Nog drie keer slapen.

Nog drie keer slapen! En dan is het eindelijk zo ver! Dan komt mijn zoon met zijn gezinnetje vanover de grote waterplas aangevlogen.

Hopelijk verloopt alles goed, ze vliegen via ijsland, zodat ze op die manier maar twee keer vier uur op het vliegtuig zitten , want met een kindje van zes maand , weet je nooit hoe ze daarop zal reageren. We duimen alvast, dat dit allemaal goed verloopt.

En Granny heeft eindelijk een beetje tijd gevonden voor haarzelf. Eerst aan de alarmbel getrokken en een deel van mijn vrijwilligerswerk opgezegd, nadat ik bijna was ingestort.

Mijn hartritmestoornissen, aanvallen van hyperventilatie, waren de druppel die de emmer deed overlopen. Een beetje meer hulp zoeken voor mijn mama en een beetje meer delegeren, zodat niet het meeste op mijn nek terecht komt. De beste beslissing die ik dit jaar maakte, want zo kon het niet meer verder.

Soit, woendag landen ze, en gaan we ze ophalen en ondertussen heeft de Granny zich vandaag kostelijk geamuseerd met alles klaar te zetten.De kleine prinses zal heel welkom zijn.

Feestje.

Het was dan gisteren eindelijk tijd om mijn moeder te vieren! Ze was tachtig geworden. Samen met mijn broers hadden we een feest gepland in een feestzaal waar één van mijn broers meer dan 20 jaar chef kok is geweest. We wilden haar een mooie dag geven en hadden een brief bij de uitnodigen gedaan , dat mensen , indien ze echt iets  wilden geven een bijdrage konden leveren voor een persoonlijk optreden van een vlaamse charmezanger.

Ik ben vroeg vertrokken naar de feestzaal, want

  • Ik moest mijn muziek installeren, laptop en boxen.
  • ER moesten nog mensen afgehaald worden aan het station en naar de feestzaal-hotel gebracht worden.
  • Ik moest nog een valiesje op mijn moeders kamer zetten  met haar juiste kleren in.
  • Ook de tafelschikking moest nog gebeuren.

En al een geluk dat ik vroeg was vertokken, want er waren te weinig plaatsen aan de tafels opgedekt. Het begon al goed, ook hadden de tafels een ander model, zo ging mijn tafelschiking ook flink de mist in, het werd een beetje puzzelen wie ik bij elkaar zou zetten.

Ik had mijn moeder die dag vier keer opgebeld om te zeggen dat ze naar de kapper moest en vier keer had ze het opnieuw vergeten. Het was heel stresserend dat ik zo ver van bij haar af zat. Om 16 uu ging mijn tante haar ophalen en owee, ze was om kwart voor vier nog steeds niet thuis. De stressthermometer ging de hoogte in.

Ik maakte me ook zorgen over de muzikale act van de avond. Ik had hen nog eens gebeld in de voormiddag en ik kreeg geen antwoord. Ik had daar helemaal geen goed gevoel bij en vetrouwde het zaakje niet helemaal omdat ik altijd heel korte ( op het randje af onbeleefd ) mails terug kreeg. En ik ging maar gerust zijn als ik die zanger ging zien toekomen met zijn keyboard.

Kwam mijn moeder toe op het laatste nippertje in een totaal andere outfit omdat ze vergeten was dat ik al kleren voor had meegenemen. En ze wou persé aanhadden wat ze had. En ik dacht, ze ziet er goed uit, zoals ze is, ze heeft aan wat ze graag aan heeft, laten we daar niet moeilijk over doen, en ik zei mama dat het goed was , dat ze straalde want dat was ook zo.

We waren maar net klaar of de eerste gasten waren er al. De gasten stroomden toe en mama was in de wolken om al haar vriendinnen , kennissen en familie te zien. Ik was blij, maar zat nog steeds boordevol stress. Tot ik opeens telefoon kreeg! Mijn hart stond stil en ik hoopte dat het niet waar was! Maar het was wel waar! Ik kreeg te horen dat de zanger een ongeluk had gehad met de auto, wat ik tot op heden nog steeds niet geloof. Ik dacht dat ik de grond onder mijn voeten voelde wegzakken. Ik dacht dat ik ging beginnen wenen en hyperventileren terzelvertijd. Alle gasten waren al verkneukeld op het privé optreden en hadden daar uiteindelijk ook een duit voor in het zakje gedaan. Ik gaf de telefoon door aan de vriendin van mijn mama die die mensen persoonlijk kent. Maar het mocht allemaal niet baten. Enfin voor een lang verhaal kort te maken. Ik wou niet opgeven en de lieve vriendin van mijn moeder heeft rondgebeld tot ze uiteindelijk iemand gevonden had.

Ik kon die man wel om de hals vliegen toen hij toekwam met zijn installatie. En eind goed al goed!

Er is veel gedanst geweest, mijn mama straalde en daar draaide het allemaal om, nietwaar!

 

 

Opzij, opzij, opzij

Maak plaats, maak plaats , maak plaats we hebben ongelooflijke haast! Dat liedje kennen jullie vast van Herman Van Veen.

Wel dat is hoe ik de laatste maand leef! Veel te snel, van hot naar der crossen. Naar mijn moeder, snel boodschappen doen met haar, koken, afwassen, koffie zetten. Terug naar huis, gaan oppassen of huishoudelijk werk doen.

Telefoneren, naar allerhande diensten, cm, familiale hulp, dokters, taxi’s, ziekenvervoer enz. enz.

Overal liggen lijstjes met telefoonnummers, namen, adressen en to do dingen. Ook het regelen van het feest voor mijn moeder komt op mijn nek terecht. Dan bedacht ons moeder om nog snel iemand bij uit te nodigen. Hup, daar gaat mijn tafelschikking. Nog eens mailen, naar het feestadres.

Ondertussen nog wat babyspulletjes kopen, want binnen 12 dagen is het zover, dan komt mijn zoon, schoondochter en mijn kleindochter van over de grote plas!

Ook mijn feestje krijgt de laatste regelingen, aantal personen doorgeven. En ik wou dat iedereen de dag zelf nog zou terugmailen, want ik wil graag weten of alles in orde is, en ik krijg stress van het wachten op antwoorden.

Dan komt er nog bij dat het minibusje stuk is die we gingen huren om met de familie naar Nederland te gaan. Gisteren snel op internet gezocht en gevonden, en geboekt, tot ik mail kreeg dat ik het maar zal weten binnen drie dagen of het ok is. Daar baal ik van. Heel de rimram boeken , creditkaart in de aanslag en dan lappen ze u dat op het laatste. En het ergste is ik kan niet uitkijken naar iets anders zolang ik geen antwoord heb. En wat me nog het meest verbaasd is dat die minibusjes blijkbaar heel druk gehuurd worden.

Op 9 september moet ik dan nog naar Madam de adviseur met haar rotkarakter, en als gevolg daarvan had ik gisteren een afspraak met mijn psycholoog, die me waarschuwt voor een burn-out of een depressie die eraan zit te komen. Ik moet het kalmer aandoen. Alleen weet ik niet hoe ik dat moet doen. Het enige wat ik kon zeggen, ik weet het, ik ben niet goed bezig!

Ik ben nu met mijn dieet herbegonnen want ik voel hoe alle zenuwpijnen,  stijfheid en vermoeidheid aan het toeslaan zijn. Ik hoop dat die snel zijn werk zal doen, zodat ik er terug wat bovenop krabbel.

Maar ik moet dringend met mijn broers samenzitten om nog meer afspraken te maken over de zorg voor mijn moeder en ik vrees dat ik het er ook eens zal moeten over hebben met mijn moedertje zelf.

Gelukkig stelt ze het goed op de twee dagen dat ze naar het dagcentrum gaat, maar mijn hartje breekt nu al als ik er aan denk om haar ook nog de zaterdag daar naartoe te sturen.

IK moet dringend mijn leven herschikken, ik weet het, en ik zal dat ook doen, nadat mijn zoon terug vertrokken is. Nu ga ik eerst nog een beetje op mijn malle molen blijven zitten.

Maar ik kijk heel erg uit naar onze 4 daagse uitstap naar Nederland waar ik me ga proberen ontspannen en even tijd voor mezelf zal geven. Beloofd!

 

 

Liefste moedertje.

Mijn lief moedertje! Je was zo blij dat je morgen naar huis mag! Ik ook voor jou uiteraard! Deze morgen vertelde je enthousiast aan de telefoon dat je terug zou gaan kaarten en terug leuke dingen zou gaan doen. Terug op je eentje wonen en voor jezelf zorgen. Ik deelde je enthousiasme en we maakten wat plannen samen. Ik wist dat het moeilijk zou worden, maar samen met mijn broers moest dat allemaal lukken. Ook je vrienden boden ons al hulp aan waarvoor ik hen ontzettend dankbaar ben! Ik was heel even blij en enthousiast.

Tot ik bij de sociaal assistente kwam. Die het allemaal minder rooskleurig zag en me terug met beide voetjes op de grond zette.

Je moet hulp krijgen, veel hulp! Zelf koken raadt ze ten stelligste af, of beter koken als je alleen bent. We moeten je zoveel mogelijk beschermen tegen brandgevaar. Ook je frietpot meenemen.

Familiehulp inschakelen, zodat ze zeker zijn dat je niet vergeet te eten, zoals de laatste tijd het geval was.

Het kaarten in de omgeving van André vindt ze heel gevaarlijk spel spelen en eerlijk moedertje, we zijn zo bang dat al snel terug verliefd zal worden. We hebben het allemaal al eens meegemaakt. De socio vindt dat we jou tegen die man moeten beschermen. Maar o wee moedertje, ik deed je zo’n pijn toen ik je dat vertelde. Want ik weet dat je heel erg naar die kaartnamiddagen uitkijkt. Je was triest en ik moest op mijn tanden bijten om niet in tranen uit te barsten, wat eerder al gebeurt was bij de sociaal assistente. IK vond het zo verschrikkelijk jou dat te vertellen maar ik wou ook niet te laf zijn om het niet te zeggen. Wat een tweestrijd zeg.

Je kijkt er zo erg uit om naar huis te mogen, maar de socio gaf ons de raad om je zo snel mogelijk in te schrijven in het rusthuis. We hebben dat met zijn allen uitgesteld en ik dacht dat dit nog belange niet aan de orde zou zijn. Maar het blijkt dus wel dringend omdat de wachtlijsten lang zijn.

We stelden drie keuzes voor, Ter Walle in Menen, Dadizele en Meulebeke.

Zodat je dicht bij mij zou zijn en ik jou veel kan halen voor uitstapjes of gewoon om op bezoek te komen, jou iets lekkers te brengen op zondag, of hier lekker voor je koken. Gelukkig waren mijn broers het met me eens.

Ik heb de socio gevraagd om het allemaal zelf uit te leggen, want ik kan het mes niet in je hart steken. Ik heb je wel verteld dat de dokter vergeten zeggen had dat je slechts onder bepaalde voorwaarden naar huis mag. Wat erg dat de dokter jou dat niet zelf had verteld

We gaan het twee weken proberen en dan zien hoe het loopt. Dan moet je terug naar de dokter op gesprek.

Ik ben helemaal op , van de zorgen, de slapeloze nachten, dat ik helemaal niet weet hoelang ik het vol zal houden om drie of vier week per week bi jou te komen, in combinatie met mijn huishouden en mijn ander vrijwilligerswerk. Ik wou dat ik dichter woonde, of dat je hier kon wonen. Moedertje toch, wat erg dat ik je zo’n pijn moet doen.

 

De eerste bom is gebarsten, maar het zal helaas niet de laatste zijn.

Giteren is de bom gebarsten. Ik had net een gesprek gehad met de sociaal assistente over heel die toestand met Mister A. Ik had me tijdens dat geprek heel erg opgewonden, het zat me allemaal zo hoog, dat ik voelde dat ik die toestand niet lang meer aankon. Ik voelde dat ik aan de rand van een zenuwinzinking stond. Ik moest met mijn ma nog eens langs de dokter. Daarna ging het terug richting haar kamer, want er zat familiebezoek. Haar broer, twee schoonzussen en mijn nichtje en haar man die chauffeur van dienst waren.

We stonden gezellig te babbelen over koetjes en kalfjes, en ik had nooit gehoord dat iemand de kamer was binnengekomen. Ik zag alleen mijn nichtje raar kijken ineens, van de muur naar mij. Toen ik mijn blik ook op de muur wendde zag ik hem staan. De armen overkruist, heel ontspannen houden en een uitdagende grijns op zijn gezicht.

Mijn adem stokte, ik hapte naar adem, ik werd rood ( volgens mijn nichtje toch ) en wat toen volgende was een vulkaan van woorden, van opgekropte woede van mijn kant dan.

Ik zei hem dat hij hier niets verloren had, dat hij mocht vertrekken, dat we hem hier niet van doen hadden. Hij smeet naar mijn hoofd dat ik het niet juist in mijn kop meer had. Waarop ik replikeerde dat ik juist heel goed in mijn kop was. Maar dat hij mijn moeder had verlaten en dat moeder een hele hoop negatieve dingen over hem had verteld, hier in het ziekenhuis tegen de psychologe. Ik smeet naar zijn hoofd dat ik op zijn minst hulp zocht voor mijn moeder , daardoor een verpleger had ingeschakeld om de rampzalige toestand met die medicatie op te lossen en dat hij die hulp geweigerd had en haar daardoor in gevaar had gebracht.

Hij sneerde terug dat hij wel haar ogen verzorgd had na haar kataract operatie . O ja, hoe kon ik dat vergeten, ik heb het wel tien keer moeten horen van hem welke held hij was! Elke morgen en elke avond tien druppels in haar ogen doen. Dat moet lastig geweest zijn. Had hij mij gebeld ik had het wel komen doen of had verpleging gebeld. Als hij denkt dat hij zich onsterfelijk maakt met die heldhaftige daad is hij wel aan het verkeerde adres.

Hij kon ook wel iets doen als hij volledig op mijn moeders kosten leefde en haar een zielig en eenzaam leven bezorgde.

Ik herhaalde nog eens dat hij het moest ” aanscharten ” westvlaams voor vertrekken. En dat ik het meende. Mijn moeder probeerde me te kalmeren en zei dat ik moest zwijgen en ik snauwde haar toe dat ik genoeg had toegekeken hoe hij haar de dieperik in werkte en dat het nu hij of ik was.

Ondertussen was mijn nichtje een verpleegster gaan halen en hebben ze hem met zachte dwang de kamer uitgewerkt.

Ik raasde verder uit in de kamer, de familie verdedigde mij tov mijn moeder en zei dat ik groot gelijk had. Dat ze hem niet meer terug moest nemen, dat die vent niet deugde.

Ik wist niet dat hij nog steeds op de gang stond. Na tien minuten kwam mijn nichtje terug. zij had hem vriendelijk verzocht om zich even niet meer te laten zien in het ziekenhuis.

Blijkbaar had hij op de gang verteld dat het mijn moeder is die hem opbelt. Dat is nog het ergste van de zaak. ( Maar deze morgen controleerden we de gsm en merkten dat mijn ma hem niet had opgebeld )

Hij zei ook tegen de verpleging dat hij bang was dat wij haar in een rusthuis zouden steken. Terwijl wij bang zijn dat ze terug in haar hoek vliegt, geen inspraak meer heeft en terug onder zijn tirannieke sloef gaat liggen.

Ik was niet in staat om alleen naar huis te rijden. Mijn nichtje drong erop aan mijn te vergezellen, waarvoor ik haar dankbaar was. Ze deed me af en toe op de rem trappen als ik een te zware voet hanteerde.

Heel veel heb ik niet geslapen. Om 1.30 ben ik een kalmeerpilletje komen nemen. Ik kon mijn gedachten niet stil krijgen, de onrust in mijn hoofd en lijf was veel te groot.

Deze morgen probeerd ik een gesprek aan te knopen met mijn moeder, over hoe zij het nu eigenlijk zag. Of haar angst om alleen groter was dan die van de Tiran Mister A??

Ik zei dat ze heus inspraak had en ook haar gedacht moest zeggen, dat het per slot van rekening haar leven is.

Ze was heel afwezig, negeerde mijn vragen. En toen ik zei wat zij op 30 juni allemaal tegen de psychologe had gezegd, weerde ze zich en zei dat ze dat allemaal niet meer weet.

Man man man, de historie is nog niet opgelost. Vandaag stuurde ik nog een uitgebreide mail naar de soicaal assistente. Maar ik kan het allemaal niet meer aan. Al moet ik nog even volhouden!

 

The neverending bad soapstory!

Toen ik gisteren gezwind het ziekenhuis binnenstapte gedroeg mijn moeder zich ultra-vrolijk! Ik zei, amai je ziet er welgezind uit! Waarop ze zei, “ja André is geweest” Je weet wel, André, die haar al een jaar tiranniseerde,  de verpleger verbood om mijn moeder haar medicatie toe te dienen. DE André die na een ruzie de woning had verlaten en niet meer van zich liet horen ( waar ik heel tevreden over was )

Ik dacht even dat ik het hoorde donderen in Keulen, ik voelde de grond onder mijn voeten wegszakken. Ik vloog uit tegen mijn moeder en zei kwaad, dat hij in het ziekenhuis niets verloren had! Waarop mijn moeder zei, ” die vent mag komen, hij heeft me nooit iets misdaan, en bovendien dat is tussen André en mij!

Goeie genade, ze is gewoon vergeten wat hij haar heeft aangedaan! Ik kookte uit onmacht vooral, en uit angst dat heel die heisa terug van voren af zou beginnen. Ik was helemaal over mijn toeren en ben met de verpleging gaan praten. Heb daar alles verteld en gevraagd of we hem de toegang tot haar kamer konden verbieden. De verpleging zei dat dit officieel niet kon, maar dat ik hem wel een bericht mocht sturen , dat ik overleg met de verpleging beslist heb om hem niet meer toe te laten, en dat de toegang tot haar kamer hem verboden zal worden.

Maar ik besef tevens dat dit maar blufpoker is. want officieel heb ik geen poot om op te staan. De verpleger kan wel getuigen dat  André verhinderd heeft dat moeder dagelijks haar medicatie kreeg van de verpleger.

Mijn grootste angst is dat ze hem binnen de kortste keren terug in huis neemt. Dan zou het hek helemaal van de dam zijn. Ik mag er niet aan denken!

Ik ben dan ook helemaal over mijn toeren! Het was nog niet ingewikkeld genoeg, zonder die Andrétoestand. Gisteren stond ik helemaal te trillen in het ziekenhuis.

Deze morgen heb ik gebeld naar de psychologe en ze heeft me beloofd om het er met mijn moeder over te hebben, dat het geen goed idee is om terug met André op te trekken enzz.

Maar t ergste moet nog komen. Ze heeft een maand geleden inderdaad die test heel goed uitgevoerd, en  met die resultaten die ze behaald heeft kan geen dementie gediagnsoticeerd worden. En ze mag de test ten vroegste terug uitvoeren binnen zes maand! O wee, wat doen we ondertussen.

Ze hoorde mijn onrust en vertelde me dat we die diagnose niet echt nodig hebben om hulp op te starten in verband met opvang en verpleging.  Maar we kunnen haar niet dwingen om die hulp ook te aanvaarden.

Ik heb haar ook nog haar autosleutels niet teruggegeven, heb haar verteld dat ze die krijgt of ze van de dokter toestemming krijgt om nog verder te rijden.

Ik voel me zo moe en ik sta nog maar pas in het begin van een hele lange tocht. Ik ga regelmatig rustpauzes moeten inlassen, wil ik in staat zijn om de helse tocht tot het einde te volgen.

Gelukkig komt mijn jongste broer binnen vier dagen terug en kunnen we beginnen met de adminstratie over te nemen, want owee, dat is ook een ramp heb ik gemerkt door het aantaal telefoontjes dat ik krijg. Enfin…………

In overlevingsmodus.

Momenteel zit ik in overlevingsmodus. Ik kan maar met 1 ding bezig zijn en dat is mijn moeder. Verder kan ik niet denken. Ik kan niet denken welke boodschappen nodig zijn, ik kan zelfs geen menu verzinnen. Ik zit alleen oplossingen in mijn hoofd te bedenken.

Mijn mama is ondertussen opgenomen in het ziekenhuis. Eigenlijk op haar vraag, maar dat weet ze alweer niet meer. Veel doen ze er niet. Een paar scans. Ook haar voet verzorgen op mijn vraag. Ze loopt al twee weken rond met volgens mij een spierfractuur. Elke dat zegt ze dat het beter gaat en geen verband meer nodig heeft, maar elke dag zit het nog dik.

En uiteraard, haar observeren. Want haar korte termijngeheugen werkt echt heel heel slecht. Aanvankelijk dacht ik nog dat er misschien wel een technisch probleem was, waarmee ik bedoel, een bloedklonder, een gezwelletje of zo.

Misschien had ik onbewust gehoopt dat het iets “behandelbaar ” zou zijn. En nu ligt dat dus aan diggelen. Maandag ben ik naar zee gereden, heb haar opgehaald, en ben naar t spoed gereden met een doktersbriefje voor opname.

IK zei de spoedarts dat ik wilde weten wat er aan de hand was, dat ik een diagnose wilde. Het antwoord kwam als een koude douche. “Mevrouw, de diagnose stellen zal niet zo moeilijk zijn, technisch is alles in orde, maar de behandeling, dat zal een ander paar mouwen worden” Ik wist dus genoeg.

Ik ben steeds de stille hoop blijven koesteren dat het een combinatie was van depressie en zwaar ijzertekort. Nope, dat is het niet. Een depressie is de hel, niet dat ik mijn moeder dat had toegewenst, maar het is wel behandelbaar met medicatie en therapie.

Valt het niet op dat ik het woord nog altijd niet kan uitspreken. Ik blokkeer er volledig van. Had nooit gedacht dat het zo hard ging aankomen. Me zo uit mijn lood zou slaan.

In mijn hoofd ben ik aan een zorgplan bezig. Hoe we het in het begin allemaal nog kunnen regelen, met familiale hulp, verpleging en zo. Welke taken ik op mij kan nemen. Welke taken mijn broers op zich kunnen nemen.

Mijn jongste broer is op reis en ik heb hem verteld dat hij zich tijdens zijn reis geen zorgen moest maken. Dat hij gewoon moest genieten nu. Hij weet dat ons ma in het ziekenhuis is. HIj weet echter ook dat het niets levensbedreigend is. En ik stuur hem geen onnodige berichten om er hem nog eens mee te confronteren.

Mijn andere broer, doet ook wat hij kan, ben heel tevreden over zijn medewerking. En aan de derde broer gaan we voorlopig geen woorden vuilmaken. Eens diep ademhalen en in mijn zelf zeggen, ” doe wel en zie niet om”.

Bovendien kreeg ik opnieuw een brief van de medisch adviseur, dat ik op 9 september op controle moet. Deze keer met bewijzen van mijn ziekte. Dus heb ik ook in allerijl wat afspraken gemaakt voor een full spine scan. Heel de ruggegraat. Ook de psychiater opgebeld, daar moet ik in augustus dan nog eens naartoe. Rondgebeld voor verslagen, die vergeten worden, nog eens bellen, en nog eens bellen. Heb soms het idee dat ik heel de dag aan de telefoon hang, als ik niet bij mijn moeder ben tenminste.

Ik merk dat ik totaal niet stressbestendig ben, zoals ik eerder zei, kan ik momenteel aan niets anders denken dan aan oplossingen bedenken…

Deze morgen toch snel confituur gemaakt, want mijn fruit stond te bederven. En bij het roeren in de pot kon ik alweer een beetje ….. nadenken.

Instinctief weet ik dat ik het allemaal ga aankunnen, heb al vaker in mijn leven voor zo’n bergen gestaan. Ik ben heel sterk op momenten dat het nodig is. precies of een hogere hand het van mij over neemt. Precies alsof ik een soort roes zit, ach , hoe leg ik zoiets uit.

Maar ik weet ook uit ervaring, dat ik na zo’n helse klimtocht ook vaak instort op het moment dat de storm geluwd is, en de berg bedwongen.

Maar bon, het zonnetje schijnt eindelijk, wat het al een beetje minder somber maakt. Gisteren nog snel een concertje van Daan meegepikt toen we van het ziekenhuis kwamen.

Zo kon ik het toch even van mij afzetten.

 

De moeilijke dingen des levens.

Nomraal zit ik op dit uur van de dag al in mijn bed. Maar ik weet dat ik mijn gedachten nooit het zwijgen zal kunnen opleggen om de slaap te kunnen vatten. Ik heb een hele emotioneel zware dag achter de rug. Het gaat niet goed met mijn moedertje. Mijn hart bloedt ik kan het bloed niet stelpen. Ik kan zelf niet eens goed bleiten zodat het er allemaal eens uit komt.Gisteren ben ik naar de scanner geweest met mijn moeder. Gelukkig, want alleen zou het nooit hebben gevonden in het ziekenhuis. Ik moest ook op tijd en stond de weg vragen. Toen we na het ziekenhuisbezoek nog een winkelbezoek deden, merkte ik dat het allemaal niet meer ging zoals een tijdje geleden. Elk artikel in de winkel werd gedraaid en gekeerd door haar , precies alsof alles nieuw voor haar was, en dat ze over alles moest nadenken of ze het wel kon gebruiken.

Toen we thuiskwamen heb ik haar geholpen om alles op te bergen. Daarna maakte ik een to-dolijstje voor haar. Ik maakte allemaal aparte briefjes waar ze moest naartoe bellen en aan de keerzijde moest ze gewoon het antwoord neerschijven, ik had alles al pre-ingevuld voor haar.

Ik had afgesproken dat ik haar deze voormiddag ging bellen om alle resultaten. Bleek dat ze diverse nummers gebeld had , maar niet meer wist wat de mensen geantwoord hadden op haar vraag.

Zo wist ze niet meer wanneer ze haar appartement aan zee verhuurd had, of ze nu een parkeerplaats gehuurd had of niet. Ze wist ook niet meer of ze nu een afspraak had bij de kapper of niet. En zo waren er nog een paar dingen. Een tante die normaal met haar op reis ging maar aan haar hart moet geopereerd worden. En ga zo maar door , een waslijst lang.

En ik heb dan maar overal zelf gebeld? Anderhalf uur ben ik bezig geweest, om alles recht te zetten, alle antwoorden te sprokkelen en duizend excuces te maken over het feit dat mijn moedertje niet alles meer wist en problemen heeft. Ik werd er moedeloos van om overal het verhaal te moeten vertellen. De moed zonk me telefoon na telefoon nog meer in de schoenen.

Ik heb afspraken vastgelegd om haar haar te laten knippen morgen, om een permanent op 10 augustus. Een kapbeurt voor haar 80-ste verjaardag, wat vast haar laatste feest wordt, waar ze zich misschien nog een beetje bewust van zal zijn.

Officieel zullen we de uitslag pas weten , van haar onderzoeken op 22 augustus, maar ik vrees dat ik het al weet. Hoewel ze haar pschologische proeven veertien dagen geleden heel goed heeft gedaan, vrees ik nu toch dat mijn broers gelijk zullen krijgen, en het toch dementie is. En erger nog, ik vrees dat ze inderdaad niet langer alleen zal kunnen blijven. En rijden met de wagen en zo gevaarlijk zou worden.

Maar hoe leg ik haar uit. Ik voel dat ik haar een mes in de rug steek als ik aan het googelen ben naar een luxe rustoord voor haar. Want ik wil niet dat ze in een gewoon rusthuis terecht komt, maar dat ze het gevoel heeft elke dag op reis te zijn. Maar ik weet ook niet of dit financieel haalbaar is, enzovoort. Mijn hoofd is overvol van alles wat door mijn hoofd spookt. Ik heb helemaal op en ik heb zo’n verdriet om het hoopje mens te zien dat ooit zo’n fiere vrouw was. Een zakenvrouw in hart en nieren , dat helemaal alleen de wereld afreisde op zoek naar curiosa om in haar winkel te verkopen. Z e deed zaken zonder een woord Engels te kennen, ongelooflijk wat ze in haar leven bereikt heeft. Ik verbleek helemaal naast haar en heb heel veel aan haar te danken. Ik ben dan ook vastbesloten , wat er ook gebeurt in de toekomst, me keihard voor haar in te zetten, zodat ze nog een mooie oude dag kan beleven. Ze verdient dat. Maar laten we eerst beginnen met haar nog een spetterend feest te laten beleven. En ik zal er persoonlijk op toezien dat ze er piekfijn uitzien en dat deze ster nog één maar kan stralen. Gelukkige tachtigste verjaardag mama. Maar ik wou dat het anders was. Ik zal er altijd voor je zijn.

 

 

 

 

Ryanair

Ik had nog een verslagje beloofd van onze trip met Ryanair. Het was immers de eerste keer dat we met deze lowcost maatschappij vlogen. Veel mensen doen nogal negatief over ryanair en ik had er wat schrik voor.

We hadden ons wel voorbereid, dat we voor tien dagen weg gingen en het we onze bagage niet zouden kunnen beperkten tot elk tien kilo in een kleine koffer.  We hadden dus een koffer bijgeboekt van 20 kg, en ik geloof dat we daarvoor 40 euro voor heen en terug betaald hebben. Maar sla met niet dood als ik het verkeerd voor heb.

Toen we aankwamen op de luchthaven, werden we heel snel geholpen . De meisjes achter de bali waren even vriendelijk of die van laat ons zeggen Brussels airlines. T waren geen oude onvriendelijke madammen, met grijs haar in hun tanden die door andere airlines afgedankt waren.

De bagage werd gewogen en goed bevonden, er kon nog een kleine twee kilo bij. En de jonge dame stelde voor om ook de handbagage, het kleine koffertje in te checken en dan nog wel gratis!

Waren wij blij dat we van dat ding verlost waren . We hadden onze handen vrij om zo te gaan snuffelen aan de parfums van de taxfree shop die al lang niet meer zo taxfree was als vroeger! Maar soit, ik genoot van de vele geurtjes.

We passeerden de nieuwe grenscontrole waar de handtas en de jassen door de scanner moesten . En we moesten naar een gate die heel ver lag. Precies of ze Ryanair naar het einde van de luchthaven gejaagd. Maar bon, erg vonden we dat niet.

Waow nog eens over de tarmak rechtstreeks naar het vliegtuig mogen lopen, dat was lang geleden zeg! Handig dat ze een trap voor en achteraan beschikbaar hadden. Zo was iedereen snel gezeteld en vertrekkensklaar.

Vooraan in het vliegtuig stond een kast van steward in de deuropening, die zou ik eens nader inspecteren.😉

Uit gewoonte keek ik of er een boekje in het leesvak stak om te kijken wat ze zoals aan te bieden hadden van drankjes, eten en taxfree artikelen. Kwestie om de tijd wat te doden.

We vertrokken stipt en toen we goed en wel in de lucht hingen, kwam de spierbal langs, waow , wat een gespierde armen had die kerel, wat een schouders, en smalle heupen. Gelukkig paste hij nog net in de middengang tussen de twee rijen stoelen. Hij deelde de boekjes uit, waar alles wat te koop aan boord netjes voorgesteld werd. Toen een hostess dan ook nog omriep dat de bar openging, en ze nog een paar gerechten opnoemde die aan boord te krijgen waren, moest ik gniffelen en zei tegen Wim, precies of we zitten hier in een vliegende snackbar. Commercieel waren ze wel.

De spierbal heeft wel drie keer rondgereden met zijn karretje om de mensen de kans te geven iets te kopen. Jaja, grappig, precies overijverige obers aan boord. Nog nooit gezien bij andere luchtvaartmaatschappijen.

En zo vloog ( letterlijk en figuurlijk ) de vlucht snel voorbij om drie uur later keurig te landen in Malaga., En ik moet zeggen, ik had niet minder comfortabel gezeten in deze stoel dan die van een andere luchtvaartmaatschappij . Die vliegtuigen zijn zeker te doen voor korte afstandsvluchten.

O ja, de kapitein gaf ons ook af en toe wat toeristische informatie, waar we vlogen, over de Sierra nevada, waarop alle kopjes naar de raampjes draaiden! Gezellig! We werden ook geinformeerd toen we over de Spaanse grens vloog.

Toen het landingsgestel de grond raakte werd een vrolijk muziekske, precies een toontje wat ook in videospelletjes gebruikt wordt om aan te geven dat je gewonnen hebt. Ik schoot spontaan in de lach en andere mensen applaudiseerden, aan dat laatste doen we nooit mee, omdat we dat een beetje, euh, belachelijk vinden.

Al bij al een fijne reis, en ik zou nog boeken met Ryanair al moet je uiteraard goed uitkijken naar de totaalprijs van de vlucht. Want de prijs op de site omvat veel dingen niet, , zoals babage. Ja ik zou nog tickets kopen bij Ryanair en dan maar hopen dat de spierbundel terug van dienst is hé! Mooi zo, het moeten niet altijd mooie hostessen zijn, waar de mannen naar kunnen kijken. Een vrouw mag ook al eens genieten, nietwaar!

 

Heuglijk nieuws!

Ja lieve mensen, mijn dag kan niet meer stuk! Ik heb me gisteren moeten bedwingen om geen vreugdedansje met mijn moeder te doen!

Haar vriend heeft het schip verlaten! Hij is het afgetrapt met pak en zak! Waarom zo plots? Wel, meneer kon het niet hebben dat ik me met de gezondheid van mijn moeder bezig hield. Hij had de verpleger die kwam voor haar medicatie al uitgescholden en hem de deur gewezen.

Hij zou de medicatie wel toedienen, daar was niemand voor nodig, maar telkens zat de medicatie verkeerd in de doos. Een mens zou er paranoïde van worden en hem gaan verdenken opzettelijk de verkeerde medicatie toe te dienen.

Feit is dat mijn ma na het nemen van de correcte medicatie, inclusief antidepressiva, aan de beterhand is en terug een beetje op aarde staat. Ik kan dat alleen maar toejuichen.

Toen hij gisteren hoorde dat ik mijn moeder ging ophalen om naar het ziekenhuis te gaan voor de geheugentesten, zijn bij hem de stoppen doorgeslagen. Volgens mij had hij moeite dat hij mijn moeder niet verder kon impalmen.

HIj heeft zijn boel gepakt en is vertrokken! Wat een opluchting, niet alleen voor mezelf, maar vooral voor mijn moeder! Want heel het verhaal is eruit gekomen bij de psychologe. Over hoe hij haar vernederde, haar alle vrijheid ontnam. Hoe hij alles in huis had overgenomen in haar huis en ze niet eens meer kon kijken naar haar eigen programma’s op tv. Wat vreselijk!  Hij zei, wat er gegeten moest worden, hij deed de boodschappen, zijn wil was wet! Alleen wat hij kocht, was goed. Hij had de beste aardbeien van de beste boer, de beste oesters, van de match, alles wat hij kocht was het beste. Enfin dat was wat hij beweerde toch😉

Toen wij op bezoek waren en mijn moeder een rundstong had klaargemaakt, gaf ik haar complimentjes over haar kookkunsten, en over het feit dat een rundstong bereiden veel werk vroeg. Meneer vond het nodig om zijn haak in het gesprek te slaan en zei, ” allee, kom, een rundstong bereiden veel werk? Je hoeft dat maar in de pot te smijten. Ik kookte en bediende hem van antwoord dat er wel heel veel werk aan was.

Nooit heeft ze een complimentje gekregen, haar haar was niet goed, ze kaartte niet goed….

En een geluk met een ongeluk moesten we gisteren naar de psychologe voor de testjes en heeft ze daar heel haar verhaal kunnen doen! En daar is één en ander uitgekomen hoor!

Maar je zag dat ze enorm opgelucht was, dat er een zware last van haar schouders was gevallen. En vandaag is ze op zwier, ze zei me dat ze heel de dag op stap ging gaan, dat ze lang genoeg onder zijn regime had thuisgezeten!

Leve mijn moeder! Hopelijk kan ze nog lang van haar ouden dag genieten! Ik zal haar daar alvast proberen bij te helpen!

Eind goed, ( voorlopig ) al goed!