Kieken

In het begin van het jaar zijn we naar Mexico geweest met vrienden van ons. En een paar maanden geleden spraken we af om samen een weekend naar Eindhoven te gaan. In het begin van december zodat het niet al te druk wordt. Ikke dus boeken, onze vrienden ook.

Vrijdagmorgen stuur ik nog snel een smske met ‘” tot vanavond in Eindhoven”. Ik vertrek naar mijn werk, en bij thuiskomst vlug een kop koffie en vertrekken. Uur file rond Antwerpen. En na de file moesten we een dringende plaspauze maken en omdat het raar was dat we onze vrienden nog niet gehoord hebben, besluiten we om toch eens te bellen. En als we vragen waar ze zitten, zeggen ze doodleuk ” thuis”. Euh, ik denk dat we het even in Keulen horen donderen . Jaja ons Chrissebie heeft de verkeerde datum geboekt. Zij hebben geboekt voor volgende week. Ons weekenje samen gaan we dus elk apart moeten doorbrengen. Ik kan mijn eigen wel voor de kop slaan, maar we besluiten om er toch het beste van te maken.

Een kwartier later bellen ze ons op. We zijn nog steeds aan het rijden. Ze hebben een lumineus idee. Ze hebben beslist dat ze op zaterdagmorgen zullen komen, en de dag met ons spenderen en s avonds terug naar huis rijden. En dan de volgende week zelf dan op weekend te komen.

Ik had hier vast zelf nooit aan gedacht. Mijn gedachten staan dan ook meer bij mijn moeder eerlijk gezegd, maar soit. Ik ben wel heel blij, en reserveren meteen een ontbijt met zijn vier voor de zaterdagochtend.

Het is al over vijf als we aankomen. We beslissen nog een beetje op verkenning te gaan en maken dan een keuze uit de talrijke restaurantjes. Het wordt ” De steakfabriek en we hebben daar een zalige ossehaas gegeten, echt een aanrader.

S morgens komen de vrienden al aan terwijl mijne Wim nog aan het badkameren is. We reppen ons naar beneden en genieten van het ruime ontbijt.

Het doet goed om eens mijn zinnen te kunnen verzetten want ik slaap heel slecht, lig constant te piekeren hoe ik het vrijdag moet aan boord leggen om mama naar het zorgcentrum te doen. Ik heb het nog altijd heeel heel zwaar en ik zit tegen mijn grenzen aan.

Om eens goed te gaan winkelen ben je in Eindhoven aan het goeie adres. We tetteren, ik kan mijn hart luchten , want onze vrienden hebben zelf ook ouders in een zorgcentrum, en ze begrijpen hoe ik me nu voel.

De dag vloog zo om! Onze vrienden vertrekken tegen 17 h, We gaan even naar de kamer om ons op te frissen en besluiten om nog iets kleins te gaan eten, want heel veel honger hebben we niet. Ik kruip vroeg in mijn bed. Ik heb echt geen zin om nog ergens naartoe te gaan.

Op zondagmorgen besluiten we om na het ontbijt naar huis te gaan. Mijn hoofd staat er echt niet naar om nog naar Maastricht te gaan, of nog eens alle winkels te doen. Ik wou gewoon naar huis. Het sneeuwde heel hard in het naar huis rijden en ik was echt blij dat we veilig thuis waren.

Voor vrijdag heb ik nog steeds geen plan. Ik pieker me te pletter hoe ik ons mama naar het zorgcentrum gaan brengen. Ik ben verteerd door verdriet en ik kan niet eens eens goed huilen.

Maar toch ben ik blij dat ik zaterdag een geweldige dag gehad heb. Dank u M en J om de moeite te doen om helemaal naar Eindhoven te komen! Het heeft me goed gedaan.

Advertenties

Brief aan mijn moedertje

Dag mama,

Ik weet niet goed hoe ik deze brief moet beginnen? Want er is geen goeie manier om die brief te schrijven! Ik zal dus maar met de deur in huis vallen, en het zal hard aankomen, heel hard.

Verleden week kregen we nieuws van het zorgcentrum dat er na meer dan anderhalf jaar wachten, plaats is na lang wachten op de wachtlijst voor je. Je gaat  nu al vier dagen naar het dagcentrum, maar je gaat nog telkens naar je huisje s nachts om te slapen.

Het nieuws overviel me, ik verschoot, dat het “nu” al was en ik slaap sindsdien heel slecht.

Het gaat niet zo goed met jou. Van een zelfstandige dame die op haar eentje de wereld durfde rond te reizen ben je een schaduw van uzelf geworden. Koken lukt u niet meer, zelf voor uw lichamelijke verzorging instaan lukt ook niet. Maar dat is al een hele tijd zo.

Verleden week toen we met u uit eten gingen samen met jou, zat je heel apathisch voor jou uit te staren al wist je maar half waar je was en in wien zijn aanwezigheid. Ik maakte me toen al heel erg zorgen .

En Ja, ik heb toen een mail gestuurd naar de verantwoordelijke van het dagcentrum om te vragen of zij het ook merkten dat het met jou niet goed gaat. En ze beaamden dan en ik kreeg nog dingen te horen, waar ik van verschoot, maar die ik hier niet neerpen uit respect voor jou.

Misschien heeft dat er voor gezorgd dat je ineens vooraan op de wachtlijst kwam te staan, ik weet het niet.

Ik vind het zo verschrikkelijk wat ik je moet aandoen, je vrijheid afnemen. Mijn hart bloedt, want ik heb het gevoel dat ik een mes in je rug steek.

En woensdag moesten we op bezoek naar de afdeling waar je naartoe kan en ik had zo gehoopt dat je het zou zien zitten, maar dat was niet het geval. Je ziet het niet zitten.

Dus valt de beslissing op mijn schouders en die van mijn broers, want ik kan dat onmogelijk alleen beslissen, dat kan ik niet aan.

En ik zag de angst in je ogen, ik hoorde je verbaal tegenspartelen , door te zeggen dat jij nog alles kan, want je denkt echt dat je nog in staat bent om alleen te wonen, te koken, de afwas te doen. Maar de waarheid is anders. Ik moet je nu vernederen door te zeggen dat je dat allemaal niet meer kan. En het ergste is , je gelooft me niet.

Ik voel me zo slecht in die situatie! Ik heb het gevoel dat ik je al begraaf terwijl je nog leeft, het lijkt of dat ik u heb opgegeven, en mijn hart bloed zo hard, dat ik zelfs niet van kan wenen. Ik pieker me een ongeluk, slaap weinig en slecht, drink sloten koffie om toch wat wakker te zijn, en s avonds heb ik terug mijn slaapmedicatie nodig.

Maar ik mag eigenlijk niet klagen, want ik ben niet het slachtoffer, maar jij bent het, van wie we de vleugels aan kortwieken omdat het te gevaarlijk wordt voor jou om s avonds en s nachts nog alleen te zijn. Ook de buren maken zich zorgen. Je ontregelt de verwarming, en onlangs stond de verwarmingsketel haast op ontploffen. Gelukkig was er een alerte buur die een oogje in het zeil houdt.

En ik kan er niets aan doen, maar ik kamp zelf met ernstige gezondheidsproblemen, neen ik ga er niet aan dood gaan, maar het verhindert me om energie te hebben om jouw leven er nog eens bij te nemen.  Sinds ik ga werken, voel ik ik dat ik daarbij aan mijn grenzen zit. Het lukt me echt niet meer om veel naar Menen te komen om ook alles te doen wat eigenlijk nodig is. Ik sta achter met uw papierberg die ik te verwerken heb.

Er is zo veel dat ik eigenlijk al lang had moeten doen, maar het komt er niet van.

Ik vind het erg mama dat ik voor u niet kan terugdoen wat jij voor ons gedaan hebt. En ik moet alsmaar denken aan het verhaaltje dat ons vader ons vertelde van de merel die gevangen werden. Als het kindje merel werd gevangen, vlogen de ouders naar het kooitje waar de jonge merel gevangen zat , ze hadden voedsel bij, zij lieten hun kind niet in de steek. Je vertelde dat omgekeerd, stel, ze vangen een mama of papa merel, de kinderen nooit zouden doen wat de papa en mama merel zouden doen. En hij heeft gelijk. Het is waar, Het verhaaltje klopt. Gelukkig hebben wij wel even goed voor onze kinderen gezorgd zoals jij voor ons gezorgd hebt.

Het maakt het allemaal zo verward voor mij. Mijn verstand zegt dat ik er goed aan doe je te laten opnemen. Mijn hart , dat is andere koek. Mijn hart is het niet eens met mijn verstand en dat zorgt voor de onrust, de twijfels, of het wel goed is.

En ik weet dat je nu heel erg pijn moet doen, lieve mama. Ooit zal je het me wel kunnen vergeven, want mama’s vergeven hun kinderen altijd. Jou liefde voor ons is zo groot.

Dank u mama voor alles, en duizend keer sorry sorry sorry sorry sorry ………  Het doet zo’n pijn om je zo te moeten ontgoochelen , en kwetsen.

Maar weet dat ik er altijd voor jou zal zijn.

Je dochter

Christa

En dan opeens………

En dan opeens kreeg ik telefoon van uit het zorgcentrum, dat mama de tweede op de wachtlijst staat. En hoewel ik verleden week zelf nog aan de alarmbel getrokken heb dat het niet meer gaat, vind ik het toch moeilijk. Ik moest even slikken en ik raakte in paniek, bij het idee, van ” hoe gaan we haar dat uitgelegd krijgen” Ik weet dat ze dat eigenlijk niet wil. Ze zal zich vast keihard verzetten . En het idee dat ik haar zal moeten pijn doen, brrrr, neen dat zijn dingen waar ik liever in een hele grote boog om heen zou lopen. Maar ja, het zal zowieso eens moeten.

Sinds ik terug ga werken, kan ik de zorg voor mama er echt niet meer bijnemen. Mijn fibrolijf en fibrokop kunnen  echt niet meer aan, dan de paar uurtjes werken en nog een beetje huishouden erbij.

Het voelt als ik mijn moeder moet verraden, haar in het hol van de leeuw sturen. Haar laatste reis, hoe vreselijk is dat niet.

Ik moet het even kunnen verwerken.

Kaapverdië

De kogel is door de kerk onze zomerreis volgend wordt Kaapverdië. Aanvankelijk dachten we om nog eens naar Andoulisië te gaan. Maar ik beken ik heb het zo moeilijk om twee keer naar de zelfde plaats te gaan. Hoe hemels het ook was in die B&B. De roep van het onbekende is heel dwingend.

Ik ken alle prijzen van reizen weet direct wanneer iets heel goedkoops staat of net duur is die dag. Ik ben zoals iemand die de beurskoersen volgt in de bank maar dan wat reizen betreft.

En zo had ik gisteren een reis naar Kaapverdië gezien waar we kwa prijs kwaliteit niet naast konden kijken. Een Riu all inn hotel op Kaapverdië voor minder dan de prijs wat we in een Riu hotel in Adalousie zouden betalen voor een half pension  dan is de rekening snel gemaakt bij mij. Maar we waren zo moe gisteren  en we besloten om het boeken tot vandaag uit te stellen. Maar ik trok grote ogen toen deze morgen de prijs meer dan 300 euro duurder bleek te zijn. Dan maar snel boeken via Nederland. Jeezemina tegen dat ik van mijn werk kwam was die reis ook al meer dan 300 euro voor twee personen duurder.

ik was helemaal van mijn melk belde naar Tui Belgie en er was niets meer aan te doen.

Maar het geluk was me blijkbaar goed gezind en opeens waren de prijzen op Tui Nederland opnieuw gedaald voor het gewenste hotel en dan hebben we prompt geboekt.

En ik ben zo blij . Op 1 juli gaan we een weekje naar Kaap Verdië. Ja reizen ik kan er niet zonder  het is zo belangrijk voor mij. Ik wou zo graag een chill vakantie met weinig jetlag maar toch iets exotisch en anders dat wat we eerder al bezochten. I cross my fingers!

Verslaafd

Sommige mensen zijn verslaafd aan drank, drugs, porno, chocolade. Ik ben verslaafd aan “reizen” Eigenlijk niet zozeer het reizen op zich, maar vooral het uitrafelen van reissites, promoties, prijzen van vluchten, ik kan er uren mee bezig zijn.

Ik ben nu al aan het uitkijken voor volgend jaar en ik loop al ongemakkelijk omdat er nog niets geboekt is. Elke dag denk ik, haha deze reis wordt het! En als ik er dan bij mijne Wim mee af komt, zegt hij, dat we nog tijd hebben en dat er nog heel veel promoties gaan volgen.

Vandaag had ik bijna een reis naar Berlijn geboekt, het was echt spotgoedkoop, maar ik heb op het laatste moment afgehaakt omdat ik toch zeker moest zijn dat Wim tijdens de krokusvakantie verlof kan nemen. En toen ik op het punt stond te betalen heb ik weggeklikt. Vlucht  kostte maar 67 euro voor twee personen heen en terug. Je kan er zelf niet met de auto tot daar voor rijden.

En ik geef toe, ik was pissed toen Wim me met mijn neus op de feiten drukte en zei dat ik elke dag ergens wel een promo heb gezien. Dat ik elke dag zeg,” ah misschien kunnen we daar deze zomer naartoe, als ik ergens gezien heb met veel vroegboekkorting. En het kwam hard aan omdat ik weet dat hij gelijk heeft. En nu hou ik het voor bekeken, hij moet het nu zelf maar eens uitvissen. Zolang het maar een hotel is waar er lekker eten geserveerd wordt. De laatste Turkije ervaring zit nog in mijn geheugen . Dan blijf ik liever thuis als we nog eens in zo’n kuthotel terecht komen. En ik ben altijd bang dat met last minutes de beste prijs-kwaliteit hotels al volboekt zijn. Ik wil liever zeker spelen met een vroegboekkorting.

Ja, ik zal eens zien hoe lang ik het volhoud om niet op reissites te gaan kijken, of om er op zijn minst niet meer over te praten. Want laat dat nu eenmaal mijn hobby zijn. Ik heb echt mijn beroep gemist, ik moest een reisbureau gehad hebben, ik zou daar op mijn plaats hebben gezeten.

Bucketlijst

Zo, weer iets afgevinkt van mijn bucketlijst. Of beter op de bucketlijst van Wim en ik samen.

Wij gaan graag naar concerts en vinden het al hele toeren om op een druk plein ergens een concert bij te wonen. Of in de handelsbeurs Gent of iets dergelijks. Maar Vorst nationaal, neen daar waren we nog niet geweest, althans niet voor een concert. En toen “The War on drugs ” een toernee aankondigde waarin ze ook naar Vorst kwamen spelen, heb ik me prompt ingeschreven op de presale pagina van de ticketsservice. En ik heb er meteen een kleine B&B bijgeboekt, omdat er s nachts geen treinen meer rijden naar onze hometown. En dat uitje werd dan geschonken voor de verjaardag voor een blije Wim, die maar al te graag wou gaan en laaiend enthousiast was.

Maar dat was buiten een blaasontsteking gerekend, niet zo’n ontstekingske wat ik wel vaker heb, maar eentje dat geëscaleerd was naar een nierbekkenontsteking. En Jezemina wat was ik ziek donderdagnacht en vrijdag. Ik ben bij manier van spreken bijna naar de dokter gekropen. Ik ben dan maar snel aan de antibioticakuur begonnen, en eerlijk, ik heb er wat extra genomen, shame on me.

Er werd ook een noodplan ingeschakeld, want zo ziek als ik vrijdag was, neen dat was absoluut geen optie en al helemaal niet verantwoord om zo naar Brussel te vertrekken.

Maar zaterdag voelde ik me wonder boven wonder al een stuk beter en bedacht dat als we nu op het gemak zouden vertrekken en we er voor zouden zorgen dat we een mooie zitplaats konden bemachtigen, het ook al een hele pak zou schelen. En zo geschiedde. Ik zorgde ervoor dat ik niets moest dragen, zelfs geen handtas en mijn ventje droeg braafjes een kleine reistas. Alleen leek in Brussel de voorziene tram niet te rijden naar de B&B en was ik even in paniek om er niet op tijd te geraken. Want we waren pas na mijn namiddagslaapje vertrokken. het shoppen wat normaal ook op het programma stond hadden we geskipt. Dan maar een andere tram genomen waarbij we een kleine 800 meter te voet moesten afleggen, berg op, eerst langs Vorst Nationaal verder tot boven klimmen tot aan de B&B. Het zweet stond me op de rug, mijn nieren protesteerden en ik werd redelijk pissed ( figuurlijk dan wel 😉  ) Maar minder dan een uur later zaten we al de zaal op een mooie zitplaats en waow, het was een prachtig concert. Zelfs het voorprogramma vond ik schitterend, ” the barr brothers”. nooit van gehoord, maar geweldig mooie muziek.

En dan kwamen de muzikanten van “the war on drugs” en eerlijk, ik ken de liedjes, toch de meest bekende en ik werd van mijn sokken geblazen. Van het eerste moment tot de laatste noot werd ik meegezogen door hun zweverige doch stevige muziek, veel toeters en bellen, maar alles in harmonie en met de prachtige stem met een grain in zoals Ales Calier het zou zeggen. Nadien gingen we nog een pintje pakken en sliepen in de gezellige B&B bij twee heel vriendelijke en toffe mensen.

En heb ik dan geen pijn gehad??? Natuurlijk wel! Maar mijn leuze is, je kan evengoed pijn en leute hebben dan pijn alleen. En nu , nu ga ik verder rusten zodat ik morgen ook naar het werk kan. Want wie kan uitgaan moet kunnen werken zei mijn vader zaliger altijd.

De reismicrobe

Ze is weer aan het kriebelen, de reismicrobe! Elk jaar rond deze tijd begin ik uitkijken naar onze volgende zonnereis. Eind maart gaan we een weekje naar Canada. We boekten nog nooit zo goedkoop, maar de vlucht wordt wel heel vermoeiend. Eerst naar Amsterdam, dan Boston en dan Halifax. We vertrekken al van BRussel om 6 uur s ochtends, waardoor we om 4 uur al in de luchthaven moeten zijn. En we landen om 19.40 plaatselijke tijd, dan zal het reeds  12.40 s nachts zijn. Dan moeten we nog onze huurwagen ophalen en nog twee uur rijden. Ik hoop dat het niet aan het sneeuwen zal zijn. In dat laatste geval zullen we aan een motel stoppen en er overnachten. Ik kruis alvast mijn vingers. Het is de eerste keer dat we aan de luchthaven een auto huren. Zodat zoon ons niet meer moet ophalen en terugbrengen.

Soit, dat betreffende het familiebezoek. Ik heb Ellie beloofd om systematisch met alle feesten langs te gaan. Het ene jaar met haar verjaardag, het ander jaar met kerst. En we starten met Pasen. Dat is dus nog welgeteld 5 maand. Joepie.

Maar de zonnevakantie gaan we in de grote vakantie maken aangezien ik nu in een school werk, moet ik me toch een beetje aanpassen. En ik voel me als een kind in een snoepwinkel. Ik zie al die mooie bestemmingen, en ik kan niet kiezen. Ik wil graag eens terug naar Andalousie, maar ik wil ook naar Malta, of naar de Azoren, of Tenerife, Gran Canaria. Nemen we een All inn formule, of toch liever in kleine B&B’s slapen. Verdorie dat is moeilijk. We hebben afgesproken om in 2019 naar Zuid-Afrika te gaan met de vrienden die zijn meegeweest naar Mexico. Het is alweer een zwaar programma. Maar als we naar Zuid-Afrika reizen is er geen jetlag omdat er geen uurverschil is. Dat maakt de reis al veel meer doenbaar, dan reizen tegen de tijd in.

Maar ik spring al direct veel te ver, eerst is er nog zomer 2018. Ik weet het, het is een luxeprobleem, maar ik sta te popelen om te boeken. Reismicroben zijn lastig. 😉

 

Mijn nichtje

Mijn nichtje is een superheld! Ze neemt het altijd op voor de zwakkere. Al vaak heeft ze zich onfermt over daklozen, hen een goeie dag bezorgd, iets te eten gebracht of iets warms van kledij. En dat terwijl de meeste mensen gewoon voorbij lopen.

Gisteren kwam ze aan in het station in Brussel Noord, ze kwam van haar werk. Daar was iets aan de hand, een blinde man met zijn hond, werd vastgehouden door iemand met een kinderwagen. HIj werd als het ware gegijzeld, want ze lieten hem niet gaan. De arme man had per ongeluk tegen de kinderwagen aan gelopen en er was een doos met pizza uit de kinderwagen gevalen. En de doos was gedeukt. De afpersers vroegen 10 € voor de zogezegde “kapotte pizza” en het betrof een pizza van een goedkoop merk. Ze wisten de prijs wel een beetje omhoog te krikken uit eigen belang.

Stel je voor, die arme man werd vastgehouden en moest eerst tien euro afdokken voor ze hem wilden laten gaan.

Maar dat was buiten mijn nichtje gerekend. Ze had dat schouwspel gade geslagen en haar rechtsvaardigheidsgevoel kwam naar boven en dan verandert ze in furie die niet beschaamd is haar te bemoeien met de zaak. Ze riep prompt hulp in van een paar soldaten die daar patrouilleerden. En samen hebben ze er voor gezorgd dat ze de man loslieten , hem lieten gaan zonder te betalen uiteraard. En mijn nichtje heeft hem begeleid tot aan het perron.

Wel voor mij is ze een echte held, want ik wed dat de meeste mensen gewoon voorbij lopen, oogkleppen aan en hop met de geit, want ze moeten hun trein halen. Hoeveel mensen op honderd zouden doen wat zij gedaan heeft?

Wel van mij krijgt ze een medaille van moed en zelfopoffering!

Goed gedaan meid, ik ben fier familie van u te zijn!

Dikke kus!

x

Sexuele intimidatie.

ER is heden veel te doen rond sexuele intimidatie en aanranding. Dt we voor onszelf moeten opkomen , aangifte doen , het op twitter zwieren. Wel ik zwier het hier even op.

Ik heb het in mijn leven diverse keren tegengekomen. Eerst waren er handtastelijkheden  door een familielid. Ik werd gechanteerd en als ik er iets zou over zeggen , zou hij zeggen dat ik het was die het wou. Ik was bang, heel bang en heb het jaren verdrongen. Ik kan er nog steeds heel moeilijk over praten. Het is er zo diep ingedramd dat het mijn schuld was dat ik pas veel jaren nadien besefte dat ik er zelf geen schuld aan had. Ik reageerd met angst. Ik was thuis nogal vaak het zwarte schaap, het stoute meisje tussen drie broers. Meer wil ik er niet over kwijt. Vraag me er ook niet naar, want ik wil er niet over praten, ook dat is mijn recht.

Op latere leeftijd was ik gerante in een cafe feestzaal. Ik was vrij op dinsdag, maar heel vaak organiseerde de baas op maandagavond vergaderingen. Dan werd er stevig gedronken, niet door mij uiteraard. En mijn baas dronk “orval”, ik kan het goedje nog steeds niet gerieken, al ben ik een liefhebber van streekbieren.

Het werd tien uur, elf uur, lap, ik moest al niet meer naar mijn ouderlijk huis rijden om daar mijn vrije dag door te brengen. En toen de baas aan de toog kwam vragen om nog een rondje te doen, zei hij me dat ik het café al mocht sluiten. En omdat de baas nu eenmaal de baas ik, doe ik dat uiteraard.

Aja, ik vergat het nog te zeggen, ik 19 , mijn baas was ongeveer 45 jaar, en woog waarschijnlijk 140 kg en was getrouwd! Gelukkig getrouwd, enfin die schijn werd toen opgehouden in elk geval.

Op een avond, toen de laatsten vertrokken na de vergadering, kwam hij in de keuken om te zeggen dat ik mocht sluiten, neen, hij zei niet dat ik mocht sluiten, hij zei dat hij alles afgesloten had! En of ik nog zin had in een slaapmutsje, een lekker cointreautje met ijs had ik nu wel verdiend. Ok dacht ik, het is nu toch te laat om naar huis te rijden. En dan begon het. Eerst werd ik langs alle kanten bewierookt, welke goeie werker ik wel niet was, hoe tevreden hij over me was en ach, had ik u maar vroeger tegen gekomen. Hij trok me letterlijk tegen zijn borst, ik verstijfde van angst, ik durfde er niets tegen in te brengen, hij was mijn baas, en mijn ouders hadden me gezegd dat ik altijd respect moet hebben voor mijn baas, enfin.

Er werd me de mooiste nacht van mijn leven beloofd, en nog veel bla bla, en hij stap zijn tong in mijn mond, en argh ik moet nog kokhalzen als ik er aan denk. Ik sprong achteruit en met al mijn kracht zei ik dat ik daar geen zin in had, En dat hij misschien beter zou gaan slapen.

Ik was doodsbang en wist me geen houding aan te nemen. Ik kon het mijn ouders niet vertellen, want die hadden me al eens terug naar het werk gestuurd na een andere schermutseling waarbij ik naar huis was vertrokken niet meer terug wou gaan. En ik was thuis niet welkom en vloog met mijn klikken en klakken terug.

En ik werd gered, want zijn vrouw die ook een loper had van de zaak kwam binnen, smeet de keukendeur open en vroeg waar hij zo lang bleef en dat het maar eens tijd was om te gaan slapen. Ik denk dat ik het schaamrood op mijn wangen had, ik voelde me verdorie nog schuldig ook! En ik denk dat ze het doorhad, want de volgende vergaderingen kwam ze zelf altijd zeggen dat ik mocht doorgaan , dat de mannen maar zelf hun plan moesten trekken en ik sloot de deur naar mijn klein appartementje  of ik reed nog naar Dadizele, waar mijn ouderlijk huis stond.

Wel , we zijn nu 36 jaar later en ik zeg het u voor eens en altijd , D.A. nen welgemeende fuck you!

 

Geremd

Ik mis het bloggen, althans, het ongeremd bloggen. Het is natuurlijk fijn dat veel mensen meelezen. Maar ik blog niet anoniem en dat maakt dat ik me geremd voel. Zeker nu ik ga werken. Ik heb het gevoel dat ik op mijn tellen moet passen. Vroeger kon ik bij manier van spreken, mijn gat vegen aan heel de wereld. Kon ik alles neerpennen waar ik zin in had en nu gaat dat niet meer. Ik kan de leuke stunten niet vertellen, waar ik met veel fantasie zou kunnen vertellen wat we op school zo allemaal mee maken met de kindjes. Hilarische verhalen af en toe. Ook mindere.

En als ik een slechte dag heb kan ik het ook moeilijk kwijt, dan hoor ik mensen al fluisteren om de hoek, zie je wel, ze houdt het niet lang vol hé!

Dat is dan de keerzijde van terug in de maatschappij meedraaien, ik moet op mijn tellen passen. Ik ben een beetje mijn vrijheid kwijt. en ik moet daar terug aan wennen.

Maar ik ben al die jaren gewoon geweest om alles van me af te schrijven. Er zijn nog zoveel dingen die ik af en toe wel van de daken zou willen schreeuwen, maar ik hou me in, omdat het ook tegen mij gebruikt zou worden. Er zijn nu eenmaal dingen waarvan ik liever niet heb dat heel de gemeente het weet.

Ik sta soms versteld van mijn oude logjes die af en toe op facebook verschijven. Dan heb ik zoiets, van amai heb ik dat geschreven.

Ik heb ook een hele evolutie afgelegd van de bedlegerige vrouw die haast niet uit haar zetel kon, zichzelf enorm bekloeg, die vol haat zat tegenover meneertje Fibro, een vrouw die kwaad was om wat haar was overkomen.

Ik ben niet alleen beter geworden, fysiek, ik ben ook een beter mens geworden, een positiever mens en ik wil dat graag zou houden.

Ik heb geleerd in die zeven jaar, ik ben op mijn plaats gezet geweest , af en toe, en ik heb geluisterd . Maar ik heb die ziekte een plaats kunnen geven, ze maakt deel uit van mijn “zijn”

En misschien moet ik elders een anonieme blog beginnen, geen idee. Maar het schrijven lukt me ook niet meer zo goed als vroeger. Vroeger kwamen de woorden automatisch, ik moest niet eens nadenken. Het kwam bij me op, ik moest er niet over nadenken. Ik mag van mezelf zelf zeggen dat ik leuk schreef……… vroeger. Maar mijn woordenschat is er niet op verbeterd, de dingen komen niet meer vanzelf. Ik heb te veel concentratieproblemen. Mijn lijf mag dan beter aanvoelen dan vroeger, dat koppeke wil niet zo goed mee, ik vergeet ook veel en ik kan alleen maar hopen dat ik niet zoals mijn mama wordt,, maar mijn vrees is groot, heel groot.

Enfin, ik zie het wel. Ik ben ook totaal niet meer bezig met zien hoeveel lezers ik heb. En ik lees zelf nog heel weinig blogs. Ik heb er de tijd niet meer voor.

Het liefste zou ik mijn twee blogs, Fibromindy en pink Shoes uitgeprint zijn in boekvorm en dan van het net halen. Maar dat is zo’n onbegonnen werk, ik zie daar echt geen doen aan.

Soit, een dag met de keer, nietwaar!