stapel om terug te zetten na de werken.

En nu, nu ga ik vlug nog een kastje ontruimen en kijken hoeveel ik weg kan gooien , tot groot jolijt van mezelf! Olé!

 

 

Terug van weggeweest.

DSCI7153

Een weekje is vlug om, maar voor ons lang genoeg om helemaal zen terug te keren van een heerlijke vakantie op Boa Vista.

Ik beken , ik had schrik dat er niet veel te zien zou zijn. Maar het is maar hoe je het bekijkt . Want het “niets” tussen het “iets ” was wel mooi om naar te kijken. De dorre natuur, het rotsachtige gebied waarin wilde ezels rondliepen die aan niemand toebehoorden.

We hadden drie trips geboekt en daarmee zouden wel “alles ” gezien hebben  had het manneke van Tui gezegd op de bijeenkomst. En dat de uitstappen met de jeep waren, omdat vele plekken onmogelijk per bus of gewone auto te bereiken was. En hij had gelijk. Er zijn heel weinig goeie wegen op Boa Vista. Het is dan ook niet aan te raden om zelf een auto te huren. De wegen  en de wegwijzering is heel slecht. Er is geen verlichting en er is maar weinig gsmbereik bij panne .

DSCI7040

Maar ik heb zo genoten van de ongereptheid van de natuur! De weinige cultuur die het eiland te bieden heeft. De eenvoudige huisjes die de mensen bewonen.

Ik vond het zalig om de kindjes op straat te zien spelen met eenvoudige dingen. Ze liepen op blote voetjes en ze lachten en zwaaiden naar de toeristen.  Tui dringt er heel hard op aan om niets te geven aan de kinderen omdat ze echt niet mogen bedelen in plaats van naar school te gaan. En we hebben ons daaraan gehouden. Tui investeert zelf in een schooltje in Sal Rei met de opbrengst van de tours die de toeristen doen. Zo droegen we toch ons steentje bij aan de plaatselijke bevolking.

Hier en daar was wel een souvenirwinkeltje, maar die waren meestal bemand door Senegalezen die van het vasteland komen om hun eurootje te verdienen.

Je moet weten dat er nog maar tien jaar een luchthaven is op Boa Vista en pas van toen kon er aan toerisme gedacht worden.

En momenteel valt dat nog mee, hier en daar een hotel gebouwd ergens bij een mooi strand. Maar het zal niet blijven duren! Jammer genoeg. Ik vrees dat dit het nieuwe Turkije wordt of het nieuwe Tenerife . Aan het mooie strand van Santa Monica wordt er een immens hotel gebouwd, met 2500 kamers. Kan je dat voorstellen. Dat is goed voor zo’n 5000 man te herbergen, in 1 hotel. Wetende dat er maar 15.000 mensen leven op Boa Vista zullen de hotelhouders genoodzaakt zijn hun personeel van over zee te halen. En dat is zo jammer.  Nu kan men daar nog een stukje land kopen voor 200 euro, t is dus het moment om met zijn allen een huisje te gaan bouwen op Boa vista terwijl het betaalbaar is.

DSCI7168

Het is vooral jammer voor de Carettaschildpadden die daar hun eieren komen leggen in het zand. Ik vrees dat de eiernesten gewoon kapot zullen getrapt worden door de toeristen. En ik hoop uit de grond van mijn hart dat ze toch een natuurgebied gaan behouden waar de schildpadden terecht kunnen en zich ongestoord kunnen blijven voortplanten.

DSCI7086

Wat het hotel betreft. We hadden een all-inn hotel, een beetje logisch, want er was alleen natuur rond het hotel. De dichtste stad bij de luchthaven was op een half uur holder de bolder rijden. Er was dus niet de mogelijkheid om s avonds te gaan flanneren langs de boulevard, te kijken naar de uithangsborden van de uitnodigende restaurantjes. Dus een all inn vakantie is daar wel aangewezen. Het is geen formule waar ik elk jaar voor zou kiezen. Euh we zouden veel te dik worden en het is ook niet goed voor mijn maagske. Na een week gin tonics drinken ( kleintjes hoor ) had ik het helemaal gehad. De wijn was voor mij niet te drinken. Maar het was anders wel een prima hotel. Heel mooie kamers, mooie tuin. Wij hebben wel geboekt in “adults only” zodat we veel rustiger zaten. Een eigen bar en een zwembad. Mooie ligbedden en geen gezeik van de animatoren. Voor ons geen dansjes aan de boord van het zwembad. Een boek lezen, genieten van de aangename warmte, een aperitiefke , uitstappen doen en vooral kijken naar de zee. Genieten van het schouwspel van de golven, ik kon er uren naar kijken.

dav

1 ding heb ik heel erg gemist! Toiletten aan het strand. We moesten heel ver terug naar de toiletten , en even een piske doen in zee was ook al geen optie. Ten eerste wil ik die schildpadden niet wegjagen, en ten tweede was het heel erg gevaarlijk om in zee te zwemmen. Pootje baden was al straf genoeg. Je wordt gewoon meegezogen en als er een golf komt wordt je in het zand gezogen en verlies je makkelijk je evenwicht.

DSCI7008IMG_20180706_144044

Het hotel zelf was heel groot, 1250 kamers. Voor mij mag het veel kleiner. Maar het was wel een prachtig zicht. Precies een groot zandkasteel gebouwd aan de rand van de zee.

Wi hebben alvast geen spijt dat we voor deze reis hebben gekozen! Rarara waar gaan we volgend jaar naartoe?!

Voetbal.

Voetbal, het is me wat! We kunnen er niet naastkijken! Neen, ik ben geen fan, maar leven en laten leven, nietwaar. En ik gun de fans hun pleziertje. Het staat op , mijn ventje kijkt af en toe maar gaat er niet de straat voor op, op zoek naar een locatie met een groot scherm. De living is goed genoeg voor hem.

En ik vind dat er gigantisch veel geld mee gemoeid is. De astronomische bedragen die de spelers vind ik , euh, hoe zeg ik dat, te astronomisch zeker. Maar soit, ik heb geen ambitie om voetballer te worden, dus probeer ik me daar niet aan te storen.

En natuurlijk rijden die mannen, met gigantische bakken van wagens, al dat jonge geweld boordevol testosteron. Want jongens en hun speeltjes.

Maar onlangs zag ik een interview met Romeo Lukaku. Ja hij rijdt ook met zo’n auto en woont in een gigantische villa. Maar hij had als kind heel veel armoede gezien. Zijn vader was ook profvoetballer geweest maar door verkeerde investeringen waren ze in de armoede terecht gekomen. Toen Romelu 6 jaar was en zijn moeder melk zag aflengen met water omdat melk te duur was, zei hij tegen zijn moeder. Alles komt goed mama, ik ga bij Anderlecht spelen.  Hij was gebeten door de woede tegen de armoede, tegen het racisme waarmee hij te maken had al was hij Belg, maar van Congolese oorsprong.

En nu hij het gemaakt heeft lijft hij oog hebben voor armoede. hij vetelde in het interview dat hij maar 5 procent van zijn geld opdoet, de rest gaat direct naar zijn spaargeld en regelmatig bekostigd hij projecten tegen armoede in Congo, zonder dat de pers daar van op de hoogte is.

Wel ik was daardoor ontroerd. Ik geloofde hem. en sindsdien ben ik toch een heel klein beetje meer fan van Romelu. Straffe meneer!

Grote vakantie

Wat een geluk heb ik , dat ik zomaar grote vakantie kan hebben net zoals de kinderen op school. Nog anderhalve week en het is zo ver! Maar vervelen ga ik me niet! Ik heb nog zo veel te doen. Eerst staan er nog een paar eindeschooljaarfeestjes op het programma. Vrijdag gaan me het restaurantpersoneel uit eten en de week erop is er  activiteit gepland. We kregen een uitnodiging met lengte en breedtegraden en Sherlock Chrissebie is natuurlijk direct aan het googelen geslagen. Google is niet niet voor niets mijn beste internetmaatje. En ik denk dat we eerst naar een schoonheidsinstituut gaan voor één of andere schoonheidsbehandeling. O ze mogen mijn wenkbrauwen eens kortwieken, want die staan als weerborstels boven mijn ogen geplakt. En daarna gaan we eten. Ik heb geluk en mag meerijden met mijn collega, jippie. Want ik kan met mijn nachtblindheid s avonds niet met de wagen rijden.  En zo kan ik zelf al eens een aperitiefje en een wijntje drinken. Ik ben daar niet vies van!

Op 1 juli vertrekken we op zomerreis, na het koude Canada vertrekken we naar  Kaapverdië. En ik weet het, veel valt er daar niet te zien, maar ik kijk wel uit naar een weekje met immense ontbijtbuffetten, met heel veel fruit, smoothies en vers gebakken eitjes. Ik wilde absoluut een Riuhotel om er zeker van zijn dat ik me daar een week te goed kan doen aan al dat gezond vers fruit en bij de lunch en diner , heel veel groenten. Er is daar zoveel keuze dat ik dat ik maar weinig in de verleiding kom om me te gaan volproppen met brood en zoete koeken, die schadelijk zijn voor mijn gezondheid. Leve Paleo, want ik kan er niet zonder. Ik straf mezelf door af te wijken van mijn eet-wijze. Gebak, brood, wafeltjes, gebak, snoepjes, o zo lekker, maar ik voel me na een paar dagen kraken en spokken, echt, ik kan er zelf niet bij , dat dit kan. Soit, we gaan dus naar Kaapverdië. Boa Vista, ellenlange witte stranden, maar de zee is er gevaarlijk, heel hoge golven. En er zijn een paar excursies . Die zullen wel we meepikken, want ik heb echt niet zo’n liggend gat op het strand en nog erger aan het zwembad. Bruin worden doe ik al helemaal niet met mijn sproetenvel, ik probeer het dan ook niet meer. Ik hou me in de schaduw en loop met lichte lange broeken rond of in maxijurken. Geen zin om huidkanker op te doen. Ik zal wel wat bruinen zonder zon gaan smeren. We reizen via Schiphol omdat dit zomaar 600 euro scheelde met 2 personen. De dag dat we terug keren slapen we uit op Schiphol en keren dan terug na een goeie nachtrust.

En daarna is het tijd voor grote schoonmaak. Begin september wordt er een nieuwe badkamer geplaatst, nieuwe vloeren, nieuwe muren en een inloopdouche die ook met rolstoel gemakkelijk te bereiken is. We willen het huis pensioenklaar maken. Ik wil niet dat Wim na zijn zestigste moet beginnen verbouwen. Ook de keuken wordt vernieuwd, en eerlijk, ik mag er niet aan denken hoe alles zal lopen. Geen idee waar ik zal ik zal koken. In elk geval ben ik al begonnen met het wegwerken van allerhande wat ik niet meer nodig heb. Heel moeilijk, wetende dat ik hier elke week arriveer met gerief dat ik uit mijn moeders huis meebreng. Man man, ik kan zelf terug een winkel beginnen met juwelen in ivoor en natuursteen. Enfin, en ik ben zelf tegen ivoor, maar we kunnen het moeilijk in de vuilnisbak gaan kieperen, of toch?

Deze voormiddag ben ik bij de kapster langsgegaan , mijn haar is knalrood en kortgeknipt, ik denk dat ik licht zal geven in de duisternis, ik kan mijn eigen zaklantaarn zijn bij nachte. Maar ik vind het leuk en ik word er vrolijk van. En het heeft niets met de rode duivels te maken want ik haat voetbal.

Alles wat in de living staat aan fietjefatjerietjes moet in dozen, zodat ik overal het keukengerief kan zetten. O jee, ik mag er niet aan denken. Overal moet grote schoonmaak gedaan worden, zo maakte ik deze namiddag plaats in een kast op onze slaapkamer om zo maar eventjes mijn eigen naaidoos en nog drie van mijn moeder erbij te zetten. En in de gang staat al terug heel wat gerief voor iemand die het meeneemt naar de rommelmarkt. Ook de zolder moet gekuist worden, de garage en onze tuincaravan . We zullen ons dus niet vervelen. Het zal snel terug 1 september zijn. En ik hoop dat ik dan terug kan gaan werken.

Fijne vakantie iedereen!

 

Vervolgverhaal

Ik heb een primeurtje! Ik heb in het verleden al twee keer meegeschreven aan een vervolgverhaal, met andere bloggers. De eerste keer was met een Nederlander. Het werd een spannend verhaal, waarin ik gekdnapt werd en de Mac Gyver heb moeten spelen om mezelf te redden. De vorige keer zijn we met vijf bloggers aan de slag gegaan, maar het verhaal werd door 1 schrijver zo ingewikkeld dat het helemaal in het honderd liep en iedereen één na één afhaakte. Jammer!

Het is een heel leuk concept. De eerste schrijver begint met het verhaal, de tweede pikt daarop in. Die kan andere personages te voorschijn toveren , of voortbreien aan het schrijfsel van de voorganger. Het verhaal kan grappig zijn, spannend, of een allegaartje van een beetje van alles.  We kunnen elkaar ook een beetje dwarsbomen door het verhaal ineens een andere wending te geven. Maar het verhaal moet blijven kloppen, en dat is in het begin niet moeilijk, maar wordt moeilijker naarmate het verhaal vordert. We moeten alert zijn en onze zinnen scherp houden, want de personages mogen niet door elkaar gehaald worden.

Maar ik vind het heerlijk om te doen! Ik hoop dat het leuk wordt en ook een beetje vlot verloopt. Mijn medeschrijvers zijn Thomas Pannenkoek, en Mrs Brubeck.

Mijnheertje Pannenkoek schreef de eerste post en ikzelf de tweede. En nu zijn we in blijde verwachting van het schrijfseltje van Mrs Brubeck.

Aja en Mijnheertje Pannenkoek zoog ook de titel uit zijn duim. “Sneeuw in augustus”, waarna ik als een bezetene ben beginnen googelen waar er in Augustus sneeuw ligt, kwestie van geen onwaarheden te vertellen.

En nu willen jullie uiteraard weten waar jullie het verhaal kunnen volgen, nietwaar!

https://sneeuwinaugustus.wordpress.com

En er staat een volgknop zodat jullie het verhaal kunnen volgen, en bij ieder nieuwe pagina een mail krijgen. We hopen dat jullie er even veel plezier zullen aan hebben als wij er hopelijk mee zullen hebben.

Ik begin alvast mijn hersenen te pijnigen!

 

 

 

 

 

Het weekend.

Het weekend nar Disneyland was een topper! De grote kinderen waren laaiend enthousiast. Wij konden met hen meerijden, want ze rijden beiden met een bedrijfswagen, dus geen stress om in Marne La Vallée tegen Parijs te geraken.

Alles verliep volgens plan en zoals ik het een beetje berekend had stonden we om tien uur aan de ingang van het park. Op vrijdag was het niet zo druk en we konden alle attracties doen op ons gemakske. Omdat we om 4.30 waren opgestaan besloten we om na het avondeten, waarbij de kinderen ons getrakteerd hadden, ( leuke verrassing ) onze cottage te gaan opzoeken. We zouden de volgende dag wel blijven voor het lichtspektakel om 23 uur.

Bij aankomst aan de cottage snel een beetje de auto uitgeladen en nog een wijntje samen gedronken om dan onder te duiken in ons bedje.

Ik ga hier nu niet uit de doeken doen wat we allemaal gedaan hebben, je kent het wel, aanschuiven voor de attracties en veel stappen doen.

Ik ben er al diverse keer geweest en wat ik vroeger zo fantastisch vond is er niet meer. Met name respect voor elkaar. Toen ik de eerste keer naar Disneyland ging, was ik zo verbaasd over de vriendelijkheid van het personeel en hoe aanstekelijk dat werkte bij de mensen. Iedereen werd prompt een stuk vriendelijker, hoffelijker en verdraagzamer. Ik vond dat geweldig, alsof er een samenhorigheid was tussen al de bezoekers.

Maar o wee, daar was deze keer niets meer van over, de hoffelijkheid was ver te zoeken, we moesten er constant op letten dat niemand ons voorbijstak in de wachtrij en eerlijk, ik kreeg het er ferm van op mijn heupen.

Bij de big thundermountain hadden twee Italiaanse deernen ons al lopend voorbijgestoken, en hun fuck yu vinger omhoog gestoken toen ik luid ” ela” riep. Het werd pas erg, toen de rest van het Italiaanse gevolg nog eens achter ons kwam te staan en we een hele Italiaanse tirade over ons heen kregen omdat we hen niet voor lieten gaan.

En niet omdat wij niet sympathiek zijn of zo. Neen, ze vroegen het ons niet beleefd of ze even konden voorgaan omdat hun familie verderop stond. Neen ze stonden hevig zwaaiend met de armen en met hoge decibels te verkondigen in het Italiaans dat ze bij hun familie wilden gaan staan. “Familia” wast trouwens het enige Italiaanse woordje wat ik begrepen had. Er werd niet gepolsd of we misschien een woordje Frans of Engels praatten. Neen, neen, we moesten maar Italiaans kennen om die tirade te begrijpen. Uiteindelijk duwde de dame ons gewoon aan de kant! Vreselijk vond ik het! Bij iedere wachtbeurt moesten we erop toezien dat ze ons niet konden voorbijsteken. Zo erg dat ik mijn rechterarm gewoon tegen de muur moest houden. Erg vond ik dat.

Maar we besloten om ons weekend daarom niet om zeep te laten maken door een paar onbeschofte Italianen. En uiteindelijk hebben we goed gelachen, en veel genoten.

En ik had ook een paar souvenirs te kopen voor mijn Canadeesjes en voor mijn dochter die niet meekon omdat ze op dit moment bij haar broer verblijft in Canada. En ik vond van mezelf dat ik al veel geld had gespendeerd, maar dat was maar een peulschiletje in vergelijking van wat daar verkocht werd! Man man, met grote zakken kwamen ze daar buiten! En de meeste meisjes onder de tien jaar liepen in een prinsessenkleed rond , aangekocht voor 89 euro. Ik moest even slikken bij het zien van die prijzen, en besloot voor mijn kleindochter een slaapkleedje te kopen die ze eigenlijk ook kan gebruiken om Minnie Mouse te spelen. Wat een business! Maar ze verplichten de mensen niet om te kopen, dus alles hangt van de bezoekers zelf af! Maar het ziet er allemaal zo aantrekkelijk uit!

Op zaterdagavond zijn we voor vaderdag gaan eten in het Rainforest Cafe, een leuke ervaring, waar ze lekkere cocktails serveren en degelijk voedsel voor een schappelijke prijs. En de opbrengst gaat naar het behoud van het regenwoud, alléé dat is toch wat ze zeggen.

Enfin het was eigenlijk een heel leuk weekend en nu is het voor mij uitkijken tot ik eens mijn dochter en onze Canadeesjes kan meenemen. Maar ik denk niet dat dit voor volgend jaar zal zijn. We zien wel!