Mijn moeder was een straffe madam……

Ik heb het er al een paar keer over gehad, mijn moeder was een straffe madam. Haar ouders hadden een wagenmakerij, later houtzagerij. Als jong meisje stond ze aan de boommachine planken aan te nemen, samen met iemand van het ” de domistieken”, Zo heetten ze hun werkvolk, hun personeel, een domestiek, geen idee waar het woord vandaan kwam. Zestien was ze en moest werken als een stoere vent! Bovendien moest ze ook gaan “voyageren”, gaan verkopen bij de houthandelaars . Ze had dan ook graag haar plaatsje gekregen in het bedrijf, maar haar vader heeft haar schoonzus een job aangeboden en zo werd mijn mama na haar huwelijk gewoon huisvrouw. Mijn vader was slachter, en ze wou dan ook graag een beenhouwerij beginnen. Maar er waren snel vier kinderen en mijn vader wou dat ze voor de kinderen zorgde.

Maar het bloed kroop waar het niet gaan kon. Mijn moeder zou en wou haar vader bewijzen dat ze hem helemaal niet nodig had om het te maken in het leven. Het was een moedige, commerçante zonder schroom. Ik kan daar nogal aan puntje aan zuigen.

Het eerste waar ze aan deelnam, was, een editie van de beste huisvrouw van Vlaanderen. Dit ging door in een zaal van het speelplein van Dadizele. REgine Clauwaert presenteerde dat. En wij mochten niet gaan, te laat voor kleine kinderen. Maar we hebben onze mama wel op tv gezien. En glunderen dat we deden, want mijn mama was de winnaar. Ze kon het beste dassen knopen, strijken, verse mayonnaise maken en tomate crevette en zo nog meer proeven. Ik was helemaal blij met het kroontje in een soort aluminiumfolie,  Ze had de smaak van het “winnen” te pakken.  Een tijdje later ging ze terug “voyageren” met produkten van mylene. Een grote blauwe valies met allemaal produktjes in. Ik mocht daar soms mee spelen. Ik ben zelfs nog meegegaan terwijl ze een mylène demonstrati gaf. Mijn mama durfde dat allemaal!

Ze kreeg ook de smaak van meedoen aan “wedstrijden ” te pakken. Welke wedstrijden? Wel er waren indertijd van alle merken wel eens wedstrijden. Van royco soep, tot planta, wc paier, youghurt, chacha’s, chips, waspoeder, dreft afwasprodukt. Ze moest dan per invulformulier een wikkel  of een puntje van het produkt bij stoppen. En dat ging niet over 1 formuliertje, maar over duizenden formulieren vaak. Op sommige momenten stond ons huis vol wcpapier, moesten we daar dan met een stanly mes een bonnetje uit de verpakking snijden. En mijn moeder ging het wc papier nadien weer verkopen bij haar kennis. Ze had een hele grote tas waar ze alles in stopte wat er te koop was en ze ging bij al haar kennissen aanbellen. Ik moest vaak mee en eerlijk, ik schaamde me dood. Dan zei mijn mama dat ik niet beschaamd moest zijn dat ik wel blij zou zijn als ze iets zou winnen. En uiteraard was dat leuk.

Op een keer moest ik mee naar de Vlaamse bergen, en ik was wel eens benieuwd in die vlaamse bergen.  Ik herinner me nog de ontgoocheling toen ik doorhad dat dit niet eens hoge bergen waren. Soit, mijn moeder had een overeenkomst met een man van een groot restaurant. En die verkocht massa’s martine aan de Franse die in grote getale bij hem kwamen eten als ze op busreis door de streek reisden. Mijn mama had een frank het stuk geboden voor de maantjes die boven op de hals van de flessen stond.  Ik moest met haar in de kelder al die maantjes afsnijden met een stanley mes. Alweer schaamde ik me dood. Er was altijd wel iets te doen. Mijn mama deed ook veel mee op adressen van andere mensen en als ze iets op hun naam won, eiste zij de prijs op en gaf dan iets wat ze ofwel gewonnen had in een andere wedstrijd, of iets wat ze gekocht had om mee te doen aan een wedstrijd. Zo kon je bijvoorbeeld een fiets winnen op je naam , moeder kwam de fiets halen en je krijg in ruil, een pakket met yoghurt roycosoep in blik waar geen etiket meer aan hing, maar waar er met alchoholstift op stond, as. dat was dan aspergesoep.

Ook wij hadden dat overal moeten opschrijven. Ik heb jaaaaren roycosoep gegeten , om over de zwanworstjes nog maar te zwijgen.Mijn moeder maakte ze op allerlei manieren klaar. Koud warm, gebakken in de oven met kaas. Man man, ik moet nog steeds geen  zwanworstjes hebben. Chips en chacha’s vond ik dan wel weer leuk. Dan nam ik een halve valies chacha’s mee naar school en mijn moeder zag niet eens dat er een hele doos verdwenen was. Toen mijn kamer op veertienjarige leeftijd eens volstond met “cinzano” een soort nep-martini, heb ik eens een weddingschap gedaan met mijn broers dat ik een hele fles in ene keer kon uitdrinken. Ze hadden me vast uitgedaagd . Man man, ik heb goed geslapen , maar toen ik s anderdaags de trein moest nemen, liep ik als een zombie door het station. Euh, dat is niet voor herhaling vatbaar, maar we hebben er van geleerd.

Op een dag won mijn moeder , verschiet niet, en het is echt echt waar, 300 paar rolschaatsen. Ze probeerde die te verkopen aan scholen, kennissen, voor tombolaprijzen . Weggeven zat er bij mijn moeder niet echt in ! Wij krijgen met ons vier, 2 paar. We moesten maar een beetje afwisselen. Maar al snel hadden we er toch een paar of vier in gebruik zonder dat mijn moeder daar erg in had. Want verstrooid is ze altijd al geweest.

Wat hebben wij gerolschaatst, wat deed ik dat graag.  Mijn moeder won vaak de eerste prijs, een auto. Ik durf het hier niet neerpennen hoeveel auto’s z in heel haar carrière gewonnen heeft, jullie zouden me vast niet geloven. 18 brommers had ze gewonnen, groene en oranje maar het merk ben ik vergeten. En ik kreeg er geen toen ik 16 was. Dat was niets voor meisjes. Ik krijg een ring met een diamant ( ook gewonnen uiteraard ) maar eerlijk, die ring kon me weinig schelen. Ik heb de steen nog altijd, al zit hij nu in een andere ring. En de brommers zijn al lang kapot. Mijn broers hadden er elk wel een gekregen. Wasmachines, frietketels, radio’s, . Op zolder speelden wij winkeltje met al die dingen. We moesten de dozen wel netjes toelaten want dat was gerief om te verkopen.

Reizen won ze ook vaak, ( zie mijn vorig logje  en toen kwam ze in een nieuwe periode. Daarover de volgende keer meer!

 

 

 

Advertenties

De eerste keer!

Ik ben al een paar keer op een stokje beland bij het lezen van jullie blogjes. En ik wil het graag ook eens uit de doeken doen hoe mijn “eerste keren ” waren. Over de eerste keer sex ( wat niet in het stokje staat trouwens, ) gaan we maar zwijgen, want dat was een regelrechte ramp. Ik dacht alleen, moeten ze daar nu zo’n spel van maken. Ondertussen weet ik wel beter! 😉

Soit, hier gaan we!

  1. Wanneer heb je voor het eerst gevlogen?

Ik heb voor de eerste keer door de lucht gevlogen, toen ik stuntman aan het spelen was met mijn broers. We hadden een soort ramp gemaakt met oude telefoonboeken en een plank, en daar moest ik met de minifiets over rijden. Euh hoe het precies gebeurde, weet ik niet, ik voelde een slag en vloog vier meters verder in de sparren. Mission completed!

En als je bedoeld , vliegen in een echt vliegtuig. Ik was pas zes. Helemaal in het begin van het tijdperk van vliegen. Dan werden er nog cadeaus aan de kindjes gegeven. Een pakket met spelletjes, Ik zie ze nu nog toekomen met die doos. Ik was preus lik fjirtig. Er zaten misschien maar vier kinderen op het vliegtuig en ik was daar eentje van! We vlogen naar Spanje en verbleven in een hotel in blanes. Pittig detail, mijn moeder had die reis gewonnen met een wedstrijd van “skip” waspoeder. Want we behoorden niet onder de rijken die dan al konden “vliegen” En er werd in  der tijd nog van iedereen een foto gemaakt bij het uitstappen, waar ik al even preus opstond, met mijn wit communiekleedje.

2. Waar ging je voor het eerst naar school?

Ik woonde in Dadizele en ik ging bijgevolg ook daar naar school. Ik vond naar school gaan geweldig. De juffrouw maakte een iglo uit ledige ijscremedozen die indertijd in izimo waren ( piepschuim ).Ik vond dat we daar veel te weinig mochten in spelen. Er was ook een zandbak, op poten, de grootte van een tafelvoetbalspel. Er stonden daar “negerkes” in, zoals we toen nog mochten zeggen. Glanzende poppetjes als fondantchocolade, met hutjes, en niet te vergeten een poppetje die een witte pater moest voorstellen. Ik wou daar zooooooo graag mee spelen, maar dat is nooit gemogen. We mochten dan ook aluminiumfolie sparen voor de missies. Geen idee waar dat goed voor was Ik was gek op hamertje tik , maar dat was voor de jongens. Wij moesten prikken. En ik was daar zo jaloers over! Wat ik me ook nog herinner is dat op een dag mijn mama toekwam met een slipje voor mij. Ik was zonder broekje onder mijn kleedje vertrokken. Ik stond net mijn zakdoek te soppen in waswater, want we kregen les over “de was doen”, ze zouden goeie huisvrouwen van ons maken!

3. Zonder ouders op vakantie.

De chiro! Ramp o ramp, ik moest mee op kamp! En ik plaste nog in mijn bed! Ik vertrok met plastieken broeken en dan nog stoffen doeken. Ik sliep samen met een meisje dat obesitas had in een hoekje van de slaapzaal en wij waren de enigen die ons mochten wassen in een privébadkamertje. Ik schaamde me dood! Zo vernederd. En mijn ouders dachten om me zo van mijn plasprobleem af te helpen. Grandioos mislukt dus!

Echt op reis zonder mijn ouders , ging ik naar London met mijn twee nichten! Hou je vast aan de takken van de bomen, want ik was pas 15 jaar! De oudste nicht was net 18 geworden. En ik kende daar mijn weg, we waren al een paar keer geweest met mijn ouders. Weeral dankzij gewonnen reizen ! Mijn moeder was bezeten door wedstrijden , dat vertel ik jullie later wel nog eens! Ik was er totaal niet bang, terwijl mijn nichten ze knepen! Ik sleurde hen mee door London met de metro! We gingen naar een middeleeuws banket. Leerden er een stel dokters kennen, die op studiereis waren. Die zijn nog meegekomen naar het hotel waar wij verbleden en ik herinner me dat ik gewoon ook whisky dronk om mee te doen met die mannen!  Gelukkig zijn ze braafjes vertrokken nadien, maar ze wilden de oudste nicht wel meenemen naar een discotheek en ik moet uiteen doen dt ze ons niet mochten alleen laten, dat wij te klein waren! Euh, ik heb dat pas aan mijn kinderen verteld toen mijn dochter zelf 18 werd en voor haar 18 de verjaardag met een vriend naar London mocht!  Ik snap het nog steeds dat mijn moeder mij liet gaan! Het vertrouwen moet groot geweest zijn! 😉 Geweldige herinneringen!

4. Voor het eerst alcohol.

Ik weet niet precies wanneer ik voor het eerst alcohol gedronken heb. Het was indertijd zo gewoon dat de kinderen eens een slokje bier mochten van de ouders. We dronken ook tafelbier, waar eigenlijk ook wel alchohol inzit! Niemand maalde daarom. Toen ik een jaar of zes was, woonde er bij ons , een oude nonkel in. Ik mocht dan op zijn schoot zitten om een slok van zijn rodenbach te drinken, man wat vond ik dat toen lekker! Op onze plechtige communie mochten we ook drinken, we kregen schuimwijn. Ook met de sigaretten werd toen indertijd nog rondgegaan en ik mocht er toen ook eentje roken. Want we waren nu groot!  Haha, ja de tijden zijn serieus veranderd hé!

5. Wanneer heb je voor het eerst een dode mens gezien?

Dat was pastoor Deweer van Dadizele. De pastoor die het dadipark had opgericht. Hij was ook een heel hoogstaande figuur in Dadizele. We werden verteld dat hij ook ” de baas” van de school was. En we moesten hem met zijn allen een laaste groet gaan brengen. ER werd ons getoond hoe we met die borstel met heilig water een kruis moesten maken op het lijk. Ik had vooral interesse in die borstel en ik denk dat ik flink gesprenkeld heb. Ik heb eens goed met die borstel in dat water geroerd en dan volle sjette een kruisteken met dat ding gemaakt. K heb mijn moment genomen, haha. Tegen het einde van t spel was meneerke pastoor behoorlijk nat! Gelukkig kon hij geen verkoudhid meer krijgen! Ik was niet bang, maar vond het raar.en eigenlijk best een beetje spannend. We hadden er  met die vrieindinnekes al veel over gapalaberd hoe het zou zijn, een dood mens.  Ik snapte ook niet goed wat dood zijn was! Niet dat ik het nu al volledig snap, maar kom.

6.De eerste keer de zee zien.

Goh, dat herinner ik me niet precies! Ik weet alleen nog dat we samengeperst werden in onze kleine renault, ik tussen mijn drie broers achteraan. Auto volgeladen met gerief! Het was steeds een volksverhuis toen we naar zee gingen! De frigobox ging ook mee! En mijn ma had elke keer uitgevogeld waar er strandspelen waren ( alweer wedstrijdjes) . Dan moesten we verpakkingen mee doen van suzy wafels of zo en mochten we meestrijden om geschenken. Meestal waren dat kleine dingen als opblaasballen of een tennissetje met houten plankjes, maar we waren er blij mee! Het zien van de zee, ik had er geen waowgevoel bij, het water schuimde bruin, rook raar en mijn vel jeukte van het zout. Ik heb ondertussen wel zeeën gezien die mooier waren dan onze Noordzee!

7. Mijn eerste bed, dat niet in het huis van mijn ouders stond.

Ik was 19 jaar! Ik had het juist uitgemaakt met mijn lief waar ik mee zou trouwen, het jaar erop. Mijn ogen waren van de één op de andere open gegaan , weeral een verhaal apart.  En ik werd gerante in een feestzaal in Dikkebus. Het plan was dat ik dat samen met mijn lief zou doen, maar aangezien het lief me gedumt had tond dat op de helling. Tot de baas aan mijn deur stond en me zei dat ik dat ook alleen zou kunnen. Ik had faalangst maar heb het wel gedaan. En ik had daar mijn eigen appartementje, maar ging op mijn vrije dag wel naar Dadizele. Ik ben daar gerante geweest, tot ik mijn toenmalige man ben tegen gekomen. En toen zijn we getrouwd en zijn  ons eigen restaurant begonnen.

8.Mijn eerste reis buiten Europa.

Goh, nu twijfel ik , of het Istanbul was of Tunesie. In elk geval, ik vond het zo zotjes dat die landen zo’n andere cultuur hadden dan wij! Ik hield van de moorse stijl. Ik waande me een beetje in het land van Alladin. Zalig gewoon. En ik was vastbesloten nog veel landen te bezoeken, voor mij was dat echt reizen toen. We warer ervoor naar het Zuiden van Frankrijk geweest Spanje en Mallorca, maar dit was zo anders! Ik was toen een jaar of 17. Ondertussen ben ik zowel in Istanbul teruggeweest als Tunesie. En nog vele andere niet Europese landen.  Ik probeer ze eens op te sommen. Marokko, Egypte, De fillipijnen, Hong kong, Thailand, Mauritius, Mexico, Canada Usa ( San Fransisco en Florida )

9.Hoe was het om je partner voor het eerst bloot te zien?

Wel, euh ik ben geneigd om te zeggen, geen commentaar. Maar eerlijk, ik vind er maar niets aan, een bloot lijf. Het liefste zie ik mijn mannetje gewoon met kleren aan! En als dat nog even kan, een kostuum, ( wat hij heel zelden draagt, de laatste keer en waarschijnlijk enige keer was met het trouwfeest van mijn zoon. ) en een paar mooie schoenen  daaronder. Frisgewassen, met een heerlijk geurtje, pas geschoren, en vers gepoetste tanden. Mijn mannetje draagt meestal jeans met een T shirt of een trui. Daar is niets mis mee, Maar het mag af en toe wel eens iets meer zijn. Ik heb nog nooit gekickt op een mooi lichaam alleen. Ook niet van de coca colamannen, waar anderen zo dol op zijn. Geef me maar een man met persoonlijkheid en veel verhalen, die vind ik veel interessanter.

10. Eh, was er nu geen nummer tien. Ik zal er eentje overgeslagen hebben . 😉

Tourné Minérale

Verleden jaar hebben het glansrijk gedaan. Niet zoveel moeite gehad eigenlijk. Alleen als we op restaurant moesten vind ik het saai om water te drinken. Er zijn af en toe wel alternatieven, maar het zijn ook heel suikerrijke drankjes, die ik liever aan mij zie voorbij gaan.

En neen , dit jaar doen we niet mee. Ik wil me niet meer van alles laten opdringen van ” tinernet” Waarom moeten we het persé moeilijker hebben dan we het hebben. We drinken gewoon veel minder dan vroeger en veel minder vaak. We maken heden ten dage een keuze tussen een aperitief of wijn. Terwijl we vroeger voor heel de reutemeteut gingen. We doen dit ten eerste om de calorieën, ten tweede om onze gezondheid. En ten tweede omdat we weten dat alcohol een vuil goedje is, heel lekker, maar drink bewust.

In mijn vorig leven kreeg ik te maken met alcoholmisbruik en ik wil het nooit meer meemaken en ik wil al helemaal zelf zo niet worden! Ik drink graag en wil blijven genieten van lekkere wijn, een aperitiefje of een streekbiertje. En daarom net moeten we ons bewust blijven van het gevaar van alcohol. En ik ben op mijn hoede.

Wegens gezondheidsredenen en ook om terug af te vallen, ben ik terug aan de paleo en dat houdt al beperkingen genoeg in.

Bovendien valt Valentijn dan nog eens in februari en dan gaan we eens lekker ook omdat die datum ongeveer samenvalt met onze huwelijksdatum. En neen, dan wil ik geen water drinken.

Vorig jaar hebben we de tour minérale trouwens in Januari gedaan tot 2 februari. Want we waren op 2 februari 10 jaar getrouwd. Op 14 februari zijn we dan vertrokken naar Mexico en ik wilde daar ook graag genieten van een lekkere margharita.

Dus moraal van het verhaal. We drinken met mate. We hebben zeker 3 of 4 alcoholvrije dagen. Maar op een feestje gaan we all the way van aperitief, wijn tot aan het nagerecht.

En daarna is het water. En als we eens op cafe gaan is het twee streekbiertjes en gedaan. Het is trouwens altijd keuzes maken een dessert of een drankje. Wikken en wegen en bewust drinken. Niet meer zo vanzelfsprekend gaan drinken. In Canada zijn ze verbaasd over het belgische drinkgedrag. Ze vinden ons daar een kudde dronkaards. Iemand die veel alcohol drinkt wordt daar al snel lelijk bekeken. Wij drinken hier heel vaak uit gewoonte en net daarmee zijn we hier gestopt.

Enfin en gaan jullie voor tourné minérale? Of andere uitdagingen??

 

Je wordt ouder papa, ( of mama ), geef het maar toe……..

Ja we worden ouder, een dag met de keer, en we beginnen te naderen van ons pensioen. Leuk en niet leuk! Leuk omdat er dan ineens een zee van tijd is, maar niet leuk is dat we dan ouder worden.

Met het ouder worden verandert een mens ook, krijgt andere behoeftes. Zelfs de dromen veranderen. Ik droom er niet meer van om in Borneo door de wildernis te trekken, of de Machu pichu te beklikken. Aangezien we vaak naar Canada gaan en daar soms behoorlijk moeten tjoolen om daar te geraken, met tussenvluchten en zo, heb ik het zo niet meer voor gecompliceerde verre reizen met veel overstappen. Ik vertelde het al eerder, deze zomer gaan we een week naar Kaapverdië. We vertrekken wel van uit Amsterdam, maar het lijkt me een vrij ongecompliceerde reis om te ondernemen.

Volgend jaar staat Zuid-afrika op de planning, maar dat wordt een groepsreis. Geen zin meer om alles zelf uit te vogelen, auto huren, routes uitstippelen, hotels zoeken. Laat me maar gewoon inschrijven bij de Blauwe vogel en dat zij het maar allemaal regelen.

Comfort, daar draait het om, op onze leeftijd. Mijn krakende lijf zit daar ook voor een stuk tussen, ik moet er rekening mee houden dat ik de Incatrail niet meer zal kunnen maken in Peru. Maar gelukkig lig ik daar niet wakker van.

We geven nu ook eerst voorang aan ons huiselijk comfort. We willen het huis pensioenklaar maken. Geen verbouwingen meer als we 70 jaar oud zijn. Ik wil het nu doen, alles weloverwogen, met inloopdouche en al, die ook met rolstoel toegankelijk is, want je weet maar nooit! Ook de keuken moet er aan geloven, die komt na de badkamer aan de beurt. En als we daar mee klaar zijn, komt de living aan de beurt. Nieuwe vloeren, ouderwetse schouw wegkappen, nieuwe plafonds. Gelukkig zijn er daarvoor leningen, want we zouden het allemaal niet in ene keer kunnen ophoesten. We doen er dan nog een belastingsvoordeel mee.

Toen we jonger waren, moest alles zo goedkoop mogelijk zijn, maar nu kiezen we meer voor degelijkheid. Geen luxe, geen tierlantijntjes en speciallekes, maar degelijkheid.

Geen keukenkasten die onmiddelijk uiteen liggen als je er wat potten en pannen in smijt. Maar dingen die verondersteld zijn om mee te gaan tot het eind onzer dagen. We willen het ons zo gemakkelijk mogelijk maken. Ook onze dieren worden niet meer vervangen als ze verhuizen naar het paradijs. We zien ze doodgraag, maar we hebben altijd een huissitter nodig als we met vakantie gaan. Nu zijn de kinderen nog thuis, maar als ze allemaal de deur uit zullen zijn, zal het niet gemakkelijk worden om voor onze dieren te zorgen, want iedereen gaat nu eenmaal uit werken.  Jaja, het is duidelijk , we worden een dagje ouder! Gelukkig blijven we jong van geest, dat is het allerbelangrijkste!

Goed geslapen!

Wel wel, goed geslapen wint hier de titel! Ja, goed slapen is dan ook heel belangrijk. En laat ik nu sinds de dag dat ik weet dat mama naar het Dvc moest, elke nacht heel slecht geslapen heb!

Maar goed nieuws! Het gaat een stuk beter met mama. Ik was met haar naar haar appartement geweest en ze  gedroeg zich als een vreemde in haar eigen huis. Het doet raar zei ze. Maar ze ondernam niet echt iets, ging zelf niet naar haar slaapkamer om te zien of daar alles ok was.

En gisteren ben ik met haar naar de tandarts geweest en ze zei dat ze blij was dat ze terug op haar kamerke was. En dat ze haar “jeunt” ( het naar haar zin heeft) en dat de dagen daar vlug gaan . Amai wat en verademing.

S avond geen tv gekeken, geen koffie gedronken in de namiddag, ontspannen zitten babbelen en een pilsje gedronken met de mannen.

Het is dus vast een combinatie van diverse factoren. Maar het welbevinden van mijn mama heeft wel de grootste rol gespeeld en het niet-drinken van koffie. Ik moet het echt gaan afleren.

Deze avond nieuwjaarsreceptie in de school waar ik werk. Het is geweldig dat ons werk gewaardeerd wordt en we worden daar op tijd en stond voor bedankt. Wat een verschil met mijn vorige werkplek. Ik kan dus maar blij zijn.

Hopelijk zijn jullie even blij als ik in deze koude januarimaand. Maar de dagen worden al terug wat langer! Jippiejei zou ik zeggen op naar de lente!

 

Mijmeringen.

De tafel staat gedekt voor ons tweetjes, een zeevruchtenschotel staat in de koelte te wachten op verorberd te worden. Ik vind het helemaal niet erg of zielig om oudjaar met ons tweetjes te vieren. Het is trouwens de eerste keer in mijn leven dat ik oudjaar gewoon met mijn liefste kan vieren. Vroeger had ik een horecazaak dan was het vollebak werken. Maar eerlijk, ik heb het niet zo met nieuwjaar. Morgen staan we op en er hangt een nieuwe kalender. That’s it.

Maar het is elke dag een nieuwe dag. En eigenlijk vieren we dat elke dag een beetje . Ik hou van gezelligheid en het hoeft geen valentijn te zijn om eens iets lekkers op tafel te toveren. De kaarsjes aan te steken. Valentijn wordt hier minstens één keer per week gevierd. Tijd nemen voor elkaar, bijkletsen. Zorgen dat het niet saai wordt. Want niets ergers dan sleur in een huwelijk. Ach af en toe zijn er wel eens stiltes , maar dat mag ook natuuurlijk.

Het meest blij vandaag ben ik dat het wat beter gaat met mama. Ze begint een beetje te berusten in het feit dat ze permanent is opgenomen.

En ik ben van plan om haar leven nog zo aangenaam mogelijk te maken. Elk bezoekje heb ik iets lekkers mee. Ik zorg dat er altijd fruit is op haar kamer, want ze mist dat daar wel. Het is geenszins mijn bedoeling geweest om haar te dumpen en te vergeten. Ik vind het al erg genoeg en lig er nog steeds wakker van. Ik hoop dat het slijt naarmate mijn mama er gelukkig wordt

En ik hoop uit de grond van mijn hart op nog een paar mooie jaren voor haar.

Ik zal haar blivjen verwennen, ik zal blijven voor haar zorgen. En ik zal haar eeuwig dankbaar blijven om wat zij voor ons heeft gedaan. Maar het troost me ook dat ze veel heeft genoten. Ze was een fervent reiziger. De laatste jaren waren dat vooral cruises. Ja ze heeft veel avonturen beleefd en daar ben ik blij om.

Ik zoek net als haar een evenwicht tot enerzijds genieten of delen met kinderen en mijn allerliefste kleine Ellie.

O, mama had ook fouten hoor, ik wil haar hier niet verheerlijken en heilig verklaren. Maar ook daar heb ik van geleerd, hoe ik het zelf anders kan doen.

En ondanks de onzin van het nieuwjaren maken we allemaal toch een beetje de balans op van het voorbije jaar en kijken we reikhalzend uit naar wat komen zal .

En ja, ik zal mijn ventje in de ogen kijken en vragen wat zijn wensen zijn voor 2018, want plannen is wel het liefste wat ik doe! Wie niet!

Fijne feesten voor iedereen ! En een warm en hoopvol 2018 vol aangename verrassingen.

Christa

 

 

Jaaroverzicht.

Ik ben normaal niet zo’n lijstjesmens, maar er is eigenlijk dit jaar veel gebeurt , wat mijn leven heeft veranderd.

  • Na de feestdagen meegedaan aan de tour minérale. Wat heb ik er van geleerd. Dat er weinig alcoholvrije alternatieven zijn als je ergens naartoe gaat. Dat alcoholvrije aperitieven heel duur zijn voor wat het meestal is. Een beetje grenadine en fruitsap. Voor herhaling vatbaar. Neen, ik doe in 2018 niet meer mee.
  • Hoe zat het in 2018 met mijn voeding? Dat zal helemaal niet goed! Ik heb heel veel gekwakkeld. Ik ben daardoor ook terug bijgekomen. Ik ben echt terug “dik” en ik wil vooral mijn gezondheid terug naar een gezonder eetpatroon. Ik was te veel met andere dingen bezig, waardoor ik geen drie oorlogen te gelijker tijd kon vechten en de voeding er bijgevolg is bij ingeschoten. Ik ben echt vastberaden om het in 2018 terug beter te doen. Als is het echt een utopie om slank te blijven. Dat is echt mijn hele leven op dieet. En ik denk niet dat ik dat echt wil.
  • Waar hebben we naartoe gereisd dit jaar? Jullie weten ondertussen dat ik geweldig graag reis. Het plan om naar Zuid-afrika is niet doorgegaan, omdat we er voor kozen om toch ook naar Canada te gaan. Zuid-afrika is vervangen door een rondreis naar Mexico. Het was heel leuk, maar ook heel zwaar. Ik had het echt wel onderschat. In de zomer verbleven we drie dagen aan de moezel voor een prikje en die kans konden we niet laten liggen. Eind Augsustus Canada, waar we tien dagen genoten hebben om vooral Granny en Bom Bom te zijn. Ellie vindt Bom Bom zelf veel leuker dan Bompie en zo is het Bom bom geworden altijd beter dan Bim bam uiteraard. 😉 Eindhoven twee weken geleden. Euh, verkeerd afgesproken met de vrienden. Bijgevolg hebben we elk een ander weekend in Endhoven verbleven, maar onze lieve vrienden zijn wel speciaal afgekomen voor een dagje Eindhoven samen. We vonden dit echt geweldig leuk!
  • Terug gaan werken. Dat was echt een heel belangrijke verandering in mijn leven Het is maar 2.5 uur op een dag en voor mij dus ideaal , aangezien dat krammige lijf niet meer aankan. Ik doe het heel graag, al is het heel druk in mijn adhdkopje tussen al die kwebbelende kleutertjes. Dit is heel belangrijk voor mijn eigenwaarde. Ik heb terug collega’s, terug een doel, en mijn werk wordt gewaardeerd. Ja, ik ben er echt nog elke dag blij mee dat ik toen heel snel op die kar gesprongen ben.
  • De zorg voor mama, ja ik hoef het niet opnieuw te vertellen , heb er al genoeg over geblogd. Mijn grote wens is dat mama het daar goed naar haar zin zal krijgen en dat ze het zal aanvaarden en er uiteindelijk nog gelukkig wordt. Want het is oo zo pijnlijk  als je ziet hoe moeilijk ze heeft. Ik wil dit nooit , nooit van mijn leven nog hoeven te doen. Ik heb hier een serieuse knak van gekregen. Het klinkt misschien raar, maar ik kon de dood van mijn vader veel beter plaatsen dan dit.
  • Ik heb ook een hele mooie droom gerealiseerd. Een klein stukje Canada, waar we in het vervolg zullen verblijven als we naar Canada gaan.
  • Voor de rest hebben we genoten van de dagdagelijkse dingen. Veel gezellige momenten. Genoten van concerten, stand up comedy met als top off the bill het concert van The war on drugs. Zo kon ik dat ook van mijn lijstje schrappen.
  • Welke plannen voor volgend jaar? Wel eind maart gaan we paaseitjes gaan leggen in Canada en op 1 juli gaan we een weekje naar Kaapverdië. Een chillvakantie in een all inn hotel. Is meestal niet mijn ding meer, maar ik voel ook dat ik minder energie over heb sinds ik ga werken . Ons eerste plan was om terug naar Andalousie te gaan, maar na die zware reis naar Mexico heb ik even mijn bekomst om veel te moeten rondrijden en zo. Maar ooit ga ik zeker wel eens terug. We gaan verder plannen om het huis te renoveren in 2018. Er kruipt daar allemaal veel tijd in, gaan zien naar badkamers, prijsoffertes te laten maken . Ook naar keukens, vloeren, heel de rimram. En we zijn er nog steeds niet uit of we niet meteen ook de living zullen opknappen. Schouw wegkappen, nieuwe vloeren. Maar aheum, ik weet niet of onze portemonnee dat zal trekken.
  • Ik verwacht geen grootse dingen in 2018. Ik ben heel tevreden met hoe mijn leven momenteel loopt. Ik ben gelukkig, kan leven met mijn aandoening. Mijn grootste wens voor 2018 is dat mama nog een tijd gelukkig kan zijn. Voor de rest dat iedereen gezond blijft. Dat ik kan blijven genieten van mijn geweldige kleindochter die ondertussen heel gewoon is om voor de camera te staan  . Ze brabbelt er op los, ja ze vind videochatten echt leuk. Soms vraagt ze er zelf achter. En dat iedereen gewoon gelukkig is.

 

Fijn 2018 gewenst!

Amuthavali

Als mijn zoon 2.5 jaar was viel hij uit het raam van zijn slaapkamer. Dat gebeurde terwijl mijn man toendertijd en ik druk aan het werk waren in onze taverne. Mijn nicht die op dat moment aanwezig was had het ongeval zien gebeuren, vloog naar de telefoon en belde de hulpdiensten. Op dat moment wist ik nog niet wat er gebeurt was. Toen ik wou gaan kijken probeerde iedereen me met man n man tegen te houden. Mijn zoontje was uit het raam van zijn slaapkamer gevallen.

Ik ben toch buitengeraakt door krachten eigen aan moeders in strijd om hun kinderen. Ik ben beginnen roepen en tieren, ik zag mijn kind voor dood liggen.

Tot ik opeens mijn kindje zijn hoofd zag opheffen het begon te braken. Thanks god dacht ik , het is maar een hersenschudding. Twee dagen heeft mijn kind tussen leven en dood gezweefd. Vreselijke momenten waren dat. Ik heb daar 7 jaar een trauma van overhouden, maar dat is een verhaal apart.

Maar Amaury overleefde, na vier weken was zijn schedel volledig hersteld en mocht hij naar huis. En dan, ja en dan.

Dan zat ik met een dankbaarheid, waar ik geen weg mee kon. Dankbar tegenover God, tegenover wie??? Ik kon het geen plaats geven. Ik was zo ongelooflijk dankbaar dat er ambetant van was dat ik niets kon terugdoen, terugdoen aan wie??? Aan wat??

Tot ik een folder in mijn handen kreeg van foster parents , zo heette” plan Belgium “toen nog. Ene kind financieel adopteren. Het was iets van 10 euro per maand, maar het was nog in Belgische franks. En ik dacht, dat is het!

Mijn kind mag leven, dan mag een ander kind voor mij ook een goed leven hebben!

En ik deed een financiele adoptie. Ik kreeg een kindje toegewezen uit Zuid -India.

Amuthavalli was haar naam. Ik kreeg een foto van haar en vooral mijn dochter was zo fier op haar zusje in India. Ze nam de foto mee naar school om te tonen an de juf en haar vriendjes. En ze was zo blij met haar Indische zusje.

We stuurden brieven kregen dan al eens een tekening. Kleine Amaury trok zich daar weinig van aan. Aimée daarentegen volgde dat allemaal op de voet en was daar heel erg mee bezig.

En Amuthavalli groeide en ik denk dat we zo’n drie jaar betaald hebben als plan ouder. Maar dan opeens kregen we een brief dat Amuthavalli met haar familie verhuisde naar een district waar Plan Belgium niet werkzaam was. En zo werd het contract en het contact verbroken .

Maar mijn gedachten gaan nog vaak naar Amuthavalii die ondertussen ook al een jaar of dertig moet zijn. Misschien dat ik ooit nog eens zo’n projectje doe. Ik denk er nu vaak aan door al die acties op music for life.

Amuthavalli het ga je goed!

Liefs

xxxx

Gebroken hart.

Ik heb mijn moeders hart gebroken en ook het mijne.

Nog nooit in mijn leven heb ik et zo moeilijk gehad. Dat is erger dan mijn echtscheiding, erger dan het verlies van mijn vader.

Zomaar je nietsvermoedende moeder ( omdat ze alles vergeet  ) s morgens moet meenemen naar het zorgcentrum, met het oog op, “daar blijven” en haar horen zeggen, ik ga nu naar mijn dood ze gaan me nu opsluiten in mijn gevang. dat ging recht door min hart en ik kan haar geen ongelijk geven.

Dit is haar eindpunt, en dat is hard om mijn eigen woorden hier te lezen.

Ja, ik heb geweend, heel de dag tranen met tuiten. Ondanks alle steunberichtjes, waarvoor dank aan iedereen trouwens.

En ja rationeel heeft iedereen gelijk dat het beste is voor ons ma. Maar niettemin, was het bikkelhard en zit ik hier als een wrak met betraande ogen te typen.

ik kan niet stoppen met wenen , hoe goed ik me ook gehouden heb in haar aanwezigheid.De tranen zijn losgebarst in de auto en ze zijn sinds deze morgen niet meer gestopt.

Ik hoop echt heel erg dat ze haar draai zal vinden, en dt ze vooral  nog een paar gelukkigee jaren tegemoet gaat! Voor mijn part nog 20 jaar. Ik zou het haar gunnen!

 

 

 

Kieken

In het begin van het jaar zijn we naar Mexico geweest met vrienden van ons. En een paar maanden geleden spraken we af om samen een weekend naar Eindhoven te gaan. In het begin van december zodat het niet al te druk wordt. Ikke dus boeken, onze vrienden ook.

Vrijdagmorgen stuur ik nog snel een smske met ‘” tot vanavond in Eindhoven”. Ik vertrek naar mijn werk, en bij thuiskomst vlug een kop koffie en vertrekken. Uur file rond Antwerpen. En na de file moesten we een dringende plaspauze maken en omdat het raar was dat we onze vrienden nog niet gehoord hebben, besluiten we om toch eens te bellen. En als we vragen waar ze zitten, zeggen ze doodleuk ” thuis”. Euh, ik denk dat we het even in Keulen horen donderen . Jaja ons Chrissebie heeft de verkeerde datum geboekt. Zij hebben geboekt voor volgende week. Ons weekenje samen gaan we dus elk apart moeten doorbrengen. Ik kan mijn eigen wel voor de kop slaan, maar we besluiten om er toch het beste van te maken.

Een kwartier later bellen ze ons op. We zijn nog steeds aan het rijden. Ze hebben een lumineus idee. Ze hebben beslist dat ze op zaterdagmorgen zullen komen, en de dag met ons spenderen en s avonds terug naar huis rijden. En dan de volgende week zelf dan op weekend te komen.

Ik had hier vast zelf nooit aan gedacht. Mijn gedachten staan dan ook meer bij mijn moeder eerlijk gezegd, maar soit. Ik ben wel heel blij, en reserveren meteen een ontbijt met zijn vier voor de zaterdagochtend.

Het is al over vijf als we aankomen. We beslissen nog een beetje op verkenning te gaan en maken dan een keuze uit de talrijke restaurantjes. Het wordt ” De steakfabriek en we hebben daar een zalige ossehaas gegeten, echt een aanrader.

S morgens komen de vrienden al aan terwijl mijne Wim nog aan het badkameren is. We reppen ons naar beneden en genieten van het ruime ontbijt.

Het doet goed om eens mijn zinnen te kunnen verzetten want ik slaap heel slecht, lig constant te piekeren hoe ik het vrijdag moet aan boord leggen om mama naar het zorgcentrum te doen. Ik heb het nog altijd heeel heel zwaar en ik zit tegen mijn grenzen aan.

Om eens goed te gaan winkelen ben je in Eindhoven aan het goeie adres. We tetteren, ik kan mijn hart luchten , want onze vrienden hebben zelf ook ouders in een zorgcentrum, en ze begrijpen hoe ik me nu voel.

De dag vloog zo om! Onze vrienden vertrekken tegen 17 h, We gaan even naar de kamer om ons op te frissen en besluiten om nog iets kleins te gaan eten, want heel veel honger hebben we niet. Ik kruip vroeg in mijn bed. Ik heb echt geen zin om nog ergens naartoe te gaan.

Op zondagmorgen besluiten we om na het ontbijt naar huis te gaan. Mijn hoofd staat er echt niet naar om nog naar Maastricht te gaan, of nog eens alle winkels te doen. Ik wou gewoon naar huis. Het sneeuwde heel hard in het naar huis rijden en ik was echt blij dat we veilig thuis waren.

Voor vrijdag heb ik nog steeds geen plan. Ik pieker me te pletter hoe ik ons mama naar het zorgcentrum gaan brengen. Ik ben verteerd door verdriet en ik kan niet eens eens goed huilen.

Maar toch ben ik blij dat ik zaterdag een geweldige dag gehad heb. Dank u M en J om de moeite te doen om helemaal naar Eindhoven te komen! Het heeft me goed gedaan.