Vlog

Ik heb na een heel zware mentale strijd, geen zin om dit allemaal uit de doeken te doen. Maar Hou me vandaag bij een fotoverhaal.

Zondag 27 oktober

Dagje Sluis. We waren vroeg, het was mooi weer en we houden helemaal niet van overdreven drukte. Altijd leuk om eens in andere winkels te snuffelen omdat het aanbod anders is dan in ons Belgenlandje. Diverse kazen gekocht , vacuum verpakt om mee te gevan naar Canada. Kaas is daar superduur en er is bijlange geen zo’n grote keuze. En het Canadese gezinnetje is zot van kaas.

Lekker gegeten in “de smoef”n we komen hier wel vaker en zijn tot nu toe altijd tevreden geweest. Gewoon 1 warm gerecht en een biertje, meer moet dat niet zijn.. Was een zalig dagje.

Maandag 28 oktober.

De zwartste dag van de week, van de maand, van het jaar eigenlijk. Ik had het onlangs over onze poes die in een bloeddorstige tijger verandert was. Wel ik ging er tien dagen ervoor mee naar de dierenarts. Er werd bloed getrokken om te zien of haar schildkliermedicatie niet moest verhoogd worden. Ik vertelde over haar agressie en volgens dierenarts kwam dat door de schildklier. Ik had er goeie hoop op dat alles nog goed ging komen. Maar na een dag of tien was ze ineens doodziek, ze had de niesziekte. Wie dieren heeft zal wel de ernst hier van kennen. En het is zo snel opgekomen. Vrijdag begonnen haar ogen te tranen, , de zaterdag begon het niezen. En toen we zondag van Sluis terugkeerden was het beestje doodziek. Aangezien ze al zo zwak was door haar schildklierproblemen was de kans heel klein dat ze het ging halen met medicatie en ik heb dan beslist om haar te laten gaan. het was verre van leuk, Het beestje had erge pijn bij de prik om te slapen. De dierenarts zei dat het arme beestje helemaal geen spieren meer had. En toen was ze nog misselijk van die prik. Ik wou ze in mijn armen houden, maar heb ze dan toch noodgedwongen op de tafel moeten leggen. Ik had nooit gedacht dat ik het er zo moeilijk mee zou hebben. Want eigenlijk was ze al ziek van 2016 en nu was ze op. Ik heb haar terug mee naar huis gebracht, ik wou ze hier thuis begraven. Ik heb die klus alleen geklaard. Wim was op zijn werk en ik wou het ook snel doen om te vermijden dat onze hond en onze andere kat het ook zouden krijgen. Het is extreem besmettelijk en eerlijk. Ik denk dat ze het heeft opgelopen toen ze de keer ervoor naar dierenarts ging. Want ze ging nooit meer buiten en kan het onmogelijk van een andere kat in onze omtrek hier hebben gevangen. S nachts kon ik de slaap niet vatten. De twijfel bleef knagen of ik goed gedaan had of niet.

Dinsdag 29 oktober.

Nog wat boodschappen gedaan en gekookt voor onszelf en voor de thuiswachters van dienst want de dag erna vertrokken we voor 2.5 dagen naar Nederland. Ik kocht ook spekuloosijs, euh, voor onze visite en onszelf. We proefden ze voor en ze werden goed bevonden. Aja  en tegen de middag was ik in het winkelcentrum in Kuurne omdat mijn mama er ook op uitstap was met haar afdeling. We kochten een nieuwe handtas voor haar , een paar truitjes en een zakje van haar lievelingspralines. Ze genoot duidelijk van haar uitstapje en liet het zich wel gevallen om zich te laten rondrijden in de rolstoel.

73252556_933549943677894_5702114713790316544_n

s’Avonds pikten we nog een concertje mee van Portland die in Waregem een show gaven . Het was zalig, we babbelden nog wat na met de band. Ik was zo blij dat hun plaat eindelijk uit was , kocht de vinyl terwijl Wim de cd kocht. Ja wij zijn rare mensen. Alleen superjammer dat de band tijdens hun optreden bestolen is geworden en al hun portefeuilles, laptops en gsm’s kwijt waren , terwijl dat ze twee dagen later naar Noorwegen moesten  en het dus dikke shit was om snel speciale passen te moeten aanvragen. Ik vond het zo erg voor hen.

76727023_535791547222625_1282905464299847680_n75336311_745096159340799_5368473377835057152_n

Woensdag 30 oktober.

Mijn mannetje werkte maar een halve dag, we aten s middags snel wat brood en beleg en vertrokken naar Nederland om zijn verjaardag te vieren. Onderweg veel file, goed dat we vroeg vertrokken waren. We reden naar Veghel een klein dorp met heel veel industrie naast het dorp. We hadden nog een cadeaubon die dringend moest verzilverd worden . En het was het hotel dat het dichts bij Kaatsheuvel lag. Er was een avondmaal inbegrepen , maar het viel tegen dat we in hun zusterhotel moesten gaan eten op 10 minuutjes rijden. Niet ver , neen, maar we wilden graag een aperitiefje drinken en een glas wijn en we rekenden er op om niet meer met de wagen te moeten rijden. Maar we hebben heel lekker gegeten. We kregen de suggestie van de chef en dat was een ongelooflijk lekker biefstuk. Het was supermals , correct gebakken, goed gekruid, en er was een lekker sausje bij en heerlijke frietjes. Het hotel zelf was basic, maar netjes .

73370675_2439950889602818_7025982616926945280_n

Donderdag 31 oktober

S’morgens was mijn mannetje jarig! En ik vergat begot nog om hem s’morgens te feliciteren. We namen snel ons ontbijt en reden naar de efteling . We moesten eerst langs het hotel waar we verbleven om 5 minuutjes stappen naar de ingang van het pretpark. We moesten er onze tickets ophalen. Ik had een eftelingarrangement geboekt. Het hotel was redelijk nieuw. En het was duidelijk aangepast aan families met kinderen. De kamers waren ingericht in bootstijl en we konden met 5 slapen in de kamer.

We dropten snel onze valies in de kamer en vertrokken naar het pretpark. De weergoden waren ons goed gezind. Het werd een prachtige dag. Ik genoot ervan om het kind in me los te laten. Ik keek vooral uit naar de nieuwe attractie Symbolica die we uiteindelijk twee keer gedaan hebben. Het was kalm en we moesten niet lang aanschuiven. Het was prachtig gemaakt. We wandelden door het sprookjesbos, Zaten s middags buiten in het zonnetje om een snack te eten , maar tegen een uur of 4 waren we moe maar voldaan. Mijn beentjes wilden niet meer mee en bovendien deden we ook geen attracties die snel gingen , of snel ronddraaiden. Met de kids zou ik dat misschien meegedaan hebben , maar ik was al blij om Bolle Gijs te zien, papier in zijn mond te steken en een dankjewel te krijgen.  Ik genoot van het sprookjesbos en kocht een roodkapjescape voor mijn kleindochter. Kan ze dragen , gewoon om warm te hebben of om Roodkapje te spelen al heet het in Canada “Little red ridinghood “en ik altijd over mijn woorden struikel als ik dat moet uitspreken.

Voor s’avonds had ik een verjaardagsdineetje voorzien. Het mocht al eens wat meer zijn en ik zoch op tripadvisor een tof restaurantje . Sfeerlijk heette het restaurant en het was even buiten Kaatsheuvel, maar onze dame in onze gps speelde een beetje met onze voeten en we moesten toch even rondrijden. Ik had in mijn reservatie gemeld bij bijzonderheden dat het een verjaardagsdineetje was voor mijn man en bij het binnenkomen werden we onmiddelijk door de gastvrouw ontvangen en kreeg mijn man felicitaties. Op tafel lagen roze nepdiamantjes , helemaal speciaal de tafel versierd. Heel leuk. De tafel was sober, maar er was wel oog voor detail. De gastvrouw was heel praatvaardig, ze deed het stukken beter dan ik. Ze vertelde in geuren en kleuren alles over het menu, de diverse soorten gin. En wat het drankenarrangement betrof kon je steeds kiezen, tussen een slokje wijn ( gratis  zodat de bobs de wijn toch eens konden proeven. We konden ook een half glas krijgen of een heel glas. Ze was duidelijk meer bekommerd om veilig rijden dan om haar portemonnee te vullen. Over de wijn deed ze een heel vertellement over 17 families die op een wijndomein woonden en werkten  en voor die heerlijke chardonnay zorgden, ( ik was er eerlijk gezegd niet zo zot van, maar goed, )

We namen een vier gangenmenu. Als hapje kregen we popcorn gepoft in truffelolie. Heerlijk was dat. Zo simpel maar o zo lekker, ga ik zeker zelf eens maken. We kregen ook een glaasje met gerookte rode biet of zo, met een espumaatje , zoals de dame in kwestie het mooi kon uitleggen. Onze eerste gang was een tartaar van noordzeegarnalen en nog iets, oeps vergeten. Daarna een stukje kabeljauw met lekker sausje en nootjes. Hoofdgerecht was een heerlijke entrecote , elk een halve eigenlijk. Super lekker vlees met chimichurry, zoek dat maar eens lekker op, heb ik zelf moeten doen ook, haha. Nagerecht alweer een moeilijk woord. Chiboutoe ik denk een soort Marrokaanse pudding met stoofpeer. De dame raadde onze een likeurglaasje aan die er fantastisch bijpaste . En nu zou je denken, dat zal nogal een rekening geweest zijn. Hewel, dat was het niet. Het was heel betaalbaar. Het viergangen menu kostte  euro zonder drank  . Na afloop kwam de chef nog even langs en bij het betalen van de rekening deed ik nog een uitgebreid klapke met de gastvrouw. Heel geslaagde avond! Zalig gegeten en genoten van het leuke interieur en de sfeer.

s’Morgens lekker ontbeten. Veel mensen met kinderen uiteraard, maar het was niet storend. De akoestiek was goed en ik had geen last van overdreven lawaai of zo. Daarna zijn we vertrokken naar Oosterhout. Een stadje dat we ook niet kenden. Maar de dame van het restaurant had het ons aangeraden. Veel minder druk dan Breda en wat ben ik blij dat we daarvoor gekozen hebben. Het weer was omgeslagen. Het was een druilirige dag. Maar ik had wat nieuwe kleren nodig en vond een leuke winkel die bij ons niet bestaat en ik kocht er twee bloesjes, een topje en uiteindelijk nog een  lichte jas die heel gezellig draagt. Enfin, mijn mannetje trakteerde me op de truitjes. Een eind verder was een outlet van Didi daar kocht in nog een paar t shirt ’s voor  euro , goed om op reis te gaan en een lang zomerkleedje . In een andere winkel kocht ik een lange rok waar ik eigenlijk een broek van wil maken. 3.99 daar kan ik alleen maar een rits mee kopen. Er was ook een winkelcentrum en aangezien het buiten regende kwam dat wel goed uit. Wat was ik blij dat we niet naar Breda gereden waren om daar onnozel te worden van al de lichten en veel te veel prikkels.

Na het shoppen gingen we nog eten bij “Beren” wat eigenlijk een keten is, maar het is er heel gezellig, tof personeel met allemaal leuke geruite hemdjes aan. Ik koos voor een hamburger met een gepofte aardappel en mijn mannetje voor kip met rijst. Ik heb gepast voor het voorgestelde halloweenaperitief. Maar ik heb er voor jullie een foto van genomen. Tegen 16.30h waren we thuis. Alles uitgepakt en dan genoten van een avondje cocoonen in ons eigen huisje. Echt zalig genoten van onze uitstap.

Oja, ik vergat iets te vertellen over bovenstaande foto’s. Dat betrof een atelier waar mensen met een beperking aan het werken waren . Ze maakten ongelooflijke mooie shilderijen als je van dat genre houdt. Ik had er zo graag één gekocht al was het maar om die mensen te steunen. Maar ik zou begot niet weten waar ik ze moet hangen. Maar had dan toch achteraf wat spijt dat ik geen zo’n leuk nestkastje gekocht had. Ik ben daar heel hard fan van.

Aja en lees vooral de tekst op die bovenstaande spiegel, want ik vond dit zo origineel . Wat kunnen die hollanders dat toch mooi verwoorden. Heerlijk vind ik dat!

26 oktober.

 

De herfst is duidelijk in het land, ik waai hier haast uit mijn zetel, niets leukers om dan een blogje neer te pennen.

Binnen twee weken komt mijn zoon met zijn gezin voor een week naar hier. Ik hoop vooral dat onze kleine poppemie zal kunnen slapen tijdens de nachtvlucht en ze niet te veel last zal hebben van Jetlag.  5 uur verschil is niets niets voor een kind van 3.5. Als we videochatten maken we plannen. Heerlijk is dit. We gaan naar plopsaland samen, maar het is de eerste keer dat ze naar een echt pretpark gaat. Er is geen pretpark in Nova Scotia. En eigenlijk kent ze alleen een speelplein, het paardje in de supermarkt waar je een dollar moet instoppen en een paar kermisattracties. En ze wil macaroni eten en met haar speelgoed spelen , een magic painting maken ( lees kliederen met verf ) en de Granny is zich volop aan het voorbereiden op haar komst. De bedden zijn al een tijdje opgemaakt. Nog een keertje stof afnemen voor hun aankomst en een dweiltje slaan . Nu beginnen de dingetjes die ik niet veel van te voren kon doen. Zo steekt mijn diepvries vol met gesneden soepgroentjes, zodat ik elke dag verse soep kan maken. Zitten er lekker speculoosijsjes in. Zowel schepijs als Frisco’s van lotus, superlekker zijn ze, we proefden ze al voor.  Eergisteren maakte ik verse granola.  Ik haalde rozijntjes in huis en nootjes. En ik vulde een bokaal met “once a day-snoepjes, ” want haar ouders willen niet dat ze veel suiker gebruikt, dus respecteer ik hun keuze. Er staat een hoop gerief mee om mee te nemen naar Sunparks, waar we twee nachten zullen verblijven. Ik kocht een tweedehandsbuggy voor haar , terwijl ze daar reeds lang niet meer inzit, maar we niet weten hoe ze op die jetlag zal reageren en misschien heel moe zal zijn.

Ik heb twee frietpotten ververst, eentje met ossewit omdat ik dat nog altijd de beste frietjes zijn en een tweede met olie om kaascroquetjes in te bakken. Op vraag van mijn zoon, verse kaascroquetten met verse frieten en mayonnaise.  Oeps, ik vergat bij de boodschappen olie voor de mayonnaise mee te brengen. Soit nog veel werk aan de winkel. En we trekken er ook een paar daagjes uit om Wim zijn verjaardag te vieren. Dus gaan we nog een beetje voortmaken! Fijn weekend iedereen.

Jihaa!

Jihaa omdat ik geen parkinson blijk te hebben, dat hebben twee neurologen bevestigd in het AzGroeninge in Kortrijk.

Minder jihaa omdat hij het een onverklaarbare gangstoornis vindt. Ik nogmaals kine moet volgen en als het dan nog niet over is heb ik ,  een afspraak bij een professor in het uz in Gent die gespecialiseerd is in gangstoornissen. En ik kan er “al “bij op 11 februari 2020 ! Allee t is maar vier maanden meern het had erger gekund.

Beschermfolie

Ondertussen zijn we anderhalve maand gestopt met de deanxit en dat is niet zonder gevolg. Ik heb gen ontwenningsverschijnselen in de zin van ” oh, ik snak naar zo’n pil” totaal niet. Maar het lijkt alsof ze de beschermfolie van mijn lijf , mijn ziel en mijn tong hebben afgetrokken. Logisch te verklaren, Mijn rose pilletje was mijn beschermlaagje tegen mijn hooggevoeligheid en nu komt alles terug harder binnen. Gevolg is dat ik vaak argwaniger ben terwijl ik vroeger makkelijker kon loslaten en relativeren. Ik ben ook impulsiever en vaak heb ik iets al gezegd vooraleer ik het bedacht heb. Ik ben ook een beetje rebelser, waarmee ik niet bedoel dat ik voor het klimaat ga staken met grote spandoeken, gescheurde jeans en zo’n ding waardoor je je stem over een hele meute volk kan doen schallen! Neen, de naam ontgaat me. parlofoon is het in elk geval niet. Soit.

Ik voel mezelf ook zwart-witter en ook dat heeft niets te maken met mijn hedendaagse haarkleur die dan wel zwart wit is. Het is , ja of neen en ik kan sneller knopen doorhakken al is dat misschien niet de diplomatische voorzichtige Chrissebie met de rose beschermfolie.

Maar goed na al het nare gedoe in mijn hoofd voel ik me betrekkelijk goed . Ik ben terug vrolijk en ik heb het gevoel toch een beetje helderder na te denken nadat ik mijn to-do-lijstje gehalveerd heb.

Ik heb ook de knoop doorgehakt waar ik me verder wil laten onderzoeken en begeleiden en ik heb beslist om terug naar Gent te gaan. Eerst een afspraak maken met de prof audioloog  die mijn evenwicht heeft onderzoek en de gespecialiseerde kinesiste die test in hoeverre mijn probleem mijn dagelijkse leven beinvloedt. Ik zal naar hen luisteren en hen laten beslissen welke prof of arts ze er gaan bij halen om verdere onderzoeken te laten doen. Het lijkt me geen goed plan om nu de onderzoeken te starten bij een neuroloog die me niet kent en die het probleem niet van kortbij heeft gevolgd.

IK heb een mail gestuurd en ik vermoed dat ik morgen in de loop van de dag een telefoontje zal krijgen om verder af te spreken. En als mijn mannetje me niet kan brengen kan ik altijd met de trein en de tram gaan met een stok moet dat lukken . En nu ik er aan denk, ik ga me er eens een mooie zoeken om het wereldwijde internet. Ik liet per ongeluk mijn beste rode vriend met de klaprozen achter in een bushokje in Montenegro. Als ik dan toch met een stok moet lopen wil ik een hippe stok.

Maar goed voor de rest hadden we een schitterend weekend ondanks het druilirige herfstweer. Gisteren zijn we met onze reisvrienden naar de voordracht en infodag geweest betreffende onze komende rei in Maart. Nadien hebben we samen de winkels nog afgestruind en zijn we lekker gaan eten. Het was alweer een fijne namiddag samen  ik was blij dat we elkaar nog eens terugzagen. Omdat we vroeger terug waren dan gepland zijn we nog afgedraaid naar de Schaduw in Ardooie en hebben nog een theaterstuk meegepikt . De hoogste berg met Robrecht vanden Thoren. Een stuk door Arne Sierens geregisseerd en gecoachd door onder andere Wouter Deprez. En ik wou dat stuk heel graag zien! En wat ben ik blij dat we geweest zijn. Het was grappig , emotioneel heel breekbaar, stoer, gedurfd en voor de modale man verstaanbaar. En ik was heel blij dat ik impulsief gerageerd hebt en ja heb geantwoord op de vraag van Wim of hij rechts of links moest afslaan. Het werd dus rechts en heb geen spijt van mijn keuze.

Nu rest me nog een beetje te kokerellen omdat we deze middag broodjes hebben gegeten . Ik hijs me dus uit mijn zetel, trek mijn geliefde kookschortje aan en ga eens kijken wat er nog in mijn favouriete speelkamer, namelijk ” de frigo” ligt. En ik maak hapjes en vraam mijn mannetje om een aperitiefje te maken, het moest maar geen zo’n slecht weer zijn. Fijne zondagavond iedereen en waai vooral niet uit jullie zetel!

Een belangrijke beslissing.

Vorige week begon het me te dagen dat ik mijn to do-lijstjes niet meer kan afwerken omdat alles precies veel trager gaat dan vroeger, ik meer en langer moet nadenken. En dat gaat om eenvoudige dingen. Strijken, euh, ja waar staat mijn strijkijzer en dan kom ik met mijn strijkijzer toe , heb het gevoel dat er iets ontbreekt en dan pas valt mijn eurocentje dat ik ook een strijkplank nodig heb. Dingen die zo van zelfsprekend zijn lijken om de een of andere reden veel moeilijk. Ik moet veel meer nadenken, bij het koken, bij alles eigenlijk. Het lijkt of mijn hersenen maar op halve kracht meer werken. Alsof de raderen verroest zijn en trager gaan draaien.Bij sommige woorden weet ik ineens niet meer hoe ik ze moet schrijven en ook het schrijven zelf is heel monotoon en saai geworden. Geen vlotte leuke zinnetjes meer, geen grappige anekdotes. Het lijkt of ze één dan de twee harde schijven uit mijn hoofd gehaald hebben.

En ik heb het nog niet over mijn ogen gehad. Reeds als kind knipper ik heel veel met mijn ogen. Ik herinner me nog goed dat ik van een non met mijn hoofd op de bank moest liggen, heel de dag tijdens de lessen omdat ze zeker niet kon verdragen. Ze dacht dat ik het opzettelijk deed, en het brave stille meisje deed dat, kon de lessen niet volgen, moest s avonds alles van iemand overschrijven . Enfin dat ik lang verhaal apart. Tot mijn moeder me op een dag kwam halen om naar de oogarts te halen Dan mocht ik ineens wel terug deelnemen aan de lessen.

Maar de laatste tijd, loopt het de spuigaten uit met mijn ogen. Het lijkt of ik pijn en zenuwen achter mijn ogen heb en ik niet kan laten om ze te knipperen, mijn wenkbrauwen op te trekken tot ik er migraine van krijg. Een een kersenpitje moet opwarmen en een half uurtje mijn ogen moet laten rusten. Kierewiet word ik daar van! En vrijdag heb ik de telefoon genomen en mocht ik een paar uur daarna al naar de oogarts.

En hij gaf me een diagnose.”blepharitis ” of zoiet en nog iets van spastische oogleden . Iets van oogkanaaltjes die verstoppen en voor irritatie in de ogen zorgen en spasmen veroorzaken. Ik kreeg een voorschrift  om antibacteriele doekjes te halen om mijn ogen regelmatig daarmee te spoelen en een verwijzing naar een gespecialiseerde dokter in het Sint jans hospitaal in Brugge. “Daar gaan ze kijken ” zei hij of ik in aanmerking kom voor een botoxkuur zei hij. Hij stond op, maakte de deur voor me open, en ik mocht betalen aan de balie. Euh, botox? Meer uitleg kreeg ik niet, ik weet het zo nog niet hoor, als ik botox in min ogen zal laten prikken? Meer uitleg kreeg ik niet. En zelfs bij het googelen heb ik er niets over gevonden. Ik word zo moe van die ogen. IN de voormiddag valt het meestal nog mee, maar hoe later op de avond hoe slechter. En het is volgens mij echt wel stress gerelateerd, maar goed.

En al die dingen hebben er voor gezorgd dat ik mezelf verplicht heb om mijn to-do-lijstjes te halveren. In de plaats van vier vijf dingen per dag op te schrijven, schrijf ik er nog eentje op in de voormiddag, eentje in de namiddag en dan koken ook uiteraard. koken heeft altijd prioriteit. Het moet echt al heel slecht met mij gaan eeraleer ik het koken uit handen geef .

Vandaag staat strijken, koken en de papieren van mijn mama in orde brengen op de planning. De laatste vier maanden doe ik wel onmiddelijk de betalingen voor mijn moeder, maar alle documenten zijn in een grote doos gevlogen en moeten nog geklasseerd worden. Maar het is zo’n calvarietocht voor mij om dat te doen, maar niemand anders ziet het zitten om het van mij over te nemen.

Gisteren in de naailes heb ik me voorgenomen me niet meer op te jagen. Heb ik geduld gewacht op uitleg, omdat de lerares maar om beurten bij ons kan zijn. En ondertussen heb ik van de nood een deugd gemaakt om een beetje te tetteren met mijn klasgenoten en hen wat meer uitleg gegeven over mijn gangprobleem, en hoop daarmee in het vervolg geen proestende mensen meer te zien als ik halverwege de gang blokkeer.Geen idee of ik het jaar zal uitdoen , maar ik ga me in elk geval volgend jaar niet meer inschrijven, of t zou moeten zijn dat er ergens een mirakel zou gebeuren en ik ineens de naaister van het jaar zou worden, maar ik vrees ervoor.

En voor de rest probeer ik zoveel mogelijk van het leven te genieten, een streepje muziek, gezellige momenten in het weekend, en mijn voornemen om te gaan wandelen, maar het is me nu toch een beetje te nat om daarmee te starten!

Bon, en dan is het nu tijd om aan de bak paperassen te beginnen, wish me luck!

 

Grenzen verleggen.

Grenzen verleggen, staat daar een leeftijd op? Ik ben al jaren bezig met grenzen verleggen. Twee jaar juwelen leren maken, stenen schilderen, gieten met acrylverf, cursusje hier, cursusje daar. En nu de naailessen. Waarom doen we dat? Is het echt om onze kennis uit te breiden, of willen we zo nodig goed bevonden worden? Willen we aanzien worden als een supervrouw??? En zou dat uberhaupt helpen, om er ooit nog één te worden?

Begrijp me niet verkeerd! Grenzen verleggen is leerzaam, is een groei naar wie we zijn. We zijn wat we doen en wat we kunnen. En ik vind dingen “doen” in het leven nog altijd heel belangrijk. En maar goed ook! Want stil staan is achteruit zeggen ze. En als jonge mens moet je grenzen verleggen omdat dit ook volwassen worden is.

Maar grenzen verleggen.Moeten we op een gegeven moment niet tevreden zijn met wat we hebben en kunnen? Als ik tijdens de naailes heel luid vloek, omdat ik alweer een stuk te veel heb afgesneden, mijn spelden op de grond vallen of ik de lijnen niet zie op het patroonblad? Shame on me, ik ben nog steeds beschaamd om die luide uitval van mezelf. Maar goed, ik moet gewoon foert zeggen, mijn medenaaisters zijn het vast al vergeten..  Waarom wil ik op mijn 58 ste perse nog kunnen naaien? Al zeker niet voor de goedkoop, want stof is duur , maar goed, daar draait het hier niet om. Het is nu al duidelijk, een couturier zal ik niet meer worden. Het is afzien, mijn eigen scheel kijken op al die lijnen, krom snijden, verkeerd snijden, stukken verkeerd aan elkaar vast maken. Ja het is echt een uitdaging voor mij! De vraag is, moet ik persé kunnen naaien . Kan ik niet gewoon in de potten roeren, waar ik goed in ben? Kan ik niet beter die felbegeerde keukenrobot kopen in plaats van een nieuwe naaimachine, omdat er aan die van mijn moeder veel functies kapot zijn?  Is het niet makkelijker om toe te geven, dat het naaien helemaal mijn ding niet is. Dat ik me er nerveus aan maak? Misschien tijd dat ik mezelf halt toe roep.  Het moet niet en neen het is geen afgang om te stoppen. Ik heb me ingeschreven met het doel, het moet een nieuwe hobby worden, maar euh, het lijkt me eerder een kwelling om constant fouten te maken, naaiwerk open te moeten doen, en herbeginnen.

Kan ik me dan niet beter “vervolmaken ” in wat ik wel kan, in de plaats van zoweel dingen “half ” te doen?? Ja een kookcursus verfijnd en modern koken zou ik nog wel graag eens doen, maar ik het hier al eens over gehad.

Maar goed, ik zal de rok afwerken waarmee ik bezig ben en dan zie ik wel Het is nu niet zo dat ik de pijp aan Maarten ga geven voor die rok af is, dat zou wel heel onnozel zijn. En het betekend ook niet dat ik nooit meer zal naaien, maar dan eerder verstellingswerk of eenvoudige dingen als kussenovertrekken of brillenzakjes zo van die toestanden.

Maar na de rok zie ik wel of ik de cursus nog verder zal volgen, een dag met de keer, nietwaar! Als het stress heeft dan is het geen hobby meer! En stress kan ik missen als kiespijn dat is voor niets goed! Fijne avond!

 

Mix

Er ligt hier al heel de week een briefje met onderwerpen waarover ik eens wou bloggen. Maar o wee, vorige week was een ramp , niet dat ik middenin en overstroming terecht gekomen ben, of het dak op ons hoofd was gevallen, enfin, t was dus eigenlijk eerder een klein rampje. Een rampje in mijn hoofd. De zenuwen gierden door mijn lijf  , vooral naar de avon toe! . S morgens viel dat mee en zei ik tegen mezelf, aha , vandaag is het beter. Maar o wee, ik leek wel een opgefokt duracell konijn waar ze teveel volt in hadden gestoken .Niet dat ik actief was, integendeel, er kwam niets uit mijn handen, zelf een gewoon to-do-lijstje maken vroeg al te veel inspanning voor mijn hoofd in crisis, vermoedelijk door het stoppen met de deanxit.

Bloggen zat er niet in, ik wou het wel, maar ik denk dat ik als een bezetene op dat ding zou gaan tokkelen, met nog meer typfouten dan degene die ik anders maak. En ja, ik heb nog steeds die lange nagels, ik laat ze gewoon uitgroeien en vijl ze af en toe bij. So far , so good.

En hoe nerveuser ik werd hoe meer koffie ik dronk, precies of ik dacht mijn eigen daar mee te kalmeren, waar zat mijn verstand, vraag ik me nu af? En ik maar bij iedere kop koffie tegen mezelf zeggen, relax, je moet nergens nerveus voor zijn, maar goed ik kan nogal averechts zijn, soit.

En het eerste onderwerp was de nieuwe aldi hype, de jacht op de emoji’s. We hebben het eerder al gehad met de stickys in de didl, komt de aldi hen nu na-apen maar met andere figuurtjes. Kleine figuurtjes die je met een zuignapje kan vastzetten op tafel of tegen een raam  enfin, je kan er alle kanten mee uit! En ja, ik steek een schuldige vinger op, ik beken tot mijn grote schande, dat ik ze ook spaar, en dat ik er zelf speciaal voor naar den Aldi rijd om mijn boodschappen daar te doen. En ik ben niet te beroerd om toe te geven dat , door mensen gelijk ik, hun doel is geslaagd. Ik kom er speciaal voor naar de winkel, ik ben dus een nieuwe klant die ze binnengerijfd hebben. En zo merk ik ook op , van waow , de aldi is veranderd , en in de positieve zin, want ze doen heel hard hun best om op de lidl te gelijken. En Mijnheertje Aldi hoopt dat ik een blijvertje word en staat in een hoekje te gniffelen.

En ware het niet dat mijn kleindochter en ik tijdens de laatste vakantie uren hebben gespeeld met die dingetjes, mister butter was the best friend of mister avocado en visited mrs chicken………. heerlijke conversaties, waar kinderen je taalgebruik gaan nabootsen . Het is ook een heerlijk medium om dingen over te brengen, want als Miss banana yells at mr onion, is mr onion boos, enfin, ik kom het gerust even voordoen. Maar goed in de aldi zijn ze niet blij met de hype, toch niet de verkoopsters die aan de kassa zitten. Ik hoorde al staaltjes van ongemanierdheid, want de winkeljuffrouwen en mijnheren worden door sommige mensen uitgescholden als ze net iets onder hun aankoopschijf zitten en ze net geen derde doosje kunnen krijgen. Alle truken van de foor halen ze uit, ze hebben ze niet gekregen, de vorige keer hebben ze ze ook al niet gekregen. Man man, ik heb daar zo al verhaaltjes gehoord. Maar goed, daar hoor ik niet bij! Ik ben tevreden met wat ik krijg, al zou ik durven snel nog een doosje muntjes op de rolband te smijten als ik denk, dat ik net niet aan het bedrag zal zitten, dus de grote Mijnheer Aldi wint alweer, want ik koop iets extras. Maar blijf beschaafd lieve mensen, en we hebben een voorbeeldfunctie tov onze kinderen en kleinkinderen.

Soit, ik kon hier nog veel meer over schrijven, maar het is al welletjes, want ik wil nog vertellen dat het hier ten huize Chrissebie ook bingo was bij het faillisement van Thomas cook. De eerste dagen had ik nog niets door, ik dacht oef, niets geboekt bij Thomas Cook, maar ik was even vergeten dat ik mijn dochter al heel lang een reisje met ons tweetjes had beloofd en dat we vier dagen Marrakech geboekt hadden met Neckerman. Want ik had naar die goedkope sites gesurfd, maar na het faillisement van travelbird had ik zoiets van Chrissebie wees verstandig en boek deze keer bij een deftig reisbureau, euh, mislukt dus, ik mag alweer al die documenten vergaren en doorsturen naar de dienst  die zich daar mee bezig houdt, en het vraagt tonnen energie, want dat hebben ze weer dit nodig en dat , en ze houden je maanden aan het lijntje. want ik heb voor de reis in Maart naar Budapest 9 maand moeten wachten op ons geld, grrr en nu ik daar net over ben, mag ik opnieuw beginnen. Plus ik moet nog een nieuwe reis boeken en ik denk dat ik gewoon een vlucht ga boeken en dan zelf zoeken naar een leuke riad om te verblijven. Ik heb dat op mijn to do lijstje gezet voor morgen, ik moet daar een frisse kop voor hebben, en euh, ik moet jullie niet vertellen dat die kop heden ten dagen “fris ” is, het voelt eerder aan of er woont een nest muizen in mijn hoofd die beetje per beetje mijn hersenen aan het opfretten zijn bij gebrek aan kaas, want die zit tussen mijn tenen. Maar ik heb een uitgebreide geheugentest aangevraagd want ik ben er echt niet gerust in, en het feit dat mijn mama dement is doet daar uiteraard geen goed aan.

Voor de rest toch wel kunnen genieten van het weekend. Vrijdag zijn het jonggetrouwde koppel op bezoek gekomen en we hebben er meteen maar een kaas en wijn-avondje van gemaakt. Gisteren gaan shoppen naar Waasland shoppingcenter . Het was waarschijnlijk meer dan een jaar geleden  want zulke plekken zijn te meiden als je geen prikkels kan verdragen en de winkesl daar gaat teisteren als een werelstorm die voorbijkomt, omdat je de rekken omver loopt en iedereen naar je kijkt.

Maar gisteren ging het redelijk. Om tien uur s morgens stonden we er al , klaar om aan te vallen, want ik moest en zou een gepast bovenstuk vinden voor die geruite broek waarvoor ik nog niets passends had.Maar er was altijd iets mis mee, knettergek werd mijn geduldige mannetje, en gelukkig stonden er buiten de winkels banken genoeg waar hij even kon verpozen . Ja ik zocht iets zwarts of iets in bordeaux, en gemakshalve had ik me gefocust op zwart, maar het was geen makkie, of het was te lang, te kort, of het was gemaakt in stof waar ik jeuk van krijg. Of ik zag er uit als een boer op het veld met een lange zwarte kiel aan, of er was een gouden boordje aan, of een rood, en ook veel truitjes met gouden glinstertjes in, maar ik weet uit ervaring dat die enorm irritant op je huid ( of eerder gezegd op mijn huid ) kunnen zijn. Ik ben een moeilijke madam. En dan mag het 5 euro kosten, of het mag 50 euro kosten, het maakt me niets uit, als het maar helemaal voldoet aan de eigenschappen waar het aan  moet voldoen. In een t shirt met een ronde hals tonen mijn borsten nog groter dan zijn , het moet dus een v-tje zijn, of er moeten knoopjes aan zijn, als het maar niet tot aan mijn nek toezit. Enfin jullie horen het, ik ben de schrik van het waaslandshoppingcenter. En omdat we vroeg gaan zijn wij al uitgewinkeld tegen dat de grote meute volk toekomt, en is er altijd iemand tevreden omdat hij ziet dat er een plaatsje vrijkomt op de parking.

Wat het stappen betreft, ach ja, het blijft stabiel, nog altijd problemen met deuren, vernauwde doorgangen, en af en toe eens zomaar gratis en voor niets. Het gaat redelijk, maar het is heel uitputtend en ik kan je verzekeren dat tegen 2 uur in de namiddag de batterijtjes plat zijn en mijn kop vol zit.

Aja ik heb ook een leuke maar klassieke winterjas gekocht, en beige dan nog, helemaal buiten mijn kleurrijke comfortzone, maar die past tenminste op alles. Maar ik ben geen emo-shopper ik koop waar ik op zoek naar ben, en kijk gewoon niet naar de rest, en ik probeer minder te kopen maar deugdelijker dingen te kopen, ouder worden noemt dat zeker.

En dan is er nog de flater van de week! In mijn agenda stond al maanden te lezen, in het vakje ” zondag 29 september, ” Babyborrel Lowie” .Zitten we hier gisterenavond in de zetel in onze pijama , de kleertjes liggen al klaar voor morgen, het is een feest dan mag het al eens een kleedje zijn. We waren er helemaal klaar voor, ik die graag alles goed voorbereid. Krijg ik ineens via messenger een berichtje, ” Christa we hadden je verwacht op de babyborrel en je was er niet”.Ik schoot recht, en kon mijn eigen wel voor de kop slaan, O no! En eerlijk, ik keek daar zo naar uit , niet omdat er daar drank en toastjes zijn, maar ik wou de mama van de baby heel graag eens terugzien, want ze is hier tijdens haar kinder en jeugd-jaren heel vaak komen logeren. Ik typte snel terug dat ik me vergist had, en hoe erg ik het vond en hoe boos ik nu op mezelf was. Maar het viel niet meer goed te maken, het feest was voorbij , dit kunnen we nooit meer overdoen. Ik was er kapot van. Ik was behoorlijk van de kaart door dat voorval  vooral omdat er geen bericht terug kwam.  Ik belsuit dan maar naar een film te kijken al was het maar omdat Richard Gere erin meespeelt, ja, ik geef toe ik zou daar graag eens mee uit eten gaan! knappe man met zijn typische ticjes en hoofdknikjes. Maar goed, ik denk niet dat Mijnheerke Gere nog maar 1 greintje interesse zou hebben .Soit. Maar de film draait anders uit dat het romantische waarmee het allemaal begint en als de fim vordert krijg ik het moeilijk om dat de held en de romanticus uiteindelijk een boef blijkt te zijn die op het eind van de film wordt opgehangen. Ik had zin om halt te roepen, want ik kan er niet tegen als films slecht aflopen. Mijn gevoelige zieltje kan daar niet tegen en ja, ik kon ook het waterlanden niet laten; En ik kon er niet van slapen, maar daardoor niet alleen. Ikk kon niet stoppen met nadenken aan het feit dat we niet naar die babyborrel waren geweest. Ik had geen tegenbericht meer gekregen op mijn excuses, waardoor ik me nog meer schuldig ging voelen en ik had zo’n compassie met Mrs Summersby omdat ze haar grote liefde moest opgeven, omdat hij tevens een grote held en een bedrieger was. Ik weet niet wat ik met die gemengde gevoelens aan moet en de regisseur zal dat geweten hebben ,film geslaagd voor gevoelige zieltjes, de film bleef aan me plakken, missie van de regisseur geslaagd.

Maar goed, laat het maar waaien buiten, hopelijk moeten er niet te veel mensen op dat moment met hun fietske ergers naartoe tjolen . Het is zondagavond, we gaan de afsluiten met een lekkere Tripel Karmeliet, samen met het mannetje. Dat is lang geleden en mijn leverwaarden staan terug normaal dus ik vind dat ik mezelf dat traktaat kan permitteren.  Kwisje kijken op tv en kijken naar Grensland, want wij houden hier beiden enorm van vlaamse films en Vlaamse series, dat wordt genieten dus. En voor jullie ook een fijne avond, kan ook met een theetje of een fruitsapje bij gebrek aan tripel Karmeliet. Toedeloe!

 

 

Wat als je troeteldier in een nachtmerrie veranderd.

Twiggy , meer dan 17 jaar is ze. Heeft al een poging tot vergiftiging doorstaan, toen de burman die duivenmelker was ( zo’n 15 jaar geleden , toen we nog in Menen boven de winkel woonden) vond dat hij onze kat een kopje kleiner moest maken. Maar ze is gered door onze alertheid en snelle reactie, al heeft het ons toen veel geld gekost , maar soit, het is je huisdier en je moet er voor zorgen. Ze werd dan maar noodgedwongen een binnenkat, werd gesteriliseerd omdat ze haast door de vensters sprong als het kattentijd werd. Ook het erge gemekker konden we niet meer aan, dus moest ze maar onder het mes. Time flies bye en toen Wim en ik besloten om te trouwen na een latrelatie van 5 jaar vergaarde ik heel mijn hebben en houden en vertrok ik met pak en kat naar Meulebeke. De eerste weken was ze bang in haar nieuwe omgeving, maar na een tijd vonden we dat ze buiten mocht spelen! Eindelijk, een kat hoeft buiten te spelen zonder angst om een vleesbol met rattenvergif te krijgen. En de jaren vlogen voorbij en zo’n kleine twee jaar geleden begon ze ineens fel te vermageren. Eerst dachten , ach ze wordt gewoon oud, maar omdat ze  uiteindelijk nog het vel over het been was stopten we ze in zo’n kattenkooitje en gingen op consultatie bij de dierenarts. Even een bloedstaal laten nemen om een paar dagen later te horen dat ze problemen had met haar schildklier en ze medicatie zou moeten nemen. So far so good, wij zijn verantoordelijke dierenbaasjes en sindsdien krijgt ze van ons dit medicament. En dan begon het mis te gaan. En deels door onze eigen fout, eigen schuld , dikke bult dus. Want ik draaide elke morgen en elke avond het pilletje behendig in een klein lapje vlees en onze poes kickte op dat ware traktaat. En ze wende eraan , en toen, eum toen begon ze te veranderen in een monster. We hadden ook een hoog vermoeden dat ze ondertussen ook zo dement was als een achterdeur, ( of worden die niet dement, geen idee ). Ze was ineens niets eens meer bang van een vreemde grote hond, die ze niet kende, terwijl ze vroeger tante pede over de afsluiting naar de buren zou gevlucht zijn. Raar dachten, we , maar bon, dat was lekker makkelijk als er een vreemde hond op bezoek kwam.

Ze wende aan haar dagelijkse traktaat , maar werd ook behendiger met de dag om er de pil uit te bonjouren en soms moest ik tot 5 keer toe proberen om het ding ingeslikt te laten krijgen. Man wat een gedoe, elke morgen en elke avond. En dan begon de nachtmerrie, Ik kan het geen miauwen noemen, we noemen het hier mekkeren! S morgens van als ze me ziet begint het al, ik kom met een slaapkop naar beneden wil koffie om wakker te worden en het ochtendconcert begint al! Ze wordt met de minuut aggressiever en ze springt als een hongerige zwarte panter, op mijn been en haakt zich letterlijk met haar klauwen in mijn been, soms tot bloedens toe. Ik roep even heel luid, ” ela”, maar dat deert haar niet meer. Ik haak ze uit mijn pijamabroek en gooi ze letterlijk een meter verder en maan haar aan om te zwijgen. Maar dacht je nu dat een hongerige tijger ook maar denkt aan zwijgen. Ze is door haar medisch probleem uitgehongerd, elke dag elk moment van de dag. Ze raakt niet verzadigd, maar weegt nog amper 1.5 kg. Het agressieve gedoe is nu al zo’n 6 maanden de spuigaten aan het uitlopen. Komt er bij, dat ze veel moet overgeven, elke morgen is het eerst sporen naar waar kots en ja hoor, ook kak ligt. Want buiten doet ze haar behoefte niet meer. Af en toe als madam goesting heeft, gaat ze nog eens op haar kattenbak, maar deze morgen was het alweer in de hoek van onze living. Knettergek word ik ervan. Onlangs had ze ook haar ding gedaan in onze douche, en je moet weten dat onze badkamer nog geen jaar oud is en het onding een vetplek heeft achtergelaten op de doucheplaat. Ergerlijk, geen idee wat voor straf spul ze had gegeten. Maar goed, ze eet dan ook alles wat ze kan vinden. Vorige week was ik verse naambroodjes aan het bakken, en het bord met de versgebakken broodjes stonden achter me, op de toog op de plek waar de barstoelen staan. Lap, ik was mijn rug nog maar gedraaid of madam was op het aanrecht gesprongen en was aan de haal met een van de broodjes. Het maakt echt niet uit wat het is, ze eet het op. En als we ze wegjagen en ja , dat gebeurt ook al eens hardhandig als we einde alle straten zijn! Ik kom er soms helemaal “tende ” van. ze leert er niet van ; Ze leert het niet meer! Onze Pebbles daarentegen leert ervan als ze een standje krijgt en iets fout doet en dat is het dan, ze doet het meestal niet meer opnieuw. Maar Twiggy verandert in een bloeddorstige tijger als de frigo nog maar open gaat, of ik trek een schuif open in de keuken om te beginnen koken. Man man man, om gek te worden. Vorige week hebben we hier van een waar schouwspel mogen genieten. We waanden ons even in de Afrikaanse Savanne. hoe onze zwarte panter sprong naar zo’n megagrote mug, en ze ze binnen de drie seconden ook nog helemaal had opgegeten. Onze ogen vielen open van verbazing. Een paar weken geleden betrapte ik ze nog dat ze op het terras waar ze een vogel zat op te eten. Maar dan ook echt opeten he, met huid en haar, ze verscheurede die vogel alsof ze al maanden geen eten meer had gehad. ik liet haar gewoon begaan, de vogel was nu toch al dood en op het einde schoot er alleen nog 1 pootje over en een paar pluimpjes meer over. Geef haar een stuk droog brood en ze gaat het nog opeten. Man man, en ze mag dan nog meer dan 17 jaar zijn, ik kan ze toch geen spuitje laten geven omdat ze ons momenteel allemaal tiranniseert! Want onze magere spriet is nog altijd quick en is nog niet van plan om snel dood te gaan. Maar zo erg, dat de gedachte nog maar bij me opkomt, wanneer gaat ze dood. Wie niet gelooft hoe erg het is, ik zal ze eens een weekje sturen. Zucht,

Op kamp

Ik droomde vannacht, dat we op kamp waren, neen, niet als kinderen maar op de leeftijd dat we nu hebben, eind 50-gers. We reden met de bus, enfin, wij reden niet zelf dat deed de chauffeur tussen de 100 en 200 km over Parijs naar onze kampplaats ergens aan het water. En ik keek zo hard uit naar dat kamp, het was eigenlijk een andere vorm van reizen met allemaal volwassenen waarvan de meeste koppels. Ik keek uit naar de avontuurlijke dingen die ons te wachten zouden staan, allemaal haalbare dingen voor mensen van onze leeftijd. Het was elke dag een verrassing wat we gingen doen, we sliepen niet in slaapzalen maar in basic twee persoonkamer waar er een goed bed instond, en een basic badamer. Mooie kleren hadden we er niet nodig. Er werd aan sightseeing gedaan, maar sightseeing met opdrachten die we onderweg moesten doen, er was een onderlinge compitie want er waren telkens dagwinnaars en iedereen kijk er natuurlijk naar uit om weekwinnaar te zijn. We moesten ook iets doen met olifanten, geen idee meer wat het precies was, het was in elk geval diervriendelijk en voor ons een hele ervaring. En het laatste wat ik van de droom nog herinner is dat we de laatste avond met zijn allen samen aan tafel en er werd rondgevraagd wie volgend jaar weer terug wou komen, en ik riep direct, wij, wij schrijven ons direct terug in, al had ik het eigenlijk niet aan Wim gevraagd of het voor hem ok was. Het was een superplezante reis geweest, s avonds een kwis of één of ander amusement te beleven, en het programma was heel gevarieerd, en er was ook meerkeuze. Zo konden we ook kookworkshops volgen enfin, er viel ook zoveel te leren.

En heel de dag hangt de droom nog in mijn hoofd, of dit nu een gat in de markt zou zijn, een week herbronnen, niet door aan yoga te doen, maar door onze adrenaline door onze aderen te stuwen en dingen te doen waar we onze grenzen konden verleggen indien we dat wilden. Waar het niet draaide om zoveel plekjes mogelijk te zien, maar zo veel mogelijk dingen te beleven, zonder ons te overbelasten. Basic eten, maar lekker eten, geen restaurantkost, maar afwisselende belevenissen ook op dat vlak. Een avond bbq, een avondje fondue, o ja enik heb nog zoveel meer inspiratie! Alleen vrees ik dat de kostprijs nogal hoog zou liggen, als er zoveel animators aan te pas moeten komen. Maar ik vind het heerlijk om er over na te denken en te fantaseren, want in mijn hoofd ben ik zoiets  aan het organiseren, niet dat ik het ga waarmaken,  darkomt veel te veel bij kijken. En misschien ben ik wel de enige zot die hiervoor te vinden zou zijn om een week zotte dingen te doen en dan nog in groep, terwijl ik vroeger als kind niet graag op kamp ging maar dat kwam door mijn bedplasprobleem. En jeuh, eens op kamp gaan zonder bedplasproblemen lijkt me wel leuk, haha.

Het nadeel van zoveel fantasie is dat op het einde van de dag mijn hoofd zo vol zit dat er niets meer bij kan en ik soms bang ben dat mijn harde schijf op een gegeven dag zal crashen en onherstelbaar niets meer zal willen opslaan. Ik kan heel ver gaan in mijn fantasie en uren wakker liggen en maar verder denken en verder en nog verder tot ik kierewiet ben. Ach als iemand zich geroepen moest voelen om zo’n kamp te organiseren, ik ga direct mee.