Sexuele intimidatie.

ER is heden veel te doen rond sexuele intimidatie en aanranding. Dt we voor onszelf moeten opkomen , aangifte doen , het op twitter zwieren. Wel ik zwier het hier even op.

Ik heb het in mijn leven diverse keren tegengekomen. Eerst waren er handtastelijkheden  door een familielid. Ik werd gechanteerd en als ik er iets zou over zeggen , zou hij zeggen dat ik het was die het wou. Ik was bang, heel bang en heb het jaren verdrongen. Ik kan er nog steeds heel moeilijk over praten. Het is er zo diep ingedramd dat het mijn schuld was dat ik pas veel jaren nadien besefte dat ik er zelf geen schuld aan had. Ik reageerd met angst. Ik was thuis nogal vaak het zwarte schaap, het stoute meisje tussen drie broers. Meer wil ik er niet over kwijt. Vraag me er ook niet naar, want ik wil er niet over praten, ook dat is mijn recht.

Op latere leeftijd was ik gerante in een cafe feestzaal. Ik was vrij op dinsdag, maar heel vaak organiseerde de baas op maandagavond vergaderingen. Dan werd er stevig gedronken, niet door mij uiteraard. En mijn baas dronk “orval”, ik kan het goedje nog steeds niet gerieken, al ben ik een liefhebber van streekbieren.

Het werd tien uur, elf uur, lap, ik moest al niet meer naar mijn ouderlijk huis rijden om daar mijn vrije dag door te brengen. En toen de baas aan de toog kwam vragen om nog een rondje te doen, zei hij me dat ik het café al mocht sluiten. En omdat de baas nu eenmaal de baas ik, doe ik dat uiteraard.

Aja, ik vergat het nog te zeggen, ik 19 , mijn baas was ongeveer 45 jaar, en woog waarschijnlijk 140 kg en was getrouwd! Gelukkig getrouwd, enfin die schijn werd toen opgehouden in elk geval.

Op een avond, toen de laatsten vertrokken na de vergadering, kwam hij in de keuken om te zeggen dat ik mocht sluiten, neen, hij zei niet dat ik mocht sluiten, hij zei dat hij alles afgesloten had! En of ik nog zin had in een slaapmutsje, een lekker cointreautje met ijs had ik nu wel verdiend. Ok dacht ik, het is nu toch te laat om naar huis te rijden. En dan begon het. Eerst werd ik langs alle kanten bewierookt, welke goeie werker ik wel niet was, hoe tevreden hij over me was en ach, had ik u maar vroeger tegen gekomen. Hij trok me letterlijk tegen zijn borst, ik verstijfde van angst, ik durfde er niets tegen in te brengen, hij was mijn baas, en mijn ouders hadden me gezegd dat ik altijd respect moet hebben voor mijn baas, enfin.

Er werd me de mooiste nacht van mijn leven beloofd, en nog veel bla bla, en hij stap zijn tong in mijn mond, en argh ik moet nog kokhalzen als ik er aan denk. Ik sprong achteruit en met al mijn kracht zei ik dat ik daar geen zin in had, En dat hij misschien beter zou gaan slapen.

Ik was doodsbang en wist me geen houding aan te nemen. Ik kon het mijn ouders niet vertellen, want die hadden me al eens terug naar het werk gestuurd na een andere schermutseling waarbij ik naar huis was vertrokken niet meer terug wou gaan. En ik was thuis niet welkom en vloog met mijn klikken en klakken terug.

En ik werd gered, want zijn vrouw die ook een loper had van de zaak kwam binnen, smeet de keukendeur open en vroeg waar hij zo lang bleef en dat het maar eens tijd was om te gaan slapen. Ik denk dat ik het schaamrood op mijn wangen had, ik voelde me verdorie nog schuldig ook! En ik denk dat ze het doorhad, want de volgende vergaderingen kwam ze zelf altijd zeggen dat ik mocht doorgaan , dat de mannen maar zelf hun plan moesten trekken en ik sloot de deur naar mijn klein appartementje  of ik reed nog naar Dadizele, waar mijn ouderlijk huis stond.

Wel , we zijn nu 36 jaar later en ik zeg het u voor eens en altijd , D.A. nen welgemeende fuck you!

 

Advertenties

Geremd

Ik mis het bloggen, althans, het ongeremd bloggen. Het is natuurlijk fijn dat veel mensen meelezen. Maar ik blog niet anoniem en dat maakt dat ik me geremd voel. Zeker nu ik ga werken. Ik heb het gevoel dat ik op mijn tellen moet passen. Vroeger kon ik bij manier van spreken, mijn gat vegen aan heel de wereld. Kon ik alles neerpennen waar ik zin in had en nu gaat dat niet meer. Ik kan de leuke stunten niet vertellen, waar ik met veel fantasie zou kunnen vertellen wat we op school zo allemaal mee maken met de kindjes. Hilarische verhalen af en toe. Ook mindere.

En als ik een slechte dag heb kan ik het ook moeilijk kwijt, dan hoor ik mensen al fluisteren om de hoek, zie je wel, ze houdt het niet lang vol hé!

Dat is dan de keerzijde van terug in de maatschappij meedraaien, ik moet op mijn tellen passen. Ik ben een beetje mijn vrijheid kwijt. en ik moet daar terug aan wennen.

Maar ik ben al die jaren gewoon geweest om alles van me af te schrijven. Er zijn nog zoveel dingen die ik af en toe wel van de daken zou willen schreeuwen, maar ik hou me in, omdat het ook tegen mij gebruikt zou worden. Er zijn nu eenmaal dingen waarvan ik liever niet heb dat heel de gemeente het weet.

Ik sta soms versteld van mijn oude logjes die af en toe op facebook verschijven. Dan heb ik zoiets, van amai heb ik dat geschreven.

Ik heb ook een hele evolutie afgelegd van de bedlegerige vrouw die haast niet uit haar zetel kon, zichzelf enorm bekloeg, die vol haat zat tegenover meneertje Fibro, een vrouw die kwaad was om wat haar was overkomen.

Ik ben niet alleen beter geworden, fysiek, ik ben ook een beter mens geworden, een positiever mens en ik wil dat graag zou houden.

Ik heb geleerd in die zeven jaar, ik ben op mijn plaats gezet geweest , af en toe, en ik heb geluisterd . Maar ik heb die ziekte een plaats kunnen geven, ze maakt deel uit van mijn “zijn”

En misschien moet ik elders een anonieme blog beginnen, geen idee. Maar het schrijven lukt me ook niet meer zo goed als vroeger. Vroeger kwamen de woorden automatisch, ik moest niet eens nadenken. Het kwam bij me op, ik moest er niet over nadenken. Ik mag van mezelf zelf zeggen dat ik leuk schreef……… vroeger. Maar mijn woordenschat is er niet op verbeterd, de dingen komen niet meer vanzelf. Ik heb te veel concentratieproblemen. Mijn lijf mag dan beter aanvoelen dan vroeger, dat koppeke wil niet zo goed mee, ik vergeet ook veel en ik kan alleen maar hopen dat ik niet zoals mijn mama wordt,, maar mijn vrees is groot, heel groot.

Enfin, ik zie het wel. Ik ben ook totaal niet meer bezig met zien hoeveel lezers ik heb. En ik lees zelf nog heel weinig blogs. Ik heb er de tijd niet meer voor.

Het liefste zou ik mijn twee blogs, Fibromindy en pink Shoes uitgeprint zijn in boekvorm en dan van het net halen. Maar dat is zo’n onbegonnen werk, ik zie daar echt geen doen aan.

Soit, een dag met de keer, nietwaar!

 

 

September

September was de maand van de verandering! Gaan werken, joehoe! Zo blij was ik. Maar mijn lijfje deed in het begin een beetje moeilijk! Dan maar terug streng aan de paleo, tijdens de weekdagen heel strikt en met soepelheid voor de weekends. Anders houd ik het toch niet vol.

En het werkt! Ik voel me ondertussen terug stukken beter. Het lukt me om het werk net aan te kunnen en toch nog een beetje energie over te hebben om thuis het hoogst nodige te doen, namelijk het dagelijkse potje koken, opruimen, en de was en de plas. Maar gelukkig heb ik een goeie strijker van dienst , die zijn taak nog steeds au serieux neemt en meestal op zondagvoormiddag strijkt als ik aan het kokerellen ben.

En heb gaat mentaal fantastisch met mij! Het is geweldig om terug tussen de mensen te vertoeven, en het gevoel “ne werkmens” te zijn. Wat zit dit toch diep in een mens gebakken. Willen presteren, willen goed doen voor de wereld, er bij willen horen. Allemaal zo belangrijk. Stel je dan eens voor , hoe hard het aankomt voor iemand die ineens ( chronisch ) ziek wordt . Enfin, been there, done that. Ben ik genezen??? Neen hoor, ik kraak en spok nog langs alle kanten. Ik kan nog steeds geen werkjes doen waarbij ik me lang moet bukken en hoog moet rekken. Geen zwaar werk doen en al zeker geen acht uur aan een stuk werken.

Maar ik voel me ontzettend goed in mijn vel. Ik maak plannen, veel plannen. Al moet ik rekening houden zoveel mogelijk rekening houden met de schoolvakanties nu. En dat zal mijn gat varen. Al heb ik bij de sollicitatie gemeld dat ik altijd buiten het seizoen naar Canada ga , omdat het anders niet haalbaar is om elk jaar te gaan , en dat wil ik toch wel!

Mama gaat vier dagen naar het dagcentrum, ze gaat er graag naartoe en doet haar goed wat struktuur te hebben. Het is ook een grote opluchting voor mezelf  en ook de problemen van de diefstal van geld uit mijn mama’s portemonnee is opgelost. Eind goed, al goed, laten ons hopen.

Maar we nemen een dag met de keer, niet te ver vooruit kijken en we zien wel! Maar ik hoop uiteraard zo te blijven, ik wil er zo voor tekenen, maar dit gaat helaas niet. Dus gewoon duimen en ik , goed voor mezelf zorgen , blijven werken aan gezonde voeding .

Toi toi toi!

 

Brief aan meneertje Fibro.

Dag meneertje Fibro,

Hadden we niet afgesproken dat je me met rust zou laten? Dat je het me zou gunnen om ocharmekes 2.5 uur per dag zou kunnen werken? Wel je bent bedankt! Ik werk ampertjes twee weken en ik voel nu al hoe ik moet recupereren in het weekend. Hoe ik moeite heb om mijn huishouden nog te doen . Ik moet elke dag meer dan een uur bekomen in de zetel vooraleer ik nog maar kan beginnen met aardappelen schillen, zo uitgeput ben ik dan

Ik haat het gevoel “geradbraakt ” te zijn.  Ik heb mijn vrijwilligerswerk al opgezegd omdat ik na een week al voelde dat ik het niet zou redden als ik niet alles op alles zou zetten om toch die paar uur per dag te kunnen werken.

Ja, meneerke, ik geef het toe, ik heb het onderschat. Ik had van jou nu toch wel verwacht dat je je op zijn minst een tijd gedeist zou houden, maar neen, je moet alweer roet in het eten komen gooien. Grrr, ik ben daar helemaal niet mee gediend. Ik wil zoals iedereen , in staat zijn om te werken, om in de maatschappij mee te draaien En neen, ik ben niet plan om snel op te geven. Ik wil er voor vechten . Ik doe mijn job graag. Het is zo geweldig om je terug nuttig te kunnen maken. Ok, ik deed vrijwilligerswerk waar ik ook veel voldoening uit haalde. Maar wat ik nu doe is nog een stapje verder in de maatschappij. En als je nu zo snel mogelijk mijn lichaam wil verlaten. Het is weekend en ik wil dit weekend ook nog wel eens iets leuks doen.

Met vriendelijke groeten

Chrissebie

Mijn eerste schooldag.

Vandaag was het dus zo ver, na meer dan zeven jaar thuis zitten en vechten tegen het fibromonster, eindelijk weer aan het werk. Ok, ik hoor jullie al zeggen, t is maar 2 uur per dag. Maar als ik bedenk welk een lange weg ik heb afgelegd vind ik dat fantastisch. Waar is de tijd dat ik me vooruit moest trekken met mijn wandelstok, dat ik heel de dag in de zetel doorbracht, noodgedwongen omdat ik niet anders kon. Waar is de tijd dat ik hopen medicatie nam, allerlei onderzoeken liet doen en waar ik crepeerde van de pijn. Ja er is nog pijn en er is nog de stijfheid, de vermoeidheid van het lijf na heftige inspanningen. En ik moet het kalm aan doen. Ik weet nu ook wel welk werk ik niet moet doen, wat ik niet aan kan. Maar ik ben echt wel fier op mezelf, al durf ik dit niet al te luid uit te schreeuwen, want er is idd een kwelduiveltje dat roept, sjjjt, niet te vroeg victorie kraaien.

Ik werd op mijn eerste werkdag hartelijk verwelkomd door mijn collega, het keukenpersoneel , directrice en de leerkrachten. Iedereen kwam zich voorstellen en eerlijk, ik ben dat nooit gewoon geweest op eender welke andere werkvloer. Ik kreeg zelfs een welkomstcadeautje met kaartje. Ik was er door ontroerd en het gaf me een instant-goodfeeling.

Min collega had er een flinke klus aan om alles aan mij uitgelegd te krijgen. Ik popelde om te beginnen. Mijn taak bestaat er in om de bordjes met het middageten voor de kleutertjes te vullen. Een helpende moederlijke hand te bieden aan de kleintjes die een extra steuntje bij het eten kunnen gebruiken. Uiteraard zal het een tijdje duren voor ik de namen van die kindjes ken, zoveel nieuwe gezichtjes in één keer. Na het middagmaal help ik de kleintjes met hun jasjes aandoen,  hun toiletbezoek en daarna hou ik samen met andere juffen en mijn collega toezicht op de speelkoer. Ja, het was best heftig om zoveel nieuws in één keer te leren. Maar twee uurtjes zijn snel voorbij. Ik vond het heel leuk , was totaal niet nerveus. Nu duimen dat mijn lijf het niet laat afweten.

Ik ben alvast heel enthousiast.  En wat op school gebeurt blijft op school verwacht dus geen hilarische verhalen, van wat de kleutertjes uitspoken want dat blijft binnenskamers, wat logisch is.

De stenen van Dustin en Tori

Gisteren vertelde ik hier dat we dichtbij het vliegveld op een terrastafel buiten bij Tim Hortons twee stenen gevonden hadden. 21151702_10213776574599547_4751565661913264520_n

Ik had bij het gaan zitten opgemerkt dat er iets op de tafel naast ons lag.Eerst durfde ik niet te gaan kijken omdat ik dacht dat het misschien aan mensen toebehoorde van mensen die binnen aan het aanschuiven waren voor een koffie of zo. Toen ik zelf een bestelling haalde naar binnen was er niemand voor mij en er was ondertussen ook niemand naar buiten gekomen. En dan moest ik wel gaan kijken naar die twee stenen en de bijhorende envelop. Na het grondig lezen van de tekst in een kaart geschreven, realiseerde ik me dat het om herdenkingsstenen ging van twee overleden jonge mensen. Tori onlangs overleden in januari en Dustin die reeds zes jaar was overleden maar ze bleken wel vrienden geweest te zijn.

De vraag was om die stenen te laten verder reizen. En we overlegden met ons vier, wat we gingen doen. Eerst dachten we om ze mee te nemen in onze handbagage en dan achter te laten ergens in de luchthaven van Ijsland. Maar ik was bang dat ze niet zouden toegelaten worden in onze handbagage omdat ze zo zwaar waren dat ze als verboden wapen konden beschouwd worden. Dus staken we ze in onze valies om naar Belgie mee te nemen. We besloten de wens van de mama te vervullen .

21366648_10213790820915696_3138512802291321253_o

De tekst was redelijk onduidelijk en er werd ons gevraagd om een foto te posten op Facebook en dan een paar tags aan te brengen, maar er kwam geen reactie, niet moeilijk want achteraf bleek dat we geen hoofdletters hadden gebruikt. Ik besloot dan maar

de mama op te zoeken via facebook en die vond ik al snel, stuurde een vriendschapsverzoek en twee minuten later kreeg ik antwoord op mijn bericht. Wat was de mama blij dat die stenen al zo ver gereisd waren. Ik kreeg het hele verhaal te horen.

Op een dag vond ze een zak met zulke stenen bij het graf van haar dochter. Ze werden er anoniem gezet , en op de achterkant stond ” In memory Tori Symonds” adventure.

Ze zag dat er ook op het graf van Dustin zo’n zak stond , ging kijken en idd ook zo’n stenen. Ze had haar dochter op haar sterfbed in haar oor gefluisterd ” no adventure without you” en nu wou ze die stenen op avontuur sturen. De plaatselijke krant wijdde er een artikel aan. En het avontuur ging van start op 30 augustus. Cindy besloot om vier dagen rond te trekken in Nova Scotia en New Brunswick en de stenen op toeristische plaatsen te leggen . Ze had een impulsieve reactie om die twee dicht bij de luchthaven achter te laten. Ze heeft er haar lunch genomen en twee dames hadden de stenen en de kaartjes bekeken, maar hadden er verder niets mee gedaan. Daarna was ze vertrokken en als we bedachten dat wij er tegen 3 uur waren kunnen de stenen  kan de mama niet langer dan een half uur vertrokken zijn geweest.

Ze was dus enorm verbaasd en enorm blij dat wij ze hebben meegenomen. We hebben de tekst ook in het frans vertaald, een beetje verduidelijking gebracht in wat er precies moet gebeuren om de foto’s op fb te plaatsen.

Ik heb ook met de mama afgesproken dat ze dinsdag mee gaan op avontuur naar Spanje met de zoon van Wim en en die zal ze dan op zijn beurt doorgeven aan andere mensen die in een ander land dan in Belgie of Spanje wonen. Ik ben een beetje bang dat ze anders gewoon door de toeristen worden meegenomen, want het zijn hele mooie hebbedingen. En ik koester ze momenteel als een schat. Het is een voorrecht om ze momenteel dicht bij mij te hebben. Ik vind het zo’n mooi initiatief dat ik echt hoop dat het niet snel ten einde loopt. Ik hoop dat de stenen nog een lange weg voor de boeg kunnen afleggen en wie weet komen ze ooit terug in Canada terecht.

Ondertussen had ik geweldige chats met de twee mama’s en het zijn beiden schatten van vrouwen. Ze wonen wel heel ver van waar mijn zoon woont, maar je weet maar nooit dat we er ooit in de buurt zijn. Als dat nu eens geen mooi verhaal is si! Ik ben er in elk geval diep door ontroerd.

21273645_10213800797965116_4089754338463309782_o

 

Terug van weggeweest!

Sinds gisteren zijn we terug thuis uit Canada. Een uitgebreid reisverslag moet je bij mij niet verwachten. Toeristisch gezien hebben we slechts een paar plekjes aangedaan waar we voordien nog niet waren geweest. De foto’s staan nog niet op mijn laptop. Misschien komt er wel eens een fotologje, als ik eens heel erg in vorm moest zijn !

Tien dagen geleden vertrokken we dus, op de dag dat er staking was bij de bagageverwerking. Bingo we waren weer bij de prijzen. Maar eerlijk , ik maakte me daar geen grote zorgen rond. Zolang we zelf maar aan kwamen. Ik had er het volste vertrouwen in dat de bagage later wel zou aankomen.

De vlucht via Ijsland met icelandair was heel comfortabel omdat de lange vlucht in twee werd verdeeld. Een vlucht van een goeie drie uur en dan van Reykjavik tot Halifax nog eens vier uur. Gelukkig hadden we voldoende overstaptijd want we hadden wel meer dan een half uur vertraging in Brussel voor we uiteindelijk de startbaan op konden.

We hadden in Ijsland net de tijd om een pokkedure hamburger met frietjes en een ijslands biertje te drinken . De overal aanwezige prachtige affiches over ijsland hebben me overtuigd om ooit eens een tussenstop te maken in ijsland en er een paar dagen op verkenning te gaan.

We verloren tijd doordat we een bagageclaim moesten invullen en de computers daar niet werkten. Maar gelukkig stond zoonlief ons op te wachten en konden we onmiddellijk vertrekken.

Na een rit van bijna twee uur kwamen we aan bij zijn nieuwe woonst. Het eerste wat ik zei toen ik de deur van de wagen opende was ” amai, het ruikt hier lekker”, Ik werd overspoelt door de geur van bomen, gras  kruiden. Midden zijn voortuin staan drie grote esdoorns. Prachtige bomen die in de herfst helemaal rood zullen kleuren.

Zoonlief was pas een week verhuisd en er is nog veel opknappingswerk aan het huis zelf, maar de buurt is geweldig. Er zit ook veel wild in de buurt en dan heb ik het over grote beren die er vaak gesignaleerd worden als ze de weg oversteken. We zijn er geen tegen gekomen, jammer of niet jammer, wie zal het zeggen.

Ze hadden het logeerbed opgedekt en wegens het uurverschil gingen we er vroeg slapen. Helemaal opgewonden om er de dag nadien Ellie te ontmoeten die nu al sliep.

En dan was er die ochtend, het kleine meisje dat niet goed wist wat ze er aan had, moest even aan ons wennen. Vooral aan Wim dan die ze eigenlijk nooit gezien had om de webcam.

Na een half uur was het ijs gesmolten, kroop ze al op mijn schoot, noemde me “Nanaaaaa” en het was geweldig. Die kleine armpjes om me heen die duizend gezichtjes die ze kan maken. Haar getetter bestaat nog uit een aaneenschakeling van woordjes, zo is een kat een “mo-mo”, zegt ze “dadaa” tegen haar papa en mommy tegen haar mama.

Maar haar woordenschat is uiteraard veel meer dan dat! Boeken werden aangevoerd aan mijn adres , een grote opbergzak met blokken en de granny heeft negen dagen gespeeld, voorgelezen, liedjes gezongen, gedanst , getroost , gelachen. Heel leuk allemaal maar wel vermoeiend.

Ik heb er kreeft klaargemaakt op de barbecue en de ouders van Shannon uitgenodigd. Ja dat is daar echt de streek van de kreeft, het is er dan ook heel goedkoop als je bedenkt dat ik voor 3 kreeften, 6 stukjes zalm en 4 stukken schelvis, ongeveer 40 euro betaalde.

Voor de rest zijn we naar een zoo geweest waar het vooral heerlijk was om Ellie zo enthousiast naar de dieren te zien kijken. We hebben geshopt voor Sinterklaas omdat ik niet opnieuw 40 euro aan transportkosten wil betalen zoals vorig jaar. We hebben een leuke dagtrip gemaakt naar Tatamagouche wat ik een geweldige naam vind. Een mooie natuurpark bezocht in Truro. Ook hebben de ouders van Shannon ons een keertje uitgenodigd bij hen thuis en zijn we ook eens samen op restaurant geweest. We hebben heel veel fastfood gegeten. Culinair totaal anders dan in België. We zijn ook eens gaan brunchen in een sugarfarm bij Tatamagouche waar men pannenkoeken met bonen in maplesiroop opdient. Gelukkig kijken we daar al niet meer vreemd van op, want het is niet onze eerste keer Canada. Maar toch telkens een beetje een cultuurshock, want het is daar zo stil, zo uitgestrekt. Zo maakten we eens een fietstocht van 5 km heen en 5 km terug en kwamen er welgeteld 7 auto’s tegen en een huis of 5 tot we aankwamen in Port Howe. Geen terraskes daar, geen cafés. Een frisse pint zou gesmaakt hebben , maar daar zouden ze nogal raar van op kijken als je alcohol drinkt in het midden van de namiddag. Dat is daar absoluut niet gebruikelijk.

We zijn op dinsdag aangekomen en onze valies is geland op zondagvoormiddag. We zijn het nodige gaan kopen, een tandenborstel ,wat onderbroeken sokken en een paar t shirts. Ik heb gewoon tot de zondag met mijn jeans aangelopen, shame on me. Er werd ons verteld per chat dat we gerief mochten kopen en dat het ons terugbetaald zou worden, maar we hadden niet echt de mogelijkheid om uitgebreid te shoppen. Bovendien had ik daar ook het budget niet voor en ik ben er het type niet voor om daar misbruik van te maken. Shampoo, tandpasta, handdoeken en zo gebruikten we van bij de zoon . We zijn er niet dood van gegaan. Ik had alleen geen cadeautjes toen ik aan kwam. Maar dat was zo slecht nog niet. Zo weet ik zeker dat Ellie me leuk vindt, omwille van mezelf en niet om het feit dat ik massa’s cadeautjes bij had.

Negen dagen was mooi. Uiteindelijk verblijf je in iemand anders huis, dat is allemaal niet zo eenvoudig en het is ook een beetje onderhandelen wie er die dag kookt of boodschappen doet. Volgende keer willen we elders logeren om het makkelijker te houden voor het gezin.

Toen we naar de luchthaven gingen maakten we nog een koffiestop bij Tim Hortons waar we herinneringsstenen vonden van twee jonge mensen die overleden waren. Daarover meer in mijn volgende blog.

Dank u Amaury en Shannon dat we bij jullie mochten logeren. Het was geweldig om zoveel bij Ellie te kunnen zijn! ( En bij jullie ook natuurlijk )

 

 

Ommezwaai.

Ik  blijf er van overtuigd dat je juiste dingen op het juiste moment komen. Herinneren jullie zich nog dat ik me een paar weken geleden in de haren scharte ( west-vlaams voor krabben ) over een job. Over het feit dat het voor mij heel moeilijk ( lees; onmogelijk ) aan de slag te gaan als gewone werknemer.

Wel vandaag viel de oplossing zomaar in de bus! Mijn mannetje kwam binnen met een brief van de P.W.A; Zegt hij om te lachen, t zal een werkbiedaanbieding zijn voor u. Ik schud met mijn hoofd en zeg dat ze geen brieven rondsturen met werkaanbiedingen. Nieuwsgierig trok ik de brief open en waarempel, het was een werkaanbieding. Ze zochten iemand om dagelijks 2 uur te werken op een school, over de middag. Hulp in de refter om de kleuters eten te geven, en nadien toezicht op de speelkoer. IK was onmiddellijk laaiend enthousiast en belde prompt het nummer dat op de brief vermeld stond. Een uur later zat ik te solliciteren bij de schooldirectrice en nog een uur later was mijn pwa contract getekend. Ik heb er dus geen gras over laten groeien. Alles moest trouwens rond zijn vandaag, want maandag ben ik niet thuis en dinsdag vertrekken we op reis. Ik begin op maandag 4 september.

Okee, het is slechts 2 uur per dag, maar ik weet dat ik die twee uur aan kan en dat ik dat goed zal doen. Het is zinloos om te proberen om 8 uur per dag te werken, dat zou zich tegen mij keren en binnen de kortste keren zou ik te kampen krijgen met ferme fibro-opstoten en no way dat ik terug naar die hel wil!

Maar mijn dag zal meer gestructureerd zijn, in de voormiddag opruimen, wat licht huishoudelijke klusjes. Om 11 uur gaan werken na 1 uur boodschappen doen , naar huis komen en zorgen voor het avondeten.

Ja er zijn ook keerzijdes aan de medaille, ik zal een oplossing moeten zoeken voor mama voor de maandag. Ik kan op woensdag gaan maar dan zit ze in het dagcentrum, of ik moet nog eens gaan schuiven met die dagen en dat is allemaal niet zo evident. Maar kijk, misschien is het noodzakelijk om ons mama tegen het einde van het jaar definitief te laten opnemen en dan is het voor niets meer nodig dat ik op maandag thuis ben.

Ik moet ook niet werken tijdens de vakantieperiodes, veel verlof dus. Maar ik heb hen ingelicht dat mijn zoon in Canada woont en dat ik altijd buiten het seizoen op reis ga omdat het voor ons financieel niet haalbaar is om elk jaar aan de volle prijs naar Canada te gaan.

Ik zal er ook niet rijk van worden, ik blijf aan de werkloosheidskas , maar per gepresteerd uur krijg ik 4.10 € . Maar ik doe het ook niet om er rijk van te worden. Maar om terug mee te draaien in de maatschappij, om iets te beteken, ergens thuis te horen, en niet elke dag de huishoudsloof te zijn, want op den duur krijg je dat gevoel.

Ik kijk er dus geweldig naar uit . Misschien is het maar een jaar , want de wetten omtrent PWA zijn aan het veranderen. Maar een jaar en we zien dan weer verder, tegen dan zal ik er 57 zijn.

Maar eerst ga ik genieten en ik zal de maandag na mijn thuiskomst aan de slag gaan met waarschijnlijk een jetlag van hier tot in Tokio, maar ik kan bijslapen in de namiddag, het zijn ten slotte maar twee uurtjes.

Ikke blij!

Dagje Ieper

Mijn mannetje werkt bij de spoorwegen en is bevriend met twee collega’s die ondertussen op pensioen zijn. Ze wonen respectievelijk in Brugge en Gent en we deden daar al eens een daguitstap die zij om beurten organiseerden.

Maar nu is er hier dat boerengat Meulebeke echt niets te doen dat ik het idee had om een dagtrip naar Ieper te organiseren. Ik heb niet voor niets 19 jaar in de Westhoek gewoond.

Een drukke planning zou ik niet maken, want we zijn van het type dagtoeristen dat graag af en toe een terrasje doet en niet elk museum wil afdweilen.

S morgens om 9 uur hadden we afgesproken. Er werd gewandeld tot aan de Menenpoort en daar een heel stuk op de vestingen gewandeld. In alle stilte, want er was nog geen kat op de baan.

Aan het Esplanadeplein gingen we de verstingen naar beneden en wandelen zo terug tot de boterstraat waar we in Mimi’s koffiehuis een koffie gingen nuttigen. De koffie was niet evenredig met de prijs. Laat ons zeggen dat het matig was, en beneden onze verwachtingen, maar bon, we zijn geen muggezifters en lieten het niet aan ons hart komen.

Daarna stond een bezoek aan de wijnboerderij van mijn neef op het programma. Het leek me een leuke activiteit en ik had met mijn neef afgesproken dat we in zijn proefzaaltje onze pic nic zouden mogen nuttigen.

Wij met zijn allen naar Boezinge dus, naar wijngoed t zlivercruys.  De druiven staan op de vlaamse velden waar er in Wo1 gestreden is. Mijn neef wilde ons ontvangen , ondanks zijn drukke schema en het feit dat we geen grote groep waren maar met zijn zessen.

We kregen een uitleg over zijn algemene wijnen, en over zijn laatste nieuwe creatie de “hoppewijn” . En we hadden het voorrecht het te mogen proeven, wat ik een hele eer vond.

Ik moet zeggen , ik was van mijn sokken geblazen , het smaakte naar Champagne met een biersmaakje of omgekeerd, maar het is zo in balans, dat niets overheerst, dat het harmonieus blijft  licht om te drinken . Het is een toppertje en ik hoop dat hij er heel veel succes mee zal hebben, want zijn werk en zijn wijnen worden vaak onderschat en hij verdient het om meer te verkopen . Helaas staat hij voor alles alleen op de boerderij en ik had zin om de handen uit de mouwen te steken en aan de slag te gaan. Maar we waren nu eenmaal op uitstap. Ik kocht met plezier een paar flessen van zijn likeur ” wipers” die je als goed koel als aperitief kan drinken. Drie flessen Gris de gris, een oranjekleurige wijn die eigenlijk het meeste aanleunt bij witte wijn en verrukkelijk smaakte. Omdat wij echte rode wijndrinkers zijn kochten we nog zes flessen pinot noir, die koel geserveerd heerlijk smaakte . Soit als ik rijk was geweest, kocht ik nog een hoop meer, maar ik moest mijn budget in de gaten houden.

Daarna trokken we met ons gezelschap naar de “paters van West-vleteren ” , veel viel er daar niet te zien, want je kan het klooster niet bezoeken en je kan er ook geen bier kopen indien het niet besteld is.

Er is wel een tearoom vlak voor het klooster waar je het befaamde bier van Westvleteren kan drinken en daar kan je in kleine hoeveelheden bier aankopen. Ze stonden in lange rijen aan te schuiven.

Na de paters trokken we terug naar Ieper, waar de vrouwen gingen shoppen en de mannen nog een ommetje gingen maken om onderweg nog een pintje soldaat te maken.

We aten in een restaurantje op de markt en trokken naar de Menenpoort om er de Last Post te zien. Het was een beetje drummen, wat me echt verbaasde zo midden in de week. Er werden kransen gelegd en er werd geblazen. Het was een kippevelmoment.

Na afloop sloten we de dagtrip af in een gezellig cafeetje vlakbij de Menenpoort.

Het was een superleuke dag , en al was ik een beetje geradbraakt van het lange wachten aan de Menenpoort, ik heb goed geslapen. Missie volbracht, dit was een leuke dagtrip.

Ik hoop dat iedereen er even veel van genoten heeft als ik zelf.