Dat het niet waar zal zijn!

Er zijn heel veel dingen die ik niet kan doen met mijn wiggel waggelprobleem. Een heel hoop dingen die me gelukkig maken, kunnen nu niet. Tot deze conclusie kwam ik gisteren tot ik ineens bedacht dat ik van mijn schoondochter en mijn zoon een boek had gekregen om aan de slag te gaan met mijn geluksmomenten. En eerlijk, eergisteren voelde ik me zo depri, zag ik niets meer zitten en dacht dat dit het moment was dat ik dit boek kon gebruiken; En ik ging noteren wat me allemaal gelukkig maakt. Goh en dat zijn echt de kleine dingetjes des levens. Gezellig eten met mijn ventje, in het weekend doe ik al eens van uitgebreid kokerellen, daar hoort dan ook een aperitiefje bij en een glaasje wijn. Dit is al uitgesloten. Ik heb de kracht niet om zo lang te koken, alcohol is al helemaal uit den boze, het maakt mijn probleem alleen maar erger en kan al helemaal niet zo lang aan tafel zitten . En dat geldt ook voor samen gaan shoppen, een koffietje gaan drinken, een biertje gaan proeven in ons stamcafé, spelen met verf , naailessen. Allemaal dingen die ik graag doe en die nu niet lukken. Bloggen lukt wel, ik hoef me hier niet te verantwoorden, maar als ik mijn hoofd stil houd en recht voor me kijkt , lukt dit wel, gewoon bezig zijn en surfen op de computer dat is andere koek, dan moet ik bij het scrollen wegkijken van het scherm omdat ik deze impulsen niet aankan. Soit, ik ben me hier toch weeral aan het verdedigen , terwijl dat eigenlijk niet zou moeten.

Stond nog tussen mijn lijstje “optredens, muziek en humor” tja en dat lukt me ook niet.

Maar ik ben niet van plan om hier zielig in mijn hoekje te zitten, voor hoe lang, geen idee, voor t zelfde geld ben ik volgende week genezen , maar t kan even goed nog maanden duren, ik heb er geen flauw benul van. En ik heb beslist dat ook ‘Dit beest” me niet klein zal krijgen! Ik heb genoeg zitten jammeren in een hoekje , het is tijd om me te herpakken. En ik zal roeien met de riemen die ik heb. En ik zal niet wachten tot ik weer de dingen kan doen die me gelukkig kunnen maken.

Ik zal gewoon nieuwe dingen zoeken die me gelukkig kunnen maken. Voila. Want ik zit hier maar te niksen en dat is echt niets voor mij en een mens zou voor minder depri worden.

Ik ga me vandaag eens focussen op muziek. en ik ga eens al mijn lievelingsmuziek draaien dat in mij op komt. Daar is een fantastisch kanaal voor en dat is youtube. Of ik ga en lijst lievelingsmuziek streamen op , euh, nu kan ik wel op die naam niet komen zeker.

Het is zinloos om klusjes te verzinnen die ik kan doen, ik kan niet naar boven kijken, niet naar beneden, een beetje vegen lukt nog en een beetje koken,ook.  Maar was insteken maakt mij al misselijk en ik word er alleen maar nog meer ongelukkig van om om de haverklap met mijn neus op de feiten gedrukt te worden ” wat ik niet kan”. Wel vandaag probeer ik het gewoon niet eens en dat is niet bij de pakken blijven zitten maar even aan zelfzorg doen. Voila.  Proberen mijn hoofd boven water te houden . En zoals ik vroeger zei toen ik heftige fibropijnen leed, ” ik kan beter leute hebben en pijn hebben dan pijn alleen hebben” ” kan ik nu hetzelfde stellen en zeggen, ik kan beter leute hebben en draaiierig zijn dan alleen maar draaiierig en ellendig zijn.  Ik duim voor mezelf dat het lukt om zo uit de negatieve spiraal te blijven.

Advertenties

Gesprek met de huisdokter

Deze morgen was ik netjes op tijd voor mijn afspraak en mijn huisdokter was zoals altijd een half uur te laat, maar het is haar vergeven, want ze neemt wel haar tijd voor haar patienten. En dat deed ze ook voor mij en het was een hele boterham. Eerst heel het verhaal verteld van de twee neurologen in Tielt, en hoe ik in Gent was terecht gekomen. Hoe het met me gaat sinds ik die Topiramaat neem. Ze belde de neuroloog, de eerste, niet dokter Pipo met de oorkristallendiagnose. Maar hij was op ronde en ze zal hem later terugbellen. Dat is echter geen zekerheid, want ik heb een schat van een huisdokter, maar het is ook zo een vergeetstaart ik vermoed soms een vleugje adhd bij haar, dit even terzijde.

Ik vertelde haar ook over mijn depressieve gevoelens van gisteren en de ontelbare clicks in mijn hoofd, mijn gebrek aan eetlust, mijn weerzin tegen alcohol en mijn eindeloze trek naar zoet. Moest ik 25 jaar zijn, we zouden begot denken dat we zwanger zijn.

We hadden het erover dat het allemaal heel lang aansleept omdat ik pas half april naar Neurologie in Gent kan. En dan had ze het over mijn werk, toen ik vertelde dat het een soap aan het worden was, twee dagen thuis twee weken werken, twee weken thuis, enz…. En ze vond het tijd dat ik maar eens de tijd moest nemen om echt beter te worden en ik verschoot van haar heftigheid, en dat het nu genoeg is geweest, dat ik nu rust moest nemen tot er drie voorwaarden vervuld waren.

Tot ik de diagnose heb van Gent

Tot de medicatie volledig op punt staat en ik er geen nevenwerkingen meer van heb.

Tot ik een hele tijd volledig aanvalvrij benn zodat het op op het werk geen soap wordt van thuis, niet thuis, dat dit alleen voor extra stress zorgt en dit de genezing niet ten goede komt.

En hoe graag ik wou tegenpruttelen, in een hoekje van mijn hersenpan was er een klein hersenstukje dat reageerde en me influisterde dat ze gelijk had.

Verder werd er geregeld dat de resultaten van de scan bij haar terecht zouden komen, en werd besproken dat het gebruik van de topiramate ook met mijn psychiater zou bespreken, want er staat duidelijk op de bijsluiter, dat bij minder dan 1 op tien personen depressie en zelfmoordneigingen kunnen voorkomen bij het gebruik van die medicament, ik ben er dus niet gerust in, en ik hou er al helemaal niet van, om zo’n soort medicatie te moeten nemen.

Als een geslagen hond met de staart tussen zijn gat nam ik afscheid en wist niet hoe ik dit op min werk ging uitleggen. Ik probeerde niet na te denken over de gevolgen dat dit organisatorisch zou hebben, maar ik ben nu eenmaal zeer empathisch ingesteld dat dit mij niet lukte.

In de auto bedacht ik dat ik misschien toch eens moest proberen bellen naar de afdeling Neurologie in Gent Ze hadden me verleden week verteld bij het maken van een afspraak dat we regelmatig eens moesten opbellen dat het vaak gebeurde dat er plaatsen vrijkwamen. Ik dacht, als dit kan lukken, kan ik misschien vroeger geholpen worden en toch vroeger terug aan de slag. En wonder boven wonder , ik kan er bijna een maand eerder terecht. Ik heb alleen 1 ding over het hoofd gezien. De afspraak staat op 18 februari en de rest van de evenwichtstesten staat gepland op 19 februari. Hopelijk is dit nu geen beletsel. Ach we zullen wel zien zeker.

Alles op de helling.

En dan opeens weet ik het allemaal niet meer.  Deze voormiddag was ik het beu om hier in de zetel te hangen, en dacht ik, kom laten we maar eens naar de winkel gaan , ik zoek nog een uitfit om naar een trouwfeest en een briljanten jubileum te gaan. Maar zal ik kunnen gaan? Geen idee? Niets is nog zeker.

Na tien minuten stond ik terug buiten, de rekken dansten op en neer en ik begon bijna te hyperventileren, maar ik ben toch eens buiten geweest. Snel naar ons mama, iets gaan eten samen, omdat het onze beurt was en ons moeder snel terug naar het Rvt gebracht, sorry mama, ik moet zelf snel gaan liggen.

Belden onze vrienden of we al ingecheckt hadden bij Ryanair voor onze reis naar Budapest. Euh Budapest, geen idee of ik zal kunnen gaan, 6 maart. Maar toch maar even inchecken, om dan te merken dat onze terugvlucht niet op ons account staat. Ik heb nog niet eens gekeken wat we kunnen bezoeken in Budapest ik die er zo naar uitkeek, maar eerlijk, als ik me voel zoals ik me nu voel, zal ik niet eens vertrekken.

Of ik niet bang ben mijn werk kwijt te geraken vraagt mijn schoonmoeder, neen, ik ben eerder bang om mijn hoofd kwijt te geraken antwoord ik bits, ik kan het niet meer hebben dat ze schijnbaar meer bezorgd is over mijn werk dan over mijn gezondheid. En ja, ik zou morgen het liefst terug kunnen gaan werken , maar ik weet nu al dat ik morgen geen fluit beter zal zijn. Ik krijg de ene aanval na de andere vandaag en gisteren ook, en dan zal het morgen niet over zijn.

Als ik niet depressief ben van de medicatie vraagt mijn ventje die de bijsluiter leest, waarschijnlijk wel, ik ben mijn eigen vrolijke zelve niet meer. Geen idee of dat dit nu komt omdat ik de moed aan het verliezen ben of door die meds? Hij leest ook dat je daardoor concentratieproblemen hebt en zo meer en dat kan ik alleen maar beamen, Ik kan hiet helder meer nadenken. Bij fibro wist ik , hier ga ik niet dood aan. In dit geval weet ik het niet. Ik denk van niet, maar er is dat vonkje ongerustheid dat aan mijn gemoed knabbelt, langzaam maar zeker mijn vrolijkheid op vreet en dan moeten we nog twee maand wachten tot we bij de neuroloog in Gent terecht kunnen.  Wat ben ik blij dat ik morgen bij de huisdokter terecht kan. Mijn mannetje zegt dat die pillen me alleen maar slechter maken en ik zeg dan weer dat ik moet doorbijten en dat het maanden kan duren eeraleer ze hun werk beginnen doen. Zware dilemma’s.

Deel 2 Wiggel Waggel.

Toen ik een afspraak in Gent had op donderdag 10 januari, de dag achter mijn telefoontje , vond ik dat al een wonder op zich! Ik stuurde mijn mannetje dat hij een dag vrij moest nemen op zijn werk, want zoveel was duidelijk , alleen zou ik er niet geraken. Het was al zo moeilijk geweest in het ziekenhuis in Tielt waar ik de weg redelijk goed ken en alles redelijk dicht bijeen is.

Ik was redelijk zenuwachtig en we zijn ook vroeg genoeg vertrokken, ik was nog nooit in het Uz geweest, gelukkig maar eigenlijk  Want het is helemaal geen pretje om er te komen. Het was heel druk op het ronde punt voor de slagbomen om het domein op te rijden. . parking vinden en de afdeling vinden ging al bij al redelijk vlot. En toen ik mijn kont net op de stoel wou zettn stak de professor zijn kop al binnen en het was duidelijk, dit professortje was duidelijk franstalig van geboorte. En hij vroeg wat ik kwam doen. Groot was zijn verbazing toen ik hem het voorval van de dag nadien vertelde en hij dacht aanvankelijk dat ik een doktershopper was en vroeg zich af naar welke dokter ik uiteindelijk zou luisteren, of ik er diagnose zou uitkiezen die me het meeste aanstond. Euh, neen meneer de dokter, ik wil hier de enige juiste diagnose vinden. En ik werd al snel doorgestuurd om een hele resem testen te doen. En ik was blij dat ik die dag heel erg veel last had van mijn probleem, want het lukte me niet om door de gangen te wandelen zonder hulp. En ik liep met momenten meer achteruit dan vooruit, echt, je moet het zien om te geloven Ik zou er waarschijnlijk zelf hartelijk mee kunnen lachen moest ik het bij iemand anders zien en niet doorhebben dat de persoon in kwestie “ziek” is.

De jonge man die de testen moest afnemen nam uitgebreid de tijd om te luisteren, ik deed nog eens het hele verhaal van in het begin en hij verzekerde me dat ze vandaag al één en ander zouden kunnen uitsluiten. De meeste testjes kende ik wel, maar er waren ook testen bij met andere apparatuur die ik niet kende. Zo werd de flip over test gedaan om te zien of de oorkristallen het probleem waren gedaan met een speciale bril op, precies een gasmasker eigenlijk en de vriendelijke jonge man bevestigde wat ik al vermoedde dat hij 100 procent zeker was dat dit “niet” het probleem is. Zie je wel dokter Pipo dacht ik bij mezelf dat ik gelijk had. Die dokter wou me die oorkristallen aanpraten omdat hij waarschijnlijk maar dat kent als oorzaak van evenwichtsproblemen, grrrr, ik ben nog kwaad als ik er over nadenk. soit

De audioloog vertelde me dat niemand met oorkristallen in zo’n erge mate evenwichtsstoornissen heeft, en dat hier zeker iets anders aan de hand is. Maar ze zouden het vinden beloofde hij. HIj zou me doorsturen naar een vrouwelijke professor gespecialiseerd in evenwicht, die zou nog meer tests doen, onder ander een test met spierpanning, wat het precies is weet ik niet, maar ik moet wel zeggen dat ik heel vaak last heb van spierspanning, dus ergens hoop ik dat het dit is en dat het niet uit dat koppeke van mij komt. En dan is er nog de watertest waar water in de oren wordt gespoten. Maar die testen worden pas gedaan o 19 februari en t is maar de vraag of ik er die dag last van zal hebben. De vriendelijke audioloog kon ook niet geloven dat ik zaterdag nog stond te koken, te schilderen en te dansen en dat 1 klik in mijn hoofd volstaat om me dagen ziek te maken en mijn evenwicht te laten uitvallen. Hij heeft dit nog nooit voorgehad in zijn carrière beweert hij. Na de testen mocht ik terug naar NKO professortje, die was nu een pak vriendelijker en zei dat hij mij verder doorstuurde naar neurologie en naar de andere professor dat mijn oren goed waren, al hoor ik wat minder dan mijn gemiddelde leeftijdsgenoten, maar het is zeker ook niet abnormaal. Allee dat weten we dan ook alweer. Het duurde nog een uur vooraleer de nieuwe afspraken werden geboekt en ik kan er pas terecht op 19 febr voor de evenwichtstesten en op 14 maart op de dienst neurologie. Maandag ga ik naar de huisarts om te bespreken hoe ik nu verder de medicatie moet nemen voor de eerste diagnose waarvan ik nog steeds overtuigd ben dat dit de enige juiste is. Vestibulaire Paroxysmien. Ik vind er echter weinig info over op het internet. Volgens iemand die een boek geschreven heeft over duizeligheid en evenwichtsstoornissen zou het een maand of twee duren eer de medicatie aanslaat. Het vervelende aan heel het gedoe is het onvoorspelbare karakter. Ik kan hier klaar staan om naar een feest te gaan, zot zijn als een achterdeur en in mijn nopjes zijn, ik kan mijn hoofd draaien en het spel kan om zeep zijn. Aja en dat meneertje luisterde ook gelijk zot, toen ik die uitlegde dat ik effectief een klik in mijn hoofd voel en dat ik dan weet, o jee het is weer van dat, want zo gaat het altijd.

Maar ik ga niet ontkennen dat het me ook af en toe bang maakt, dat er iets in mijn hoofd zit dat er niet hoeft te zijn, hoewel de eerste scan op dat vlak helemaal ok was, of dat ik het met de medicatie niet onder controle krijg en dat ze het moeten opereren. Ja, ze voeren maar heel zelden zo’n operatie uit, omdat ze veel te complex is, ik sta daar dus niet voor te springen, het is niets dat de neuroloogjes in Tielt even tussen de soepen en te patatten zouden kunnen  uitvoeren, en al zeker dokter Pipo niet!  En deze morgen voelde ik me behoorlijk depressief, hier thuis in mijn hoekje zitten is niet goed voor mij. Maar hier op mijn blog kan ik een beetje proberen te relativeren en proberen om de leukste thuis te zijn. Ja natuurlijk ben ik dat, op mijn hond en de twee katten na, want mijn mannetje is gaan werken .

Ik ga me vooral goed laten omringen en regelmatig om raad vragen of op gesprek gaan bij de huisdokter als ik daar nood aan heb, of hier een potje komen janken op mijn blog . Wat ik ook ga doen is een schema opmaken van de aanvallen, de duur ervan en intensiteit ervan, de hoeveelheid medicatie  en alles wat ik nuttige informatie vind. Dat kan ik dan de volgende keer meenemen naar Gent, Hewel, ik zal er eens werk van maken si, vooraleer ik alles vergeten ben, Dan kan mijne Wim daar eens een grafiekse of zo van maken , want zelf zou ik daar maar een potje van maken, ik kan al geen afspraak maken bij de juiste neuroloog, olé!

 

Wiggel waggel.

Toen ik deze blog begon had ik mezelf beloofd dat ik hier alleen positieve dingen zou neerknallen, gedaan met klagen over fibro, en zijn kraakjes en zijn spokjes. Zoveel mogelijk genieten van het leven met een vleugje humor en grote dosis relativeringszin. Maar dat was buiten meneertje Wiggel Waggel gerekend. Want zaterdag dacht ik nog ( en dat is nog geen week geleden  ) dat ik voorgoed genezen was. We hielden een leuk nieuwjaarsfeestje met de kids. Eerst was er een workshop waar iedereen een groot schilderij maakte met de techniek acrylgieten. Het was dolle pret. IK was helemaal in mijn nopjes en ik voelde me beter dan ooit. Ik had zoveel energie. Ik maakte verse pizza, kneed daar zelf manueel deeg voor. Ik maakte drie desserten. Enfin, ik was helemaal Chrissebie en ik was doodgelukkig. En ik dacht dat de medicatie zijn werk deed en ik genezen was. Tot ik maandagmorgen opstond en ik voelde dat ik s nachts alweer een kleinere aanval had gehad. Maar het zou wel lukken om een paar uurkes te werken. En het ging moeilijk, maar het ging. En ik slaagde er zelfs in om ’s avonds naar de nieuwjaarsreceptie te gaan, ik ben er nu eenmaal graag bij. Ik drink weliswaar geen alcohol in combinatie met die meds, en ik heb daar eerlijk gezegd niet de minste last van, ik die anders al graag eens een glaasje ( of twee, drie  vier ) drink.’sMorgens voelde ik me echter veel slechter en ik had een afspraak staan bij de neuroloog. Ik dacht maandag, ik ga maar eens bespreken hoe ik die medicatie moet nemen, de juiste dosis, het opbouwen en zo, heel het verloop daarvan. De neuroloog had ze voorgschreven en is beter op de hoogte dan de huisarts. Mijn mannetje vroeg nog of hij een dag verlof moest nemen, maar hij moet er al zo veel nemen voor mij , volgende week ook al, om me naar het ziekenhuis in Oostende te brengen naar mijn psychiater die mijn medicatie voor mijn fibro en adhd regelt.  En ik dacht, het lukt wel. En het is gelukt, al was het eigenlijk absoluut niet verantwoord. Maar soit, als ik mijn hoofd stil houd, zoals nu, als ik zit te typen. ( Sommige mensen vragen zich af hoe ik hele epistels kan zitten typen, maar stil zitten is net wat ik kan en rondlopen niet. Koppeke goed stilhouden. )

Ik ging plaats nemen in de wachtkamer tot ineens een dokter mijn naam riep. Groot was mijn verbazing toen het een andere dokter was en niet mijn dokter die ik gewoon was. Ik stamelde dat ik me eigenlijk vergist had van dokter , dat ik bij dokter Lamont moest zijn. Maar dat hij me eigenlijk ook wel zou kunnen helpen. Dat hij misschien even mijn dossier kon inkijken. Dat ik momenteel weer heel erge evenwichtsstoornissen had en die pillen was beginnen nemen op 1 januari.

Begint hij daar te zeggen dat mijn scan goed was en die pillen vast niet helpen en dat ik daar onmiddelijk mee mag stoppen. Hij vraagt me op een rechte lijn te lopen, waardoor ik zijn kast haast omver loop. Mevrouw zegt hij , volgens mij heb jij last van je oorkristallen. Ik beweer bij hoog en bij laag dat dit niet hetzelfde aanvoelt, dat dit niet hetzelfde aanvoelt als Bppv ( oorkristallen ) dat ik dat vroeger nog gehad had en dit nu heel iets anders is. Hij zwiert me op tafel, Hoofd achterover , zit haast boven op mij met zijn lamp  in mijn ogen te kijken, vraagt of ik draai, en ik zeg hem, dat zijn lamp alleen een beetje op en neer danst, maar niet heel de kamer draait zoals het normaal is bij Bppv. Zie je wel zegt hij, ik zie het wel hoor, je ogen draaien, t zijn oorkristallen. Ik dacht dat ik het kreeg hé! Man wat had ik spijt dat ik niet gewoon was weggegaan toen ik zag dat ik een verkeerde boeking had gemaakt! ( Ja dat zijn nu typisch dingen die mij overkomen! Dokter Tack hadden ze aan de receptie gevraagd en ik had ” ja ” ge-antwoord. Wat een kieken ben ik zeg. Het moest dokter Lamont zijn, ik weet niet hoe ik me zo kon vergissen, tegen mijn collega op het werk had ik ook al dokter Tack gezegd, grrrr.

Dokter Pipo ging achter zijn bureau zitten vertelde me potsierlijk dat ik terug naar NKO arts moest en opnieuw een scan moest laten nemen, hij maakte nieuwe afspraken voor mij en ik dacht dat ik het in Keulen hoorde donderen. Ik voelde me op dat moment zooo slecht dat ik niet wist hoe ik daarop moest reageren. In het onthaal waar de afspraken moesten geregeld worden moest ik even gaan zitten, want ik stond op punt om om te vallen en ik voelde het bloed uit mijn wangen wegtrekken. Toen kwam dokter Lamont binnen en ik vertelde dat ik van bij dokter Tack kwam maar dat ik eigenlijk bij hem moest zijn en dat die Pipo er een heel andere mening op nahield. Dr lamont zei dat ze samenwerkten en als er iets zou zijn dat hij het wel zou overleggen met hem. Grrrrrr. Ik had gehoopt dat die zou zeggen, kom maar eens binnen mevrouw……… want uiteindelijk kwam ik daar alleen maar om het gebruik van die Topiramate te bespreken. Ik voelde me in de steek gelaten en het huilen stond me dichter dan het lachen. De verpleegster moest meegaan tot aan de lift, ik was niet in staat om alleen te stappen tot daar. Ik stond te trillen op mijn benen.  Ik was helemaal van de kaart. Twee dokters met een totaal andere mening, twee verschillende diagnoses, wat nu?

Facebookslet als ik ben, zwierde ik mijn verhaal in t kort op fb, omdat ik even zelf niet meer kon nadenken hoe het verder moest. Tot mijn schoonzus me de raad gaf om naar het Uz in Gent te gaan , omdat ze daar meer gespecialiseerd zijn en betere apparatuur hebben. En ik nam de telefoon en belde en ik kon  s aonderendaags daar al terecht.

wordt vervolgd, (rusten nu )

Een kleine terugblik.

  • Was 2019 een goed jaar? Goh, het was niet slecht! Het enige wat minder was dat ik sinds juli last begon te krijgen van mijn hoofd. Neen, geen hoofdpijn of zo, maar het gevoel dat mijn hoofd rust nodig had. Dat ik meer last kreeg van prikkels . Dat er precies iets raars aan de hand was in die kop van mij. Ik kon het niet verklaren. Het is begonnen toen we terug waren van Kaapverdië. Maar dat heeft er vast niets mee te maken. Soit, heel dat verhaal kennen jullie ondertussen. Daarmee sluit ik dan ook het meest negatieve van het jaar af met een positief nootje , dat ik reeds drie avonden de anti-epilectica neem zonder bijwerkingen en tot op heden ben ik aanvalvrij gebleven. Sjjjjt, we durven dat niet luidop roepen.
  • 2019 was het jaar dat ik moest wennen aan het feit dat mama nu in een Rvt zit  en met de dag meer ervaren hoe fel ze elke week achteruit gaat. Ik heb het daar de eerste weken heel moeilijk gehad, maar hoe langer hoe meer besefte ik dat het niet anders kon . En ik kan de Heer wel op blote knieën danken dat mijn moeder daar zo graag is. Het maakt het zo een stuk gemakkelijker.
  • Kwa reizen was het ook geen slecht jaar. Met pasen gingen we naar Canada, logeerden we voor het eerst in een strandhuisje. Dat was een hele goeie keuze geweest, zo hadden zowel zoon en zijn gezin en wij wat meer privacy en dat geeft iedereen beter gevoel. Voor ons geeft het ook het gevoel van meer op reis te zijn. In de grote vakantie gingen we een weekje naar Kaapverdië. Het werd voor een keertje een all-inn-vakantie, maar dan wel een adults-only en eerlijk, ik was zo blij om voor deze formule gekozen te hebben. Geen joelende kinderen aan het zwembad. Ik mag dan nog zo’n grote kindervriend zijn, de rustige week vooraleer we aan de werken zouden beginnen deed me deugd. En eind december gingen we nog eens richting Nova Scotia om er kerst te vieren met onze Canadeesjes.
  • Op blogvlak was het niet veel soeps,ik heb niet echt de tijd meer om zelf veel blogs te volgen en dan wordt je ook minder gevolg, maar eerlijk, het zal me worst wezen.  Maar ik amuseerde me wel te pletter met het vervolgverhaal dat mijn schrijfkompaan , Meneertje Pannenkoek en ik samen om beurt schreven. Grote hilariteit alom. Tot die dwaze kop roet in het eten begon te strooien en ik het schrijven op dat moment niet meer aankon. Maar ik heb er enorm veel lol aan beleefd en zou het zo terug doen.
  • Omdat ik aanvankelijk dacht dat “Mijn ding ” een nevensymtoom van mijn fibro was  , werd ik heel angstig dat Fibro terug mijn leven zou beheersen en dat ik opnieuw terug in die hel van vroeger terug terecht zou komen. Wel, om die reden zegde ik al mijn nevenactiviteiten af omdat ik me alleen wou concentreren op mijn werk. Ik wou al mijn energie daarvoor bewaren . Ik stopte als oppasser bij behoeftige mensen, maar dat is niet zonder traantjes vergieten verlopen, dat was zowat de moeilijkste beslissing van 2019. En ik ben op het eind van het jaar gestopt als contactpersoon van de Vlaamse liga van Fibromyalgie . Deze beslissing ging een stuk gemakkelijker .
  • Er werd gerenoveerd ten huize Chrissebie. Eerst werden keuken en badkamer volledig gesloopt om nadien heropgebouwd te worden. De werken verliepen volgens plan. Ik maakte er me er niet echt druk over. Misschien in het begin een beetje omdat ik reeds vroeg de kasten begon leeg te maken, en vooral veel gerief heb weggedaan. Want een mens verzameld wat! Maar ik ben tevreden over het resultaat. Dat we veel aan opbergruimte moesten inboeten wist ik vooraf. Maar ondertussen is de laatste thuiswonende zoon van Wim ook het huis uit en hebben e een extra kamer waar we veel gerief in kwijt kunnen. Al liet de verhuis even op zich wachten, maar kom, wij hebben daar uiteraard begrip voor , als de werken wat vertraagd waren.
  • Aja en ik Maart schoot ik door mijn knie, en ik ben uiteindelijk geopereerd geworden dertien dagen voor we vertrokken naar Canada in de paasvakantie.
  • Voor de rest was het een rustig jaar zonder grote uitschieters, gelukkig maar. Onnoemelijk veel kleine geluksmomentjes. Veel gezellig kokerellen, veel frutselen, grenzen verleggen, nieuwe dingen aanleren. Ja, ik ben best blij met het voorbije jaar, nu nog” Mijn ding ” verdelgen!

Vervolg, kerst in Canada

Voor de rest hielden we gewoon wat familietime, zoveel mogelijk bezig zijn met Ellie en beetje keuvelen bij elkaar zonder grootse projecten.

De dag voor onze vlucht beslisten we om rond 15  te vertrekken, Ellie was moe en we vonden het beter dat we nu afscheid namen, zodat ze een tukje kon doen.  Het afscheid viel best mee, eventjes een krop in mijn keel en wat traantjes die zaten te prikken, maar ik werd bespaard van een fikse huilbui. Ik heb het ook liever zo, want dat kind zou helemaal in de war zijn en niet weten wat er gebeurt.

Het was een heerlijke dag om met de wagen te rijden.

Aangekomen bij de B&B zijn we nog eerst eens gaan shoppen noem het eerder nog eens rondkijken en een laatste kop Tim Hortons drinken. Voor ‘ s avonds vonden we een leuk restaurantje en we kozen voor een traditioneel “fish and chips” schotel. Nog een douche voor het slapen gaan en dan het hoge warme bed in. Onze wekker zou om 4.30 aflopen om tegen 5.30 aan de luchthaven te zijn. Het was maar twaalf minuten rijden. heel handig dus. S morgens reden we volgens plan naar de luchthaven, en toen we de afslag namen “Stanfield airport ” realiseerde mijn mannetje zich dat hij zijn polshorloge op het nachttafeltje had laten rijden. Grrrrrrr, daar heb ik dus een bloedhekel aan. Niet dat ik nooit iets vergeet, maar als ik op reis ga, zal ik nooit ( tot nu toe ) documenten vergeten of zo, ik check dat wel vijf keer, ik ben daar maniakaal in, ( heb ik van mijn vader ). Dus maar teruggereden naar Briarwood en gelukkig nog op tijd in de luchthaven om op een deftig uur in te checken. We hadden zelfs nog de tijd om een snel ontbijt te nemen.

We vlogen naar Montreal en het plan was om daar 10 ur later, ( ja je leest het goed ) een Klm vlucht te nemen naar Amsterdam en van daaruit de trein naar huis. De boeking liep tot Brussel.

We loodsten ons door de transitzone, namen de tijd om nog wat in de winkeltjes te snuffelen wegens een overdosis aan tijd. Tot ik zag dat ik een sms had dat de vlucht naar Amsterdag geannuleerd werd.  Het wa niet de eerste keer dat we dit voor hadden. Ik besloot kalm te blijven en gewoon naar de balie te gaan van Klm om mijn vlucht te laten omboeken, want zo gaat dat normaal in zijn werk. Maar na hier en daar navragen hoorde ik dat er niemand van Klm beschikbaar was vôor 14.30. Mijn enige hersje begon volle bak te draaien. We beslisten naar de voorkant van de luchthaven te gaan  omdat we hoopten daar oplossingen te vinden om een nieuwe vlucht te pakken te krijgen.

Een algemene infobalie gaf me een gratis telefoonnummer van Klm. Gelukkig dat ik me toch een beetje uit slag kan trekken met mijn engels anders zou dit een regelrechte ramp geweest zijn.

De dame in kwestie vertelde me dat alle vluchten vol zaten om die dag nog te vertrekken, maar dat we naar een hotel konden , en  s anderendaags vertrekken naar Toronto, vandaar uit naar Amsterdam en dan een vlucht naar Brussel.

We kregen een referentienummer en moesten dit maar afgeven aan de balie zei ze. Daar zouden we onze hotelvouchers en restaurantcheques krijgen. En wij dus wachten tot 14.30.

Wij stonden dus paraat voor de balie, want ik wou de eerste aan de beurt zijn. Toen ik de eerste dame van Klm bespeurde die de incheckbalies kwam klaarzetten , vroeg ik wat we moesten doen om een vlucht te herboeken . De dame viel compleet uit de lucht, ze was nog niet eens op de hoogte, terijl wij het al wisten van 9 uur s morgens.

Enfin om een lang verhaal kort te maken, het werd uren van wachten, afgewinpeld worden, afgesnauwd worden bijna. Onvriendelijk behandeld, tot er uiteindelijk iemand zich om ons bekommerde toen ik hen vriendelijk zei dat ik de regels kende en dat zei  ons op een andere vlucht moesten zetten. Ze zeiden constant dat we moesten inchecken aan de machines, ja zo gaat dat nu tegenwoordig. éen dame vertelde ons dat we een directe vlucht kregen diezelfde dag nog, Montreal Brussel met aircanada. En de andere beweerde dan weer dat daar niets van aan was. En na heel veel palaberen werd ons bevestigd op papier dat we via Londen naar Brussel konden vliegen.  Vertrek om 9 uu s avonds. Allee, ik was al content dat we alsnog konden vertrekken op de dzelfde dag. We hadden wel al onze voornomen genomen en elk een goedkoop t shirt gekocht omdat we geen verse kleren bij ons hadden. Er was ons gezegd geweest dat we onze bagage niet zouden kunnen ophalen. Later bleek dat dit dan wel moet, ja er waren geen zekerheden die dag.

En zo konden we s avonds moeiteloos inchecken bij British airways. wat een verschil in service was me dat zeg!  We moesten wel nog eens 60 dollar dokken voor onze bagage, terwijl dat we die ochtend al betaald hadden. We moesten het maar terugvorderen aan Westjet werd ons gezegd.

Enfn, uiteindelijk zijn we niet later thuisgekomen dan wat voorzien was. Maar het was een stressvolle dag en was niet nodig geweest als de communicatie beter was geweest. Ondertussen heb ik klacht in gediend, waar ik een schadevergoeding vraag voor het geleden leed en het feit dat we die dag normaal gingen doorbrengen in Montreal zelf, dat was het plan. En ik vorder de gemaakte onkosten terug. We zien wel. Ik was heel tevreden over de service dat British Airways te bieden heeft. Heel veel beenruimte, lekker eten enfin, we hadden geen klachten. Eind goe al goed dus! Maar ik was wel echt blij als ik thuis was deze keer en het was geweldig om weer in ons eigen bedje te slapen.

Home Sweet home!

 

 

 

 

Kerst in Canada.

Voor het eerst kerst in Canada, ik zag daar al maanden naar uit! De week ervoor probeerde ik al zoveel mogelijk dingen te doen, zodat ik zo uitgerust mogelijk zou kunnen vertrekken. Maar dat was alweer zonder “Mijn ding” gerekend. O neen, op zondagavond kreeg ik het toen ik gewoon mijn hoofd draaide om het rolluik neer te laten. Om een lang verhaal kort te maken, de dokter werd op maandag opgebeld en ik hoopte te kunnen starten met de anti-anti-epilectica, zodat ik het in Canada niet meer zou voorhebben, maar neen, de dokter wilde dat niet! Hij zei dat de nevenwerkingen te erg zullen zijn zijn en hij het aanraadde om het voor de reis te doen. We zouden de meds opstarten na de reis. Het lukte om naar de luchthaven te gaan zonder al te veel problemen, de zoon van Wim heeft ons gebracht en ik was heel dankbaar om niet met de trein te hoeven gaan. De vlucht hebben we ook overleefd ondanks de krappe beenruimte die ik had. In de luchthaven vlug huurwagen ophalen en nog eens overdonderd worden om 23h s avonds met allerlei vragen en veel opdringerigheid, als we echt geen winterbanden wilden, of een gps,  en een extra verzekering. En dat we heel goedkoop een upgrade auto konden krijgen. Ik had zin om eens luid te roepen en te zeggen, laat mijn kop gerust ik wil slapen. De onvriendelijke dame had al snel door dat we geen extras wilden en twaalf minuten later stonden we aan de B&B, die helemaal in kerstlichtjes gehuld was. Ook binnen was het prachtige Victoriaanse huis prachtig versierd. Maar ik wou alleen maar snel het bed induiken, want het was ondertussen  uur in de ochtend in Belgie, we waren dus net 24 op. Maar ik was doodblij dat ik niet al te veel last had gehad mijn evenwichtsprobleem .

Na een heerlijk ontbijt vertrokken we richting Rockley waar zoonlief woont en ik kreeg een sms dat de kachel niet werkte en dat zoonlief, het kachelmeneertje had opgebeld. Als ze maar werkt tegen dat wij er zijn stuurde ik terug. De rit ging snel, ondanks dat er een halve meter sneeuw lag waren de wegen mooi vrij en konden we heerlijk doorrijden. Op anderhalf uur stonden we aan de deur , claxoneerden bij het oprijden, want Ellie vind dat steeds superleuk. En dan werden we hartelijk ontvangen, sloegen er twee kleine armpjes om me heen en genoot van het intense geluksgevoel dat dit me gaf. Na de koffie reden we samen naar de cottage, ontdeden ons van onze bagage en reden samen naar Amherst de dichtsbijzijnde stad op 50 km, om onze bevoorrading, koffie, boter, confituur, enfin, je kent dat wel. Terug in de cottage maakte ik spaghettisaus en kwam zoonlief dineren met zijn gezinnetje. En toen ze tien minuten weg waren, wel dan zakte ik bijna in de grond , want de kachel viel uit en was niet meer aan de praat te krijgen.

Het was -13 graden buiten en ik zag het niet zitten in om een houten cottage te slapen. En ik pakte snel een kleine koffer in , stuurde een sms naar zoon dat we daar gingen slapen.

We kropen daar snel ons bed in, want we waren behoorlijk moe . En ’s nachts kreeg ik opnieuw een hevige aanval in mijn hoofd. Oh NO! Man, ik was kwaad, want ik ken ondertussen al een beetje de graad van het probleem. De aanval komen heel divers, ik heb kleintjes, daar heb ik niet zo heel hinder van en kan daar ook mee gaan werken. Maar dit was opnieuw een heftige aanval.

In de voormiddag kan het kachelmeneertje terug langs en het bleek dat muizen de sillicone leidingen hadden opgeknabbeld. Allee, de vakantie was nog niet begonnen en ik was alweer 300 dollars kwijt, zo’n 230 euro schat ik. Ik probeerde het niet aan mijn hart te laten komen en het werd heerlijk warm, oef, wat was ik blij. Ik had zoonlief deze zomer gevraagd om vergif tegen muizen te leggen uit angst dat ze electriciteitskabels gingen doorknabbelen , maar hij wou dat niet met alle gevolgen vandien. Soit, het was nu zo.

Het was heel moeilijk om met “mijn ding” boodschappen te doen, ik wou zo snel mogelijk verdelgingsmiddel halen, ik wou een kleine fiets kopen voor Ellie, want Santa zou langskomen in de cottage. Gelukkig had ik daar nog mijn wandelstok van met pasen toen ik er twaalf dagen na operatie aankwam. Met die stok had ik een beetje steun en viel het minder op dat ik een dronkenmansgang had. Wat een vreselijk woord, maar zo staat het in de doktersrapporten. Enfin ik probeerde er het beste van te maken. Ik ging spelen met Ellie, zo goed als mogelijk . We maakten ook samen een gietschilderijtje en ze vond het zalig om een “magic painting” te maken voor haar andere Grandma.

Ik maakte mijn kerstmenu een stuk eenvoudiger, zorgde dat er een alcoholvrij aperiefje was, want alcohol was al helemaal uit den boze voor mij. En het werd toch een gezellige avond waar Ellie alle pakjes kwam aanbrengen. Ze was geweldig blij met haar eigen valies vol kleren . Ze begon honderuit te vertellen dat ze ook eens met de airplane naar Granny’s huis zal komen en dat ze dan een valies nodig heeft en dat ze er nu ene heeft.

We waren beginnen feesten om 3 uur in de namiddag, omdat Ellie om zeven uur naar haar bed moet en tegen 7.30 h was iedereen de deur uit. Mijn mannetje ging sneeuw scheppen om te smelten en te verwarmen en deed nog heel de afwas. Na afloop dronken we samen nog een glaasje, hij een glaasje wijn en ik nog zo’n alcholvrije margarita afgelend met tonic omdat dat margaritagoedje veel te zoet was.

Op kerstdag zelf waren we uitgenodigd bij de ouders van Shannon. Ook daar waren we al om 3 uur van de partij vanwege dezelfde regel. Ik was heel blij dat we onder die omstandheden niet op restaurant moesten want ik liep nog steeds overal tegenaan en moest steunen om niet om te vallen. Maar ik had gelukkig genoeg medicatie tegen de misselijkheid . Terry de man des huizes maakt zelf zijn wijn, blueberrywine, aardbeienwijn, noem maar op , hij maakt het allemaal. Alcohol is heel duur in Canada. Voor de feestdagen kochten we twee flessen bubbels, twee flessen witte wijn en twee rode, en 12 blikjes bier, goed voor 110 dollar, ongeveer 80 euro. Ja het leven is best duur daar. Soit ik liet alle wijn aan mij voorbijgaan, maar heb wel lekker gegeten. Dina maakte kalkoen en kip en een gevulde taart met vlees, wat ik heel lekker vond. En dan was er taart . S anderdaags ging het terug een beetje beter en zijn naar Moncton gereden zo’n 100 km ver in de provincie New Brunswick. Toen we de weg zochten naar het winkelcentrum reed een vriendelijke meneer ons gewoon voor. Als dat niet geweldig was! Het was druk en ik deed het rustig aan, niet te veel winkels binnengaan want ik had geweldig veel last van alle licht en van het lawaai. Dit was de enige uitstap die we maakten. Maar uitstappen maken was ook niet onze prioriteit. Ik wou zoveel mogelijk bij Ellie zijn, maar respecteerde ook haar slaaprituelen, want het is een probleemslapertje  en ik wil het niet nog moeilijker maken.

En de rest die vertel ik morgen dan wel weer!

 

Balen.

Mag ik even balen? Kwaad zijn, ontgoocheld zijn en mag ik please voor één keer een beetje zelfbeklag hebben?

Morgen vertrekken we naar Canada en zondagavond kreeg ik terug een aanval van het ding dat mijn evenwicht in de war stuurt en me mottig maakt.

Het ding heeft een naam nu, weeral zo’n moeilijke naam en euh, ik vraag me af of ik niet eens gewoon een griepje kan hebben, of een keelontsteking. Ik ben blijkbaar gespecialiseerd in dingen met eenrare naam. Nu ik het woord fibromyalgie eigenlijk onder de knie heb en ik mijnheertje Fibro een beetje heb leren intomen. Want zo blij dat ik heb de baas ben zodat ik terug wat levenskwaliteit heb. ( O ja ik ben zielig aan t zagen hier ).

Vestibulaire paroxysmien, zo heet “mijn ding” ik heb het snel even gecopieerd en geplakt, want ik kan het nog niet eens onthouden. En het ziet er naar uit dat het chronisch zal worden. Soit,

Zondagavond kreeg ik bij het draaien met mijn hoofd om het rolluik naar beneden te doen terug een snokske ( ja, ik voel dat echt in mijn hoofd, precies een klein bliksemschichtje ) enfin, het was een hele snok , want er is echt heel veel verschil in die aanvalletjes. En dan weet ik direct hoe laat het is. Ik werd stante pede keimissellijk en juist ja, ik loop alweer zoals een stevige drinker die net van de kroeg komt. ‘

‘S morgens opgestaan om 5 uur want ik zat er al in van 19h. en ik voelde direct dat ik zo niet kon werken. Zucht, ik was zo kwaad en zo angstig omdat ik wist, zo kan ik niet eens naar de luchthaven. Ik zag een filmpje dat zoonlief doorgestuurd had van mijn kleindochter die aan het vertellen was hoe Bompie zijn gordel zal moeten omdoen in het vliegtuig. En ze was zo uitgelaten vrolijk omdat ze weet dat we binnenkort afkomen. Bijna drie is ze en het is nog een beetje moeilijk om tijdsbesef te hebben. Dus zeggen we het ook geen maandan op voorhand dat we komen. Want vijf maanden is een eeuwigheid voor een kind van drie.

Ik zag er tegenop omdat ik me weeral ziek moest melden op mijn werk en belde zo snel als ik antwoord kreeg de dokter op met de vraag om langs te komen. Ik was er de donderdagavond nog geweest, naar aanleiding van een kleine aanval, maar toen was het eerder preventief. Soit, ik neem ondertussen een hoge dosis gewone medicatie tegen misselijkheid en duizeligheid en er is beslist geweest om anti-epilectica op te starten als ik terug ben van Canada. Er nu aan beginnen zou alleen mijn reis verpesten zegt de dokter, het zou geen goed idee zijn, omdat hij heel veel nevenwerkingen voorspelt. En in de eerste weken zal ik geen hulp hebben van de medicatie alleen maar nevenwerken, allee dat belooft!

Tot overmaat van ramp zette ik een paar berichtjes in een fbgroep voor mensen met evenwichtsproblemen , maar wat ik niet wist  is dat dit bericht openbaar stond voor iedereen. En het was heus niet bestemd voor Jan Pier en Pol. Er stonden dingen in die ik alleen met lotgenoten wou delen. Enfin, er zijn ergere dingen in de wereld.

 

Maar we zijn een dag verder en het gaat wat beter. Niet goed genoeg om te werken of hier het huishouden te doen, maar ik ben niet langer misselijk, ( neem nog steeds meds daarvoor ).

Gisteren heb ik één en ander gelezen over die andoening en ik heb beslist om ook een oogarts te raaplegen. En ik weet dat er een lange wachtlijst is voor die vrouwelijke oogarts van Meulebeke. Dus ik dacht een mail terug te krijgen voor een afspraak in februari of zo. Maar ik kreeg prompt een mailtje terug dat ik deze namiddag mag langsgaan om 15.30. Nu ben ik wel verplicht om met de wagen te rijden. Mijn mannetje zit in Brussel op bijles voor zijn job. En ik vrees dat hij om 15.30 niet terug zal zijn. Er zit dus niets anders op dan heel voorzichtig te zijn.

Als ik alles op een rijtje zet heb ik al lang moeite met lichtflitsen en overprikkeling, maar ik was er van overtuigd dat dit kwam door mijn Adhd en Hsp ( hooggevoeligheid ) .

Daarom draag ik ook mijn blauw -licht-filterende bril en ik heb de indruk dat dit toch voor een beetje rust in mijn hoofd zorgt. Ik ga die zeker morgen aandoen in de luchthaven en ga stille hoekjes opzoeken, geen winkels met veel flashy lichten en flikkerende kerstbomen. Want overprikkeling kan ook een conflict opleveren en euh ik kan dat missen als kiespijn. Toen we eind Maart in Canada waren heb ik ook twee dagen plat gelegen met hetzelfde probleem. Maar dan dacht ik nog dat het Bppv was en heb diverse keren het Eye ply manoever uitgevoerd. En nu lees ik dat dit de situatie nog erger maakt. Enfin, ik heb veel bijgeleerd de laatste dagen Jammer genoeg. En ik ben niet van plan om er hier altijd over te leuteren. Ik wil “het ding” niet te veel aandacht geven.

En hoewel ik graag eens zou rondschoppen me kwaad maken, ben ik alweer blij dat het een aandoening is waar je niet dood aan gaat. Ik kan dus alweer een beetje relativeren! Gelukkig maar.

Ik wens jullie allemaal fijne feesten en ik sluit af met het eeuwenoude cliché ” en een goede gezondheid”, maar het is ook o zo belangrijk!

Liefs.

 

Hoor de wind waait door de bomen….

Het waait en het regent ” cat’s and dogs” zouden ze in Engeland zeggen. En ik zit te hoesten dat het geen naam heeft. Al twee weken loop ik daarmee rond. Ik ben er niet ziek van, maar vandaag lijkt het als ik tijdens het hoesten mijn ziel zou uitkotsen. Enfin, ik ga jullie de details besparen, maar ik lijk wel een oude hond die met zijn laatste zuchten probeert te blaffen. En maar de vingers kruisen dat dit na vandaag alleen maar beter kan worden. Want binnen tien dagen vertrekken we richting Halifax. En ik vraag me nu al af welke avonturen we gaan beleven. Er is altijd iets speciaals aan. Of we zijn drie dagen onderweg, of komen aan zonder bagage, of lopen op krukken na een knie-operatie.

We vertrekken met een K..vlucht van jewelste, met lange wachturen tussen, ja minder kans dan om onze aansluiting te missen dan. We komen heel laat aan waardoor we eerst overnachten in een B&B op 12 minuutjes rijden van de luchthaven.  S anderendaags vertrekken we dan na het nemen van nog een goed badje, en een stevig ontbijt richting Pugwash. Zo’n 2 uurkes rijden bij goed weer. Maar ik zag de meteo en ok, er kan nog veel veranderen want het is nog tien dagen. Maar ze geven pakken sneeuw voor die dag. Wie weet moeten we deze keer de ondergesneeuwde cottage sneeuwvrij maken vooraleer we de deur openkrijgen en dan hopelijk de stoof ook nog! Maar we mogen niet voorlopen op de feiten. Op de terugreis moeten we tien uur wachten in Montreal en ik ben eens benieuwd of we de luchthaven uit zullen kunnen om de bus naar het stad te nemen. We waren nog nooit in Montreal, toch niet in de stad. De luchthaven is ons ondertussen redelijk vertrouwd.  Maar we gaan het allemaal nemen zoals het komt. Op de planning staat, schilderen met een kleine ukkepuk die een magic painting wil maken voor haar Grandma. Er moet nog heel ingepakt worden. Ik pak niets in want dat papier is veel te verkreukeld bij aankomst. Maar dit jaar kocht ik leuke lumberjackzakdoeken in de zeeman en wil daar alle kleine pakjes mee maken voor de mannen, zoon en zijn schoonvader.

Er staat ook op de planning om naar Moncton in de provincie New Brunswick naar een groot winkelcentrum want Granny moet nog op zoek naar een leuk “santacadeau ” voor een enthousiaste Ellie. Ik wil graag een fietsje kopen, iets wat ik nooit van min leven in mijn valies zou kunnen meebrengen.

Mijn mannetje wil al lang eens naar een icehockeymatch, maar er is helaas geen match tijdens die periode, damn jammer.

En de schoondochter heeft een nieuw etablissementje ontdekt waar ze geweldige Engelse “hightea-namiddagen organiseren, we gaan dus met zijn alleen eens “high-tea-en” of hoe zeg je dat?!! 😉

Op kerstavond beginnen we al vroeg met het dinee. Ook de ouders van schoondochter zijn van de partij. Mijn koffers zitten vol cadeautjes en er zitten heel veel zelfgemaakte tussen, we vonden dat leuk om te doen. Zo zitten er geurzakjes in, gemaakt van lavendel uit onze hof. Maar er zit vooral veel eetbare dingen in en dan heb ik het niet over chocolade en zo, wat we natuurlijk ook mee hebben. Maar italiaanse kruidenmengelingen , samengesteld met kruiden uit mijn kruidentuintje. Zelfgemaakte granola , verse pesto, ( die maak ik volgende week) en voor mijn zoon een assortiment sausjes van devos lemmens, hij is daar verzot op. O ja en Tiernetijn mosterd van het kleine winkeltje in Gent. Omdat we maar 1 grote valies meenemen van 23 kilo en twee handbagages kan ik geen bier meenemen. Maar niet getreurd! Ik heb een goedkope vlucht gevonden met heel snelle aansluitingen en zo gaan we voor vijf dagen met Heertje hemelvaart.(En ik weet dat ik de schooldirecteur op mijn blote knietjes mag bedanken dat ze me altijd laat gaan). Allee vijf dagen zonder de reistijden, we zullen er een volle vijf dagen verblijven als alles goed gaat. Want ik heb geleerd dat we dat laatste er altijd moeten bijzeggen. Daar is gelukkig 23 kilo per persoon bagage inbegrepen en ik zal ze dan eens volproppen met een paar flesjes duvel voor zoonlief en nog ander lekkers.

Maar tussen al die “reis en kersvreugde ” ook een triestig nieuwsje. Mijn dooppeter is vorige week overleden. Hij was 91 jaar, maar ik had er altijd al een goeie band mee. Gelukkig kan ik donderdag verlof krijgen om naar zijn uitvaart te gaan. Misschien moet ik hem nog een gepast afscheidstekstje schrijven. Nadien wordt zijn as uitgestrooid en blijven er alleen herinneringen achter nadat een zucht wind zijn laatste restjes zullen meenemen. Ik zal ze koesteren de herinneringen aan mijn dooppeter . Ik ben er eens gaan logeren en hij had twee handgesculteerde boekenstaanders en ik heb Don Quichote laten vallen en zijn kop was eraf, man man wat was hij kwaad. Maar hij is geplakt geweest en heeft toch de rest van zijn tijd op de kast blijven staan. En hij had ook een geweldig leuke koekoesklok. Elk uur zaten we al mintuen op voorhand op post om de koekoek te zien en om het manneke en het meiske buiten te zien komen. Maar de laatste tijd ging het zo goed niet meer met hem, ik ben hem ook het laatste jaar niet meer gaan bezoeken. Sinds mijn mama zelf in het rusthuis verblijft had ik hem niet meer gezien. Tja zo gaat dat helaas. Maar we belden wel nog af en toe naar elkaar en dan vroeg hij telkens of ik nu al “beren ” gezien heb in “de Canada ” en moet hem tot nu toe nog steeds ontgoochelen , hoewel er heel veel zitten in de streek bij mijn zoon, maar ik heb ze precies al altijd gemist. Als ik dat jammer vind? Goh, ik zou ze wel eens willen zien zo van ver van uit de auto, maar liever niet als we te voet op de baan zijn. Het ga je goed “nonkel Henry en peter met nieuwjaar” ! Het was fijn dat jij mijn peter was! Merci daarvoor. Dikke knuffel xxx