2 weken later.

Het is vandaag 2 weken geleden toen ik die heftige aanval van evenwichtstoornissen en misselijkheid had en ik onmogelijk kon gaan werken. Maar het is nu toch al een maand dat ik de eerste symtomen gevoeld heb. Enfin, ik ben dus naar Neus keel oorarts geweest. Gelukkig waren mijn klachten overduidelijk, waardoor hij me au serieux heeft genomen. Er werden allerhande testen gedaan, er werd warm en koud water in mijn oren gespoten, geen idee hoe die test werkt, maar het verdikt was dat mijn rechter evenwicht duidelijk veel slechter werkt dan mijn linker. En dan werd er maar een afspraak gemaakt voor een scan van mijn hoofd, de kleine hersenen en vooral het binnenoor en de bijhorende nodige zenuwen die het boeltje moeten aansturen. En dan is dat wachten he. op 2 november moet ik de scan laten nemen en pas op 8 november moet ik terug bij e dokter voor de uitslag. De scan staat gepland op een dag waar een driedaagse uitstap gepland staat voor Wim zijn verjaardag. En we zullen vroegtijdig naar huis moeten komen. Maar wie zegt dat we uberhaubt gaan kunnen vertrekken. Hoewel ik zoveel mogelijk moet proberen van de dokter bewegen en rusten. Hij heeft me twee weken rust voor geschreven , hij vondt het helemaal niet verantwoord om zo te gaan werken. Ik koester toch de stille hoop dat ik volgende week maandag terug aan de slag kan. Maar gelukkig kan ik dat werk ( hoe graag ik het ook doe ) even van mij afzetten en mijn gezondheid voorop stellen. Ik weet dat het nodig is en dat het bittere ernst is. En natuurlijk krijg je tips en artikels doorgestuurd door mensen die het goed met je voor hebben. En natuurlijk is er dan ook weer terug Dokter Google en neen we hebben daar geen deugd van. Vannacht was ik even in paniek, heb zo’n uur wakker geleden , aan het doemdenken aan de worst case scenario’s.  En de panische angst om binnen twee maand niet naar Canada te kunnen vertrekken.  En het lief van mijn stiefzoon herinnerde me eraan dat ik eind augustus een koevot tegen mijn hoofd had gekregen toen die slimme hier ook een beetje wou helpen om de keuken af te breken. En ik was alleen thuis en dacht als mijn mannetje dat kan , dan kan ik dat ook. En het kwam heel hard aan. Gelukkig had mijn bril de slag een beetje gebroken. Mijn bril stond scheef en ik ben me vlug gaan bezig houden met werkskes die meer voor vrouwen bestemd zijn, want laat ons eerlijk zijn, wij als vrouw hebben meestal niet zoveel kracht als de sterke man aan onze zijde. Dat is ten huize Chrissebie in elk geval het geval. Ik heb ook al een tijdje het gevoel dat ik slecher zie en dat ik ongelooflijk vergeet. Geen idee of het één iets te maken zou hebben met het ander. Nu proberen om een paar weken kalm te blijven en niet te veel te gaan doemdenken. Het zou natuurlijk al een stuk helpen als de klachten gewoon zouden over gaan.En angst is een slechte raadgever en onbewust zorgt het voor extra stress die je kan missen als kiespijn want stress is nergens goed voor. Ik moest hier even een schrijfpauze inlassen, want ik kreeg net weer een joekel van een duizeling. Damn

Advertenties

Verzuchting.

Hoe graag had ik hier wat humor uit mijn hoed getoverd en een leuk en luchtig blogje geschreven, maar de werkelijkheid leent zich daar momenteel niet toe.

Ik ben nog steeds op de sukkel met gratis rondjes op de draaimolen. Zo erg dat ik verleden week dinsdag, ( ik had de maandag mijn afspraak afgezegd bij de neuroloog ) zo draaiduizelig en misselijk was dat ik onmogelijk kan gaan werken. Ik voelde het toen ik uit mijn bed kroop, enfin, kruipen is veel gezegd.  Ik ben benden geraakt zonder kleerscheuren heb me in de zetel kunnen smijten en mijn baas opgebeld. Meestal zou ik een mailtje sturen of een berichtje, maar ik was daar zelfs niet toe in staat. De letters dansten voor mijn gezicht, mijn getypte tekstje zou er fraai hebben uitgezien. Ik was niet alleen duizelig, maar ook kotsmisselijk. Heb mijn mannetje opgebeld en gevraagd dat hij de huisdokter zou bellen. Ik zou nooit tot aan de andere hoek van de zetel geraken om op mijn laptop het nummer van huisdokter op te zoeken. Soit ik kreeg een inspuiting . En het zou morgen beter zijn. Dokter schreef me drie dagen thuis Maar de dag erna was woensdag en ik werk nooit op woensdag. Donderdag en vrijdag ging ik gewoon werken, het was beter, maar nog niet denderend. Zaterdagmorgen was het weer bingo, overal tegenaan lopen, zwalpen als een dronkaard of als een matroos op het dek tijdens een he vige storm. ik kon mijn plannen om heel het weekend te schilderen en te helpen klussen weer gaan opbergen. Ik stuurde mijn mannetje naar de apotheek om pilletjes die dokter had voorgeschreven. Ik hield me koest. En ik gleed weg in de nieuwe douche. Huppekee, daar lag ik dan in mijn blootje! Enfin, we moesten dan maar onmiddelijk een douchemat gaan kopen. Ik wou natuurlijk mee, want je kent het , vrouwen en de gepaste kleurtjes en modelletjes. En maar goed dat mijne Wim reed en mee was om mijn handje vast te houden, want euh, ik denk dat iedereen die me daar zag lopen moet gedacht hebben dat ik een ferm stuk in mijn kraag had. Gratis dronken worden, je moet het maar doen. Enfin dat was mijn enige uitspatting van de dag. Voor de rest heb ik me koest gehouden. Op zaterdagavond drinken we graag eens een streekbiertje of een flesje wijn met zijn twee, maar ik heb vriendelijk gepast. Zondagavond stond een concert van Sioen op het programma. Sioen met vier Zuid-afrikanen die een deel van de cd Graceland van Paul Simon  akoestisch ten berde zouden brengen. En ik wou daar absoluut naartoe. En het is gelukt en het was geweldig. Zalig hoe die warme mooie mensen, daar de ziel uit hun lijf aan het zingen waren of geluidjes van instrumenten na konden bootsen. Echt een aanrader. Het was nochtans de derde keer dat ik dit concert meemaakte, wel de eerste keer akoestisch, maar ik zat met open mond , en een vol hart te kijken, te luisteren en te genieten. Allee het was me gelukt, al ging het maandagochtend terug wat minder. Soit om een lang verhaal kort te maken, enfin het is sowieso al weer te lang 😉 Deze morgen was het weer zo erg . Gelukkig moest ik niet werken. Maar ik besloot dat het welletjes geweest is, belde mijn huisdokter en met wat overleg stuurde hij me door naar NKO arts, ( neus keel oor ).  Ik prikte de eerst mogelijke consultatie , overlegde even met mijn begripvolle directeur. En maandag kan er al naartoe. Een jaar of vijf geleden ook al eens gehad en toen hebben ze niets gevonden. En dan doen ze het steeds af met het antwoord, ” het zal wel door je Fibro zijn” Daarmee moet je het dan doen, maar er is geen hulp voor, geen remedie. En wat doen we dan in zo’n situatie, we gaan zelf eens doktertje spelen bij Mr Google en dan ga ik denken aan Menière, de klachten trekken daar het meeste op. Maar daar is helaas ook weer geen oplossing voor en het is moeilijk te diagnosticeren. Allee hup! Momenteel ben ik wel draaiduizelig en heb evenwichtsstoornissen, maar ziek ben ik niet. Maar toch lukt het moeilijk om te strijken, te schilderen en net terwijl er hier zo veel werk is. Nu soit, het is wat het is, en we moeten het er mee doen. En ik weet het, er zijn ergere dingen, maar het is wel heel vervelend.

Travelbird.

Zaterdag na dagen van mijn eigen ellendig voelen, overal tegenaan lopen, slecht slapen enfin, heel de reutemeteut, ben ik zaterdag bij de dokter langsgeweest en heb ik bloed laten afnemen. Alles gingen ze onder de loep nemen, schildklier, vitamine b12, lever, voedselallergie, suiker . Maar maandag was ik zomaar uit het niets stukken beter! Raar beest hoor waar ik mee geplaagd zit. En inderdaad, gelukkig niets aan de hand , alle bloedtesten dik ok. En ik heb van contentement een reisje geboekt , een citytrip naar Budapest! Ik wil daar al heel lang eens naartoe, ( tja, waar wil ik eigenlijk niet naartoe 😉 )

En stond er daar nu toch een knaller van formaat op de site van travelbird. Dagelijks krijg ik aanbiedingen in de mailbox,  ( als ze werkt tenminste, want ik heb me ook al dik geënerveerd, dat ik er nu eigenlijk niet meer naar zoek, maar mijn mails gewoon via proximumsmail verstuur. Opgelost en een kopzorg en irritatie minder!  Dagelijks aanbiedingen dus. Ik kan me nog net weerhouden om niet dagelijks te zitten kwijlen naar verre reizen, citytrips , maar ook kleinere arrangementjes dicht bij huis. en soms voor belachelijke prijzen. Kan je je voorstellen dat wat wij geboekt hebben slechts 89 € kostte op bepaalde periodes. Je houdt het niet voor mogelijk! Vlucht heen en terug, en drie overnachtingen in een hotelletje in het centrum. Ok, geen ingecheckte bagage en t is met Ryan air dus duimen dat ze niet staken. En misschien mogen we tegen dan geen reistrolley gratis meenemenn maar we zullen dat dan wel nog eens bekijken al het zo ver is. Travelird maakt ook reclame op fb en iemand had een reactie gegeven, dat dit toch niet kon voor die prijs en toch is het zo. Maar uiteraard liggen de laagste prijzen in januari februari waar het misschien nog bitterkoud zal zijn. Wij gaan in de krokusvakantie omdat ik niet altijd verlof wil nemen tijdens het schooljaar, tenzij het niet anders kan, maar ik probeer er geen misbruik van te maken. Ooit gingen we met travelbird naar Duitsland, 2 overnachtingen , en twee keer avondeten voor 69 € en dat viel best mee. Een hotel dat duidelijk aan vernieuwing toe was, maar het was een goed bed en het was proper en we waren nog eens weg. Er staat ook een leuke zomerreis op de site. Vlucht naar Pisa, huurwagen en 7 nachten hotel, vanaf prijs 259 €, maar in de vakantie loopt het toch snel op naar700 à 800€, wat ik best nog een goeie prijs vindt. ER is ook ook een treinticket naar Cinqueterre inbegrepen, en een ingangsticket . Ja in Andalousie rondcrossen tussen de olijfbergen, het is ons zo goed bevallen twee jaar geleden dat ik nog eens zoiets wil doen. Het is heerlijk om te gaan en staan waar je wil, te stoppen waar je wil, te winkelen of te tafelen zolang je wilt. We zijn niet echt zo’n groepsmensen  Naar Budapest reizen we samen met onze reisvrienden waarmee we naar Mexico geweest zijn. En met zijn vier is voor mij meer dan genoeg. Maar het klikt heel erg goed op reis samen, ik kijk er dus naar uit om samen met hen nog eens weg te gaan. En het plan is om in 2020 samen de Zuid-afrikareis te doen met de reisorganisatie ” De blauwe vogel”. Deze reis wil ik wel in groep doen omdat we het niet zouden aandurven om met zijn tweetjes deze reis te ondernemen.

Maar wat hebben wij hier enorme kansen om te reizen, als je het vergelijkt met Canada en De Usa. De mond van mijn schoondochter viel haast open toen ze al die goedkope reisjes zag toen ik haar de link doorstuurde. De binnenvluchten in Canada zijn bijna even duur als transatlantische vluchten als je weet dat we met Pasen maar 380 € er persoon hebben betaald voor ons ticket naar Halifax en dan was de bagage nog inbegrepen, niet te geloven! Soit, ik wil maar zeggen, lieve reizigers onder jullie dat jullie geen schrik moet hebben van die sites die goedkope reisjes aanbieden die zijn zeker betrouwbaar. Ik googel wel altijd eens naar het hotel zelf om te zien of het er voor mij ok uit ziet. Travelbird , Actie van de dag , weekenddesk en damn nu ben ik de naam weer kwijt, En met hotelmoment.nl heb ik een weekendje geboekt voor de verjaardag van mijn mannetje die op Halloween jarig is. En neen het wordt geen griezelweekend, allee toch niet dat ik weet. Twee overnachtingen in een gezellig hotelletje aan de hollandse kust tussen Delft en Den Haag, twee keer ontbijt en een driegangenmenu op de eerste avond, hiervoor heb ik zo’n 80 euro per persoon voor betaald wat duur is als je het vergelijkt met de citytrip naar Budapest. En nu mag travelbird me wel een gratis reisje cadeau doen voor de reclame die ik voor hen maak! Haha. En jullie, durven jullie ook boeken met zo’n reissites??

www.travelbird.be

www.travelbird.nl

En de rest moeten jullie zelf maar opzoeken;)

 

Mijn kop.

Er gaat iets niet in mijn kop. Ik loop er al een hele tijd mee. Een rare draaiduizeligheid die ik niet aan bppv koppel, het voelt anders. Ik had er aanvankelijk alleen s nachts last van. En dan zocht ik altijd een reden, misschien heb ik te veel stress, een glaasje te veel gedronken, te snel recht gestaann te veel vet gegeten waarvan ik snel migraine krijg? Ik denk maar al te vaak, als ik er niet aan denk, gaat het wel over. Negeren en verder leven. En telkens opnieuw op mijn voeding gaan letten. Maar momenteel is dat niet evident zonder keuken en ik beken, ik eet vaak brood de laatste tijd, gemakshalve dan. En dan wordt het ingewikkeld, ik ben al te vaak zelf bezig een diagnose te zoeken. Is het meneertje fibro die de kop opsteekt, of komthet door mijn langdurig medicatieverbruik, medicaie die me helpt de pijnprikkels te onderdrukken en slaapmedicatie, die ik al jaren neem en die er voor zorgt dat mijn lijf zich s nachts een beetje kan ontspannen.

Komt het door de naailes, waar ik gisteren  rechtstaand aan een lage tafel , patronen moest opspelden en stof snijden. Komt het door het temperatuurverschil, door de stress?

Ik zoek duizend redenen om mijn kop goed te praten om momenteel ” zo ambetant” te doen. Ik krijg meer en meer moeite om dingen te onthouden, op woorden te komen. Ook daarom dat ik het verhaal dat ik met mijn blogkompaan Thomas Pannenkoek aan het schrijven was even op on hold te zetten. Het lukt gewoon momenteel niet om iets uit mijn duizelige hoofd te persen.

En vaak denk ik dan, oei mijn hoofd krijgt het weer, misschien heb ik een beetje suiker te kort, of staat mijn bloed te laag en te hoog, en dan eet ik iets zoutigs en iets zoet om maar zeker te zijn. Of ik denk het is van de honger, en misschien heb ik tekort aan koolhydraten. Gisteren kocht ik voor de naailes een broodje, ik had een slaate gegeten om 10 uur voor ik naar het werk vertrok, maar tegen 1.30 was ik scheel van de honger en juist ja, ik voelde me duizelig. Dus ben ik na het parkeren, snel naar de winkel gecrost, heb een broodje gekocht en dat in de naailes opgegegeten vooraleer ik mijn gerief ben beginnen uithalen.

Of ik dacht, het zal allemaal beteren als ik wat gas terugneem, al mijn vrijwilligerswerk stopzet, en terug iets voor mezelf ga doen. Het is allemaal njet.

En deze morgen vond ik na weer een vreselijke nacht van duizeligheid en nachtmerries dat ik toch maar eens een afspraak moet maken bij de dokter en dan heb ik prompt een afspraak gemaakt op zaterdagmorgen bij de huisdokter en ik mag pas op 1oktober bij de neuroloog langs. Ik zou dat natuurlijk graag in een uurtje oplossen, typisch, ik loop er eerst maanden mee en eens ik het in mijn hoofd krijg, moet het allemaal direct gebeuren. En veel kans dat ze gewoon niets vinden. Ik ben er een paar jaar geleden voor opgenomen geweest, en toen staken ze het gewoon op “fibro”, die man is altijd den duts, hij heeft het altijd gedaan.

En ja, ik ontzie me heel de reutemeteut, want ik ken dat al, ze gaan me weer eens naar de scanner sturen ” voor de zekerheid”, Het enige wat ik zal te horen krijgen is zoals de laatste keer dat de dokter me verkondigde dat ik mooie hersenen had, haha, misschien eens stoefen met de binnenkant , omdat de buitenkant van het hoofd wat tegenviel voor de arme man. 😉

Maar ik kan het me absoluut niet permitteren om nu ziek te worden? Mijn collega stopt volgende maand met haar werk bij ons. Er is nog geen nieuwe collega gevonden. Ik moet maar ziek zijn in de vakantie dan. Jaja, ik weet het dat laatste is belachelijk. Je wordt niet ziek als je het wil of als je het niet wilt, je hebt het niet in de hand. Ik wil gewoon niet plooien, maar ik weet het even niet meer.

We gan dus zaterdag eens beginnen met bloed te laten prikken en ik wil meteen ook eens werk maken van het testen van voedselintoleranties. Eens ik weet dat ik echt glutenintolerant ben en  lactoseintolerant, zal ik misschien veel meer gemotiveerd zijn om gewoon altijd glutenvrij te eten. Nu is het dansen op een slappe koord, welles, nietes, een tijdje wel en dan mij weer een tijdje laten gaan. Het is en blijft niet eenvoudig om je voedselpatroon volledig om te gooien. Het is een gedoe, en voor mij nog steeds een gevecht, elke dag. Ik weet dat ik er beter van wordt, maar toch vind ik het vaak nog een straf. Het is dubbel, ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. En ik wil daar ook al niet mee bezig zijn in mijn kop. En dan is er nog mijn mailbox die niet werkt en ik wordt daar kierewiet van! Het bezorgt me extra stress, het is nu al van vrijdag en dat kreng doet het nog steeds niet. Soit, het is middag, euh, wat gaan we eten, een slaatje of een broodje, dat ikhet begot niet weet wat ik nu het beste doe…….

Gebroken hart.

Ik heb vandaag iemands hart gebroken en dat is ontzettend pijnlijk. Ik heb mijn zorgdame waar ik al drie jaar op donderdagnamiddag ga oppassen vandaag voorgesteld aan de andere persoon die mij gaat vervangen. Er was een klein misverstand. De dame in kwestie zei dat zij moest blijven , dat zij die opdracht gekregen had en ik dacht dat ze alleen eens ging langskomen om te zien hoe alles in zijn werk gaat. Enfin, na de uitleg nam ik afscheid met de belofte dat ik zaterdagvoormiddag zal langsgaan. A. begon zo hartverscheurend te huilen, dat het afscheid extra moeilijk maakte. Ook haar lieve dochter stond mee te huilen. Ik heb me nog net kunnen inhouden om ook niet in traantjes uit te barsten. Maar ik heb mijn traantjes gelaten toen ik de beslissing heb genomen om mijn vrijwilligerswerk stop te zetten uit angst dat het me op lange termijn niet meer zou lukken om mijn werk te doen en nog voldoende ruimte te hebben om andere dingen te doen die dringend moeten afgwerkt worden. Ik wil nog energie genoeg over hebben na mijn werk voor mijn eigen huishouden, alles te doen wat er bij het zorgen voor mijn mama bij komt. Dan zijn er nog de werken thuis die nog zoveel energie gaan vragen. Niet dat ik zelf ga timmeren en plamuren , maar hoewel we heel veel in de gang gezet hebben zit alles onder het stof. Eens de badkamer en de keuken geinstalleerd zullen zijn ga ik nog heel veel werk hebben om het huis weer op orde te hebben. Gelukkig heb ik bij het inpakken al veel weggegeven en veel weggegooid. Maar ik denk dat ik nog even zoet zal zijn tot eind oktober.  Komt erbij dat ik deze zomer een serieuse optoot van fibro gekregen heb wat mijn alarmbelletje deed rinkelen om te zorgen dat ik mijn werk kan blijven doen. Ik moest terug streng op dieet en dat gaat met momenten goed en dan terug weer eens minder goed, het gaat met vallen en opstaan. Gelukkig heb ik de reflex om onmiddellijk terug aan de paleo te gaan als ik voel hoe de fibro mijn lichaam terug overneemt. En dan ben ik in paniek, nooit meer naar die hel!  Het zit nog fris in mijn geheugen hoe ik hier kermend van de pijn in de zetel lag, volledig uitgeput van het aanhoudend gevoel dat ze met messen in mijn been staken, zo erg was het. En dat deed me deze zomer een beslissing nemen. Maar o wee, ik had nooit gedacht dat ik het zo moeilijk ging vinden om mijn vriendinnnetje in de steek te laten. En ik wou dat ook niet zolang er geen vervanger gevonden werd voor mij. Het feit dat iemand anders het van mij overneemt, maakte de beslissing voor mij een stuk makkelijker. Althans dat dacht ik tot vandaag. Na drie jaar heb ik een goeie band opgebouwd met de zorgpersoon en haar familie. En het is zo moeilijk om die band te verbreken. Dan moet je inderdaad harten gaan breken. Maar ik heb beloofd om af en toe binnen te springen en ik hoop dat ook vol te houden. Het is niet zo dat ik er vaak voorbij kom, ik moet er speciaal naartoe gaan. Maar ik wil het wel doen, gewoon omdat ik dat zelf leuk zou vinden. Ik wil die band niet doorknippen, ik wil alleen af van de verplichting om er elke donderdagnamiddag te zijn.Sinds ik terug werk heb ik er vaak gezeten met pijn in de rug of in de nek, of met barstende koppijn en toen dacht ik, ik moet meer voor mezelf gaan zorgen , ik ben het aan mezelf verschuldigd en aan mijn partner en mijn familie. En dan moet je jammer genoeg harten breken. Ik ben hooggevoelig en dan komt dit heel hard binnen. Anderzijds heb ik het drie jaar gedaan, drie jaar van vreugde en verdriet delen, maar vooral een vreugde proberen brengen en dan ga je je natuurlijk aan iemand hechten. Maar A. Ik laat je niet in de steek, ik ben nu gewoon uw vriendin , maar geen zorgmadam meer. Ik zal je niet vergeten!

De laatste keer….

De laatste keer wadde?? Misschien stellen jullie zich daar vanalles bij voor, maar het was gewoon ” de laatste keer in t bad”, niet dat ik van plan ben om de rest van mijn levend stinkend door te brengen, helemaal niet, je wil het niet weten hoeveel keer ik aan mijn oksels ruik om zeker te zijn dat ik niet stink. Ik had ooit een meneer in mijn winkel indertijd, man man, ik moest haast kotsen. Zo doordingend was zijn stank! Iedereen verliet de winkel of liep er om een boog omheen, deed teken naar mij, dat die man enorm stonk. Monsieur Coopman heette hij , naar t schijnt stinkend rijk en koopverslaafd. Naar het schijnt stond zijn huis volgeprakt met dingen die hij kocht, om dan gewoon in de zak in de gang te laten liggen. En hij spaarde fluitjes en dan kwam hij binnen met zijn piepstem die je zou verwachten bij een mager jong manneke, maar niet bij zo’n beer van een vent. Zijn haar was één vettige “dreadlock”, dat boeltje was samengeklit door het vuil der jaren. Ook zijn witte baard zag er heel vies uit, bweuk, het is de meest wansmaklijke vent die ik in mijn leven ben tegengekomen. Maar uiterst beleefd en vriendelijk, maar je zijt er vet mee als hij een half uurtje bleef om te kletsen. Dan stak ik wierookstokjes aan in de winkel en spoot rond met huisfarfum die ik ook te koop aanbood in de winkel. Niets was straf genoeg om de geur te neutraliseren. Ik zette de deur open. Na zijn vertrek moest ze op zijn minst nog een uur openstaan en dit zonder overdreven.

Soit, ik was bezig over stinken, dat ik niet van plan ben om te stinken, ondanks dat ik geen bad meer zal nemen. Neen, ik ga ook niet elke dag zwemmen om zo de microben van mijn lijf te halen, bovendien stink je enorm naar chloor en ben ik eigenlijk een beetje vies van zwemwater. Dan zie ik baantjestrekkende mensen, happen in het water, happen en uitspuwen, jakkes, en tussen dat speeksel zwemmen we dan. En dan heb ik het nog niet over in het waterplassende mensjes, of ze nu klein zijn of groot. Op reis ga ik wel zwemmen, eerder om af te koelen dan eens heerlijk plonzen in het water, en dan probeer ik niet te denken aan wat in het water zit, maar gewoon te genieten van de verfrissing bij een verzengende zon.

Neen, neen, de reden waarom ik geen bad meer zal nemen is gewoon omdat we er morgen geen meer gaan hebben; Morgen wordt de sloophamer erin geklopt. De keuken is al helemaal gestript Maar we hebben het langst gewacht voor de badkamer.  De badkamer wordt pensioenklaar gemaakt. We willen niet nog verbowingen moeten doen als we in pensioen zijn. Tegen dan zijn we nog een beetje verder afgetakeld en willen we zoveel mogelijk genieten van het leven, nog meer dan we nu al doen, amai dat belooft.

En er komt een inloopdouche, omdat het bad voor mij gemakkelijk is om erin te kruipen, maar o wee, ik raak er bijna niet uit. Ik heb de kracht in mijn armen niet om me goed op te duwen. We hebben hier al hilarische toestanden beleefd een paar jaar geleden toen ik er nog erger aan toe was dan hoe ik nu ben.

Een inloopdouche waar je kan komen binnen rijden met de rolstoel, ja ons Chrissebie is voorzienign, je weet maar nooit baat het niet dan schaadt het niet. De richting is strategisch opgesteld . Er wordt ook een zitbankje voorzien. Voor later als er hopelijk een mooie jonge verpleger mij komt wassen. Wim mag voor mijn part gerust een jonge verpleegster nemen, tegen dan wiens hoofd doet er dan zeer, of wat ook zeer kan doen!

En zo nam ik vandaag ritueel afscheid van mijn bad. De bruisbal van rituals  die ik had gekregen van de directie bij het begin van het schooljaar kwam eigenlijk als een geweldig geschenk uit de hemel gevallen. Zo veel luxe besteed ik anders niet aan het nemen van een bad. Ik ben nogal gierig, weet je wel. 😉  En dus liep ik het water lopen op gewenste temperatuur, ik had helemaal geen zin om gekookt te worden, noch te bevriezen. En plechtig opende ik de verpakking van de bruisbal, ik moest eigenlijk nog een kaarsje op de boord van het bad gezet hebben en misschien van Champagne aan bad gedaan hebben, maar champagne is me een beetje te decadent, ik ben al heel tevreden met een glaasje cava.

Ik hield de bal in de schelp van mijn handen en liet die in het voorzichtig te water, jaja heel plechtig allemaal en er kwam ineens een hele kleurenmassa te voorschijn, wolken van flamingoroze en paars die zich verstengelden. heel leuk om naar te kijken. En toen er alleen nog maar roze over was heel mijn lijf ermee geschilderd , ons Chrissebietje had een badspeeltje voor volwassenen gekregen en was als een kind zo blij. toen de magie weg was, het lijf proper genoeg en het water helemaal paars was geworden vond ik het welletjes, ik ben uitgestapt , bye bye bad, hopelijk even veel fun met de douche. Maar we kunnen nog altijd eens een bad nemen op reis of op een weekendje, of we kunnen gaan zwemmen, euh, neen toch liever niet.

Postnatale depressies en zo….

Een vrouw vermoord haar drie kindjes, gruwelijk. Wie doet nu zoiets. Is ze een monster, vragen de mensen zich af. Duidelijk niet, als je leest hoe diep ze in een postnatale depressie zat. Eén uur per nacht slapen, dan moet je wel gaan flippen. Wat een drama, voor die man, voor de familie, vooral voor de kindjes zelf, maar ook voor de mama, de mama die een vrouw is geworden die ze helemaal niet wou zijn. Een depressie wordt nog zo vaak aanzien als een zwakte, of een gevolg van grote problemen. Een depressie is in de eerste plaats een heel erge ziekte! Meestal slaat ze toe, na een moeilijke periode, waar je constant maar over je grenzen gaat, omdat het moet, omdat je niet anders kan. En dan ineens stort je in de ravijn, en zit je in een donker zwart hol, waar je geen lichtpunt meer ziet, waar je geen ladder ziet hangen naar boven, waar je geen grijpende hand meer voelt, het is te donker. Niemand raakt daar alleen uit, toch niet als het om een “echte depressie ” gaat. Niet meer in staat bent om te functioneren, helder na te denken, alleen maar hondemoe bent en wil slapen. Geen boek kan lezen, omdat je de woorden niet meer begrijpt, en geen tv kan kijken, omdat je je eigen moedertaal niet meer begrijpt omdat een gewone soap al veel te druk is voor je hoofd vol zwarte spinnewebben.

En dan nog, depressie is moeilijk te vatten, omdat ze bij iedereen anders is. Hierboven beschreef ik de klachten die ik zelf had, ooit…. Gelukkig lang geleden ondertussen. Gelukkig heb ik indertijd hulp gezocht. Ik heb tien dagen in het agemeen  ziekenhuis gelegen waar ik niets anders heb gedaan dan alleen maar slapen. Daarna ben ik nog vier maanden thuis geweest, heb antidepressie gekregen, ging naar een therapeute en ik ben erdoor gesparteld, gelukkig maar.

Had het niet geholpen, ik zou naar een psychiatrische kliniek geweest zijn. Ik zou me daar niet te schoon voor gevoeld hebben. Maar o, wee in dat laatste zinnetje zit het grote taboe. ” Er zich te schoon voor voelen”, Ik hoor vaak mensen praten, mensen die uiteraard kortzichtig zijn , geen inzicht hebben dat mensen met een depressie dan echt ziek zijn. Dan hoor je ze zeggen, ” ze zit binnen, ” of ze zit achter de blauwe deuren, ” wat hier in Tielt letterlijk het geval is. Ik word daar kwaad van als ik dat hoor! Maar dan denk ik, wie zegt het? Is het het waard om in discussie te treden, om daar nog energie in te steken.

En het is zo jammer dat het bewuste madammeke haar auto niet genomen heeft, zonder eerst haar kindjes te vermoorden, en rechtstreeks naar het ziekenhuis is gereden en daar heel hard om hulp heeft geschreeuwd. Het is gewoon zo jammer….

In een tijd dat we allen aan de buitenwereld tonen hoe goed we zijn, hoe goed we ook “moeten” zijn om mee te draaien in de maatschappij. De normen worden hoog gelegd, alleen perfectie is nog goed genoeg. We moeten niet alleen de perfecte echtgenote zijn ook de perfecte  zus, dochter, collega, werknemer. Wel oef ik ben geen perfectionist. Ik doe wat ik kan, wat in mijn mogelijkheden ligt en voor de rest luister ik naar mijn lijf. Is het moe, wel dan ga ik rusten. Ik ben lang genoeg over mijn grenzen gegaan, indertijd en ik betaal daar nu de prijs van. Instagram en facebook, neem dat allemaal met een korreltje zout. Ik mag dan ook proberen om positieve posts te plaatsen, het kan af en toe ook eens behoorlijken sucken en dan voel ik me niet te beroerd om dat toe te geven. En als neerslachigheid te lang duurt, wel dan begin ik met eens langs te gaan bij de huisdokter. Maar er is nog zoveel werk aan de winkel om het taboe te doorbreken, waardoor perfectionisten sneller in actie treden om het moment dat zij over hun grens heen zijn en hulp moeten zoeken. Maar in werkelijkheid staan ze doodangsten uit te moeten toegeven dat het allemaal niet zo formidabel is als wat de wereld van hen denkt. Hun mooi glanzende zeepbel waar ze in zitten zou uit elkaar spatten en ze vinden dat  zo erg dat ze de dood dan als enige uitweg zien.  Het is tijd dat de kortzichtigen hun ogen openen en stoppen met psychisch zieke mensen als uitschot en mislukkelingen te zien, want dat zijn ze niet. Ik kan me daar zo kwaad om maken. Dit gezegd zijnde ……..

Jarig.

 

En vanaf nu mag ik hierboven schrijven, meisjes van 57. Ik kan het niet geloven dat ik al zo oud ben. Moest mijn lijf niet zo tegetrekken ik zou denken dat ik 40 ben. En ik hoop me nog lang 40 te voelen! Soit, het was dus gisteren mijn verjaardag. En ik ben nog in verlof tot maandag. Ik heb de rijkdom om altijd van een vrije dag te genieten met mijn verjaardag. En mijn mannetje neemt altijd een dag verlof. We proberen altijd iets leuks te doen. Twee jaar geleden wou ik ineens naar Plopsaland! Een beetje als jeugdsentiment om te zien wat ze nu eigenlijk van de Meli gemaakt hadden. Er waren in elk geval geen dansende fonteinen meer te zien! En verleden jaar keerden we op mijn verjaardag terug van Canada. We hebben de dag ervoor een beetje gevierd. S avonds iets gaan eten met mijn zoon en zijn gezin en de schoonouders van zoonlief. Daarna hadden ze thuis nog voor een taartje gezorgd, cadeautjes. En S avonds hebben mijn mannetje en ik dan een klein dineetje gedaan in de luchthaven. Fish and chips, vettig maar prettig!

Enfin en gisteren zijn we gestart met een ontbijt met bubbels, en ik had nog een bongobon van een vorige verjaardag en ik kon boeken in een B&B hier in de regio. De avond ervoor ging ik die bon eens activeren! Ja lap, het begon al goed, de bon was vervallen. Geldig twee jaar na aankoopdatum, maar potverdikke, der staat nergens een datum op. Ach ja, dan betalen we toch gewoon voor het ontbijt. Het was een heerlijke locatie, “ De zoete kers” in Wakken. We hebben ons tegoed gedaan aan fruit, en eitje met spek, vers fruitsap, pistolekes en een glaasje bubbels. Een beetje raar om bij het ontbijt alcohl te drinken, we zijn dat niet gewoon. En een beetje getetterd met de andere gasten en de gastvrouw. Aja als je graag tettert moet dit al zeker kunnen als je jarig bent.

Daarna richting Brugge, eventjes de auto in de parking van het station droppen en de gratis bus nemen naar het centrum en afstappen aan het zand. En een beetje shoppen en eens binnenspringen in de kerk waar we eigenlijk al jaren voorbij lopen maar nog nooit zijn binnengegaan!Waow, wat een orgel! Mooie kerk! Ik kom niet zo vaak meer in een kerk. Ik was gelovig, en ik geloof nog altijd in de tien geboden, maar nonnen en pastoors zijn niet aan mij besteed. Ooit gepest geweest door een non en al dat kindermisbruik en ik bedank voor kerkelijke aangelegenheden. ik probeer gewoon een goed mens te zijn! En dat is voor mij Christelijk genoeg. Soit.

Aha, een winkeltje van Delvauxsjakossen, haha die kleurrijke handtas zou nog iets voor mij zijn maar van zo’n prijs moet ik stevig hoesten. 5600 euro, aheum, mannekes, ik zou dat vanzelevenniet aan een sjakos kunnen hangen. Geef me dan maar liever een mooie reis, naar de galapagoseilanden of whatever zo rond die prijsklasse zit. 😉

Het was een heerlijk wandelweertje, niet te warm, maar warm genoeg om op een terrasje te genieten van een goed Belgisch biertje en een bordje tapas, want grote honger hadden we niet en we hadden nog plannen.

Ik kocht een lichte regenjas met kap, zo eentje met dons, dat je lekker in je tas kan frommelen als je ze niet van doen hebt en een kerstcadeautje voor mijn kleindochter en een jeansvestje voor haar, aan een klein soldenprijsje!

We kwamen voorbij de chocolaterie van Dominique Persoone en ik besloot eens zot te doen en een zakje met 8 pralines te kopen. Duur, o ja! Lekker o ja! Maar drie keer zo lekker dan waar wij onze pralines halen, zeker niet.  Maar nu kan ik op zijn minst eens meespreken over de pralines van The chocolate line.  En het was per slot van rekening mijn verjaardag, moet dus eens kunnen! Vroeger zou ik het schandelijk gevonden hebben om zoveel geld uit te geven voor een chocolaatje en dan nog voor mezelf, maar ik heb geleerd dat ik niet altijd de anderen moet verwennen en best eens iets voor mezelf mag doen.

Daarna was het tijd voor een pannenkoek, enfin dat is wat mijn mannetje nam, ik koos voor een wafel, want we moesten s avonds nog uit eten!

We zijn op ons gemakskes terug gewandeld langs het zand, door het park naar het station. hebben ons beste schoenen aangetrokken, haartjes beetje in de plooi gelegd, nog wat rood op de lippen gewreven, want als je jarig bent wil je er wel eens goed uitzien nietwaar.

Onderweg naar het restaurant in Zedelgem kreeg ik een oproep voor een videochat met mijn kleindochter en oooh, ik ben bijna in tranen uitgebarsten. Als wij op bezoek gaan bij hen weet ze dat we met de auto komen, van de luchthaven uiteraard, maar dat zal zij wel niet zo goed beseffen. Soit, zegt ze:

-Granny are you in the car?

-Yes love, Bompie is driving.

-Are you coming to my home?

Ik dacht op dat moment dat mijn hart in duizend stukjes lag en ik had moeite om mijn tranen te bedwingen. Maar ik wou niet dat Ellie dacht dat ze iets verkeerds had gezegd en probeerde kalm uit te leggen  dat we nog veel te ver waren en dat we pas met kerst komen en dat we dan samen een brief voor Santa zullen schrijven  en hopen dat Santa langskomt op ons verblijfadresje. Ze was instant opgewekt, ze houdt van Santa…..

Ik probeerde de sfeer niet te laten verzieken , zette het van mij af en we stapten het restaurant binnen waar we gereserveerd hadden. Het was ook een reservering met een gekregen bon. Een aangzien we niet echt konden kiezen voor een restaurant in onze buurt werd het By Sven in Zedelgem. We starten met een gin tonic ” Sven”, maar voor mij te veel gekruid met rozemarijn. Ik hou wel van rozemarijn, maar de smaak was te overweldigend dat het eerder naar medicatie smaakte. Ik heb dan een schijfje citroen gevraagd die wat tegengewicht kon brengen en het was stukken lekkerder. Het hapje was overheerlijk. We kregen als voorgerecht een tartaar van rundsvlees. ( americain preparé) maar heel lekker aangemaakt, met een heerlijk krokant slaatje op top met rode biet en rodebietenpoeder, ( allee, een beetje gezond dus. )

Als hoofdgerecht kregen we een entrecote op een worelpuree en courgette. Kwam goed uit voor mij, helemaal paleo! Als afsluiter kregen we een kommetje met gemarineerd fruit met een boletje overheerlijk vers gedraaid vanilleijs. En ik moet ergens in mijn mail gezegt hebben dat we een verjaardag te vieren hadden en ze hadden een vuurpijl op mijn nagerecht gezegd. Gelukkig ben ik niet al te snel uit mijn lood geslagen, anders had ik onder de tafel gekropen toen de aanwezigen, applaudiseerden en er nog een Happy birthday bovenop zongen.  Het eten was heel lekker en verzorgd, maar ik weet niet of het een zaak is die goed draait , misschien moeten de culinaire zielen de weg nog vinden tot dit eethuisjs.

We besloten dat het welletjes geweest voor vandaag. Er mochten dan wel optredens zijn in ons stamcafeetje, we hadden een aperitief en een fles wijn in ons lijf, allee niet in mijn lijf alleen hé! 😉 En een watertje gaan drinken in een etablissement waar ze misschien wel 100 soorten bier verkopen, ik weet het zo niet. Water is voor thuis en voor de vissen. Het werd dus nog een watertje thuis . Thuis wachtte de stiefzoon en zijn lief me op met een leuk cadeautje , een verwenpakketje van rituals, altijd heerlijk om krijgen!  Ik kreeg ook gigantisch veel berichtjes op Fb en via gsm en die droegen allemaal bij tot een heerlijke dag! Op naar de 41 nu euh, 58.

 

De zomer op zijn einde.

En dan ineens, haal je je jas uit de kast, kan je al eens weer een fleecedekentje gebruiken s ‘avonds om t.v. te kijken. Gedaan met buiten zitten tot het bedtijd is. De avonden zijn terug een stuk korter geworden. En dan ineens valt het je te binnen dat de schoolreceptie er aan zit te komen, omdat het nieuwe schooljaar weldra terug van start gaat. En dan denk je , wat heb ik heel de vakantie gedaan. Waar zijn die twee maanden naar toe gevlogen. De eerste week zit het beste in mijn geheugen, een weekje Kaapverdië. Lang genoeg voor mij, omdat er daar niet zo veel te bezoeken valt en ik niet echt een zittend of een liggend gat heb om in een strandzetel te liggen.  De grootste ontgoocheling van deze zomer is dat het appartement van mijn moeder nog steeds niet leeg is. Ik was er zo graag vanaf geweest vooraleer wij hier aan de werken begonnen. Het was met momenten ook veel te warm om naar ginder te gaan, een zonnig appartement met zoveel ramen.

De rest van de vakantie stond in functie van onze verbouwigen. Enfin, er wordt eigenlijk niet echt verbouwd, maar keuken en badkamer worden volledig gestript. En zo ben ik al vroeg begonnen met kasten op te ruimen, veel gerief in de kast te stoppen, enfin, ik heb het hier al over de grote schoonmaak gehad. Veel uitstappen hebben we niet gedaan toen mijn mannetje nog thuis was. Ja, naar de brico plan-it, plafonds en zo gaan halen. Gaan kijken voor barstoelen voor in onze keuken, hanglampen. En je bent daar al even zoet mee. De dagen zijn gewoon voorbij gekabbeld en er zijn geen grote stenen verlegd. Morgen gaan de laatste week in en we starten met nog eens …. juist ja te gaan opkuisen in de garage bij mijn moeder. Er moet ook nog een deel administratie verhuisd worden.  en het is een huzarenwerk om dat allemaal door te nemen en ik probeer zoveel mogelijk te elimineren. Ik heb een broertje dood aan administratie. Ik mag er niet aan denken dat ze me ergens op een bureau zouden steken. Als ik tien bladen zie liggen ben ik al in panierk. Ik moet daar ook allemaal een plekje voor zien te vinden.

Het was bij nader inzien eigenlijk een saaie zomer, maar een mens kan ook niet elke dag avonturen beleven , iets zots doen en uitstappen maken. Maar het is oké voor mij , geen uitschieters, maar ook geen erge dingen gebeurt . Aja als ik dan toch iets spannends kan vertellen, ik ben sokken aan het leren breien aan mijn schoonmoeder. Ik wil die familietraditie voortzetten en ik heb er al bloed zweet en tranen , alleen neen dat is wat overdreven. Maar ik kon tot op heden gewoon een sjerp breien, altijd recht vooruit. En ik heb me ingeschreven voor een naaicursus. Zo staat mijn moeders naaimachine hier niet voor niets. En ik kan wel stikken, een beetje krom weliswaar, maar ik kan nog niet eens zo’n spoel vullen met draad, ze zullen dus werk aan mij hebben.

Volgende week vrijdag ben ik jarig en ik sluit daarmee meteen de vakantie af, met een ontbijtje in een B&B omdat ik hier nog steeds een bongobon heb liggen. Daarna gaan we op uitstap, kan Sluis, Brugge of iets anders worden , afhankelijk van het weer. En s avonds gaan we dan gezellig eten, ook met een bon die ik hier nog heb liggen. En ondertussen is het meisje van 50 er eentje van bijna 57. Man wat vliegen die jaren!

En eens de zomer opgeborgen is, wordt het uitkijken naar december. Want dan gaan wij kerst vieren met onze Canadeesjes. Alleen jammer dat mijn dochter niet mee kan.  Het zorgt altijd voor dilemma’s, als we naar het ene kind gaan, moeten we andere in de steek laten. Verscheurende keuze voor een moeder!

Oja, ik mijn dochter nog een belofte gedaan, ik zal heel hard mijn grenzen moet verleggen. Ik ben er niet gerust in, maar daarover volgende keer meer!

 

Hsp als kind.

Mijn mannetje proberen het in het weekend altijd gezellig te maken. Dan eten we in de living, muziekske op de achtergrond en tijd maken voor elkaar zonder gsm in de omtrek.Ik zorg dan altijd voor wat lekkers en gisteren was dat een kaasplankje met steenovenstokbrood en verse boter. Simpel, maar wel iets wat ik normaal niet eet. En als je een kaasliefhebber bent als ik, is het een waar festijn als je brood en kaas maar af en toe eens toelaat. Soit. We beginnen altijd met een aperitief en kozen gisteren voor een heerlijke gin-tonic een dure fles die we van dochterlief gekregen hebben voor ons nieuwjaar. Het is dus een heel succes dat die nog niet uit is. We houden ze voor speciale gelegenheden. En was het gisteren een speciale dag? Goh het zijn altijd speciale dagen ten huize Chrissebie al we maar samen zijn en genieten van elkaars gezelschap is het al speciaal genoeg. En een lekker flesje wijn bij de kaastafel mag ook niet ontbreken. En dan draaien we cd-tjes. Mijne schat heeft er genoeg in zijn collectie. De muziekkeuze is heel eclectisch . Van hardrock tot klassiek. Er zit echt vanalles in onze platenkast. Nu zijn er een 20-tal bijgekomen van mijn moeder . En we besloten daar eens naar te luistern hoewel André Hazes, Frans Bauer en Kristof totaal niet ons ding is. Geef ons maar goeie Belgische groepen en The war on drugs, Nick Cave , enfin de lijst is veel te lang om hier op te noemen.

En dan zaten we hier gisteren naar smartlappen te luisteren. En mee te zingen met ons twee alsof ons leven er van af hing. En op een gegevn moment was ik door een tekst zo hard ontroerd dat ik gewoon begon te wenen. Zo hard komt muziek bij mij aan. Het kan zorgen voor grote hoogstes maar ook voor diepe laagtes. En ik begon te vertellen over vroeger. Hoe ik als kind altijd zat te bleiten bij liedjes van de zangeres zonder naam als ze het had over trieste dingen zoals ” zeehondjes doodknuppelen ” of “vader die dronken this kwam”. Ik kon daar zo oprecht verdrietig van worden. Mijn kleine hartje kon daar zo’n pijn van doen. En dan werd ik steevast uitgelachen omdat ik een trunte was.

Ook bij films had ik er geweldig van. Vooral als het om dieren ging. Zo was de tranentrekker van het jaar ” Jody en het hertenjong” man man hoeveel tranen heb ik bij het kijken naar die film vergoten. Zo triest als het hertenjong moest sterven. Ik krijg er nog steeds rillingen van als ik er aan denk. En uiteraard weet ik dat dit fictie is. Toendertijd zei mijn moeder ook dat het niet “echt ” was, maar dat kon ik toen niet plaatsen wat ze precies bedoelde want ik had het immers net gezien. Wat ik zag was waar, altijd. Ook bijde film ” alleen op de wereld was het bleitconcert en mijn hart brak al helemaal in stukken als het aapje van de zwerver stierf”.

En dan hebben we het nog niet over Heintje gehad. Je moet weten dat Hein Simons 1 of 2 jaar ouder is dan ik. En ik was smoorverliefd. Ik was verliefd omwille van al die mooie teksten die hij zong. Ik had zo’n kleine platenspeler op mijn kamer , misschien herinner je je die platenspelerkes nog waarvan het deksel de klankbox was. Zo eentje was het .En dan legde ik mijn enige plaat op die ik bezat. Een rode van Heintje en dan lag ik mee te dromen als hij zong over “droomland” dan zag ik dat allemaal in mijn gedachten en liep met Heintje hand in hand door dat droomland. En toen hij zong over zijn trouwe hond die op een dag ” het leven had gelaten” dan was het alweer prijs. Ook liedjes over een moeder die voor haar stervende kind een paardje had gekocht dat op een dag de kist van het kind vervoerde. Man man, ze kenden er van hoor vroeger. Smartlappen, ik had er een haatliefde verhouding mee. Ik wilde wel luisteren maar werd er verdrietig van. Mijn gevoelige zieltje kon het leed niet aan. En ik begreep niet dat anderen daar geen last van hadden, en niet in een zee van tranen belandden bij het horen van zoveel smartepijn zoals de zangeres vaak zond. Ik voelde me onbegrepen toen ze me uitlachten omdat ik steeds moest bleiten , ik vond iedereen hard , het kon hen blijkbaar helemaal niet schelen of die zeehondjes nu werden doodgeknuppelt of niet. Ik begreep de wereld niet en ik voelde me ook eenzaam want ik vond geen soortgenoten, ik was een vreemde eend in de bijt . Nu weet ik eindelijk het antwoord, al een jaar of 8, ik ben hooggevoelig . En

ik heb daar mee leren leven. Het is een leuk en moeilijk terzelvertijd , maar oneerlijkheid daar heb ik het nog steeds zo moeilijk mee. Ik zou ongelukken doen , maar ik ben met de jaren toch wat milder geworden. Want hoe gevoelig ik als kind was ik kon verdorie een coleirige zot zijn als er mij onrecht werd aangedaan. Dan ging ik door het lint . Ach ja we kunnen maar zijn wie we zijn nietwaar. Ik was een beetje een Pipi langkous, adhd, hooggevoelig, sproeten, alleen geen ros haar, maar heden ten dage kan je dat oplossen met kleurspoelingen. Mijn fluorood is eraf, dat was een éénmalig experiment, waar ik geen spijt van heb. Nu is het terug rood, maar zonder de fluo, het ziet er een beetje normaler uit.

Fijne zondag iedereen!