Wat ik wil.

Deze week had ik een korte chat met Gitta. De laatste tijd komt er niet zoveel meer in huis van onze heerlijke lange chatgespringen, en damn, ik mis ze. Maar ik vlieg rond van t een naar t ander, en ik overleef het nog net allemaal. Heel de situatie van mijn moeder put me uit. IK heb zelf heel veel concentratieproblemen momenteel, ben heel vergeetachtig en dan moet ik de zorg rond mijn moeder die nog tien keer vergeetachtiger is dan ik er bijnemen. Enfin, de meesten onder jullie weten wel waar ik momenteel allemaal mee bezig ben.

Maar ik kom even terug op het gesprek. Ik vertelde Gitta dat het oppassen op kindjes me wel lag. Ze vroeg of het “echt” zo was en of ik “echt “wel wou werken in een kringloopwinkel, wat de mevrouw van het Gtb project vooropstelde. Voor wie niet weet wat het Gtb project omvat, wel het is een project waar ze mensen met een beperking voor het normale werkcircuit aan aangepast werk helpen.

Gitta kent me beter dan ik mezelf ken blijkbaar! Want als ik daar allemaal eens goed over nadenk, is dit inderdaad niet de job van mijn leven! En er zijn inderdaad heel veel dingen die ik veel liever zou doen. Werken in een reisbureau bijvoorbeeld of bij een toeristische dienst, rondleidingen geven . Verkoopster! Maar en er zijn o zo veel maars.

Dit zijn mijn grote struikelblokken

  • Ik kan me begot niet concentreren, ik maak in mijn gewone leventje al zoveel fouten! Mijn adhd loopt de spuigaten uit momenteel. Zo heb ik deze week de verkeerde bankkaart kapotgeknipt toen ik een nieuwe ontvangen had. Weet ik s morgens niet meer of ik mijn medicatie genomen heb. Heb al twee keer kattekorrels in de wasmachine gegoten, gewoon omdat die samen met het wasprodukt op de wasmachine staan. Ik vergeet dingen te doen die de mama vraagt als ik op hun kindje ga passen, zo vergat ik om de koorts nog eens op te meten. Bij mijn vrijwilligerswerk maak ik ook fouten, ik deel de speelkaarten verkeerd uit, tel de punten verkeerd op.
  • En daar wringt nu net het schoentje. Die fouten die ik tijdens mijn vrijwilligerswerk maak worden getolereerd, we lachen er een keertje mee, maar stel dat ik constant fouten maak op mijn werk.
  • Ik ben dus gigantisch bang! Bang om constant fouten te maken  en niet goed bevonden te worden op mijn erk is mijn grootste angst. Ik mag van mezelf best zeggen dat ik altijd een goeie werker ben geweest, niet de perfecte, niet de beste, maar ik was heel plichtsbewust en werkte  ( om het op zijn Donald muylles te zeggen ) alsof het voor mezelf zou zijn.
  • Dan is er nog mijn nachtblindheid, die precies erger wordt en ik durf geen oogarts te raadplegen uit angst mijn rijbewijs kwijt te spelen. Want dan ben ik al mijn vriheid kwijt, ik mag er niet aan denken. Maar anderzijds ben ik bang om in het donker te moeten rijden als ik naar en van mijn werk moet rijden. Ik moet me zo ontzettend concentreren en traag rijden en dit voelt echt niet goed , laat staan veilig!
  • Dan zijn er nog mijn vervelende ” tics” een lichte vorm van het tourettesydroom zeg maar. En ik zie me al staan in een winkel als mensen me uitleg vragen , hen te beantwoorden met het constant wikkelen van mijn neus. Oh my God, je hebt geen idee hoe hard ik me daar voor schaam. Ik wil niet dat ze me uitlachen, ik probeer het zoveel mogelijk te verdoezelen, maar als ik stress heb , o wee! Bloos bloos.
  • Er is nog een gigantisch genant probleem. Iedereen zal hier gegarandeerd in de lach schieten en ik geef me nu heel erg bloot en weet niet of het zo een goed idee is dat hier neer te pennen. Maar ik neem het risico. Bon daar komt het, Aheum, ik kan geen winden meer ophouden! Echt, het is verschrikkelijk. In de wachtrij bij de kassa, terwijl ik raad vraag in een winkel. Als ik zit kan ik het af en toe noch onderdrukken, enfin het geluid althans . We kunnen er eens mee lachen maar weten jullie welk gigantisch probleem dat voor me is! Ik zou soms een luik in de grond willen toveren om er snel in te springen in grote nood!
  • En dan is er nog mijn fibro. Die klachten ken je onderhand, ik kan geen zwaar werk aan, kan niet tillen, niet bukken, niet lang stappen,

Besluit, zie je me al staan als verkoper in een winkel? Al schetendlatend en wriemelen met mijn neus, en gigantische fouten maken aan de kassa door mijn slechte concentratie die mijn adhd met zich meebrengt. Dan loop ik nog als een scheve lavabo ook. Kortom ik heb alles waarmee ze goed kunnen uitlachen. En ik heb faalangst, meer dan een beetje.

En dan denk, ik die kindjes merken dat niet, of ergens weggestoken in een plaats waar mensen werken met een beperking valt het allemaal niet zo op. Ook de mensen waar ik vrijwilligerswerk doe vinden dat allemaal zo erg niet. Ze zijn blij dat ik ga om hen een beetje op te vrolijken. Want ja, ik heb wel gevoel voor humor, en ik heb een goeie tong die zijn werk nog buitengewoon goed kan doen. Zucht, moeilijk hoor!

 

Gastronomisch??!!

Mijn ventje had me een bongobon gekocht goed voor een viergangenmenu in een sterrenrestaurant. Mooi verjaardagsgeschenk, nietwaar!

Twee jaar geleden had ik voor valentijn zo’n bon gekocht en we zijn daarmee naar de Hertog Jan in Brugge getrokken. We konden hem enkel gebruiken tijdens weekdagen s middags of mits opleg s avonds of in het weekend.

We dachten, hum, ze zullen vast een speciaal bongobon menuutje in elkaar steken, maar niets was minder waar. Het was een geweldige culinaire ervaring! Echt de moeite om met een bongobon naar daar te trekken.  Goedkoper of dat je ter plaatse een vier-gangenmenu neemt zonder bongo bon. Dus…… aardig meegenomen. We werden even goed bediend, kregen zelfde hapjes, zelfde menu , als de andere tafels. En Gert Mangeleer kwam ook eens bij onze tafel langs om te vragen als alles naar wens was. Echt een supter ervaring. Ok, het drankenarrangement kost dan nog eens 70 euro per persoon en dat is nog zonder het aperitief gerekend. Maar toch, prijs kwaliteit, dik in orde. Nog nooit geen spijt gehad.

Tot we dit jaar besloten om naar Vivendum te gaan in Dilzen Stokkem te gaan. We hadden ook nog een bongobon voor een overnachting en konden dat perfect combineren.

Ik was er heel erg op gebrand! Het was al lang geleden dat we echt nog eens gastronimisch uit eten waren geweest.

Het restaurant is klein, ik denk niet dat er dertig personen kunnen zitten, met uitzondering van een klein apart lokaal waar een groepje tot een man of 16 kan plaatsnemen.

Opgetut gelijk nen kerstboom, kwamen we naar beneden en kregen een plaatjse toebedeeld in de hoek van het restaurant. De Maitre d hotel moest al tegen de zestig zijn, en dat gold ook voor de “serveuze” . Mmm, precies of moeder en vader meehielpen in het bedrijven om de kosten te drukken. Ik kan niet zeggen dat ze niet correct opdienden, of fouten maakten. Maar ik vond haar stem irritant toen ze de gerechten aankondigde. Of we aperitief wilden vroeg de maitre die tegelijk ook sommelier was. Aja , natuurlijk, een aperitiefje hoorde er wel bij. Hij raadde ons een rose prosecco aan. Leek ons goed, we kregen immers geen kaart wat er nog was en hoeveel alles kostte. Bleek later dan ons glaasje 12.5 kostte wat bijna even veel was als een glas champagne bij Hertog Jan die drie sterren had en de Vivendum maar eentje.

ER werden drie hapjes op tafel gedropt. een glaasje met spinazieflan een gekookte eierdooier en wat creme van kaas. Een moderne versie van een eitje op zijn florentijns. Helaas was de spinazieflan niet goed afgekruid zodat het geheel flets smaakte. Hm, op naar iets beters dan maar!

Een schaaltje met een mousse van zoete aardappel, niet slecht, maar ook niet superlekker. Het schaaltje met het konijn in vinaigrette werd doorgeschoven naar manlief, want ik eet geen konijn. Dus twee kleine hapjes ( in de plaats van zeven in H.J.) IK voelde mijn humeur al zakken.

Als eerste voorgerecht , tartaar van zwaardvis gemarineerd, en geserveerd met schijfjes radijs. Het hoopje tartaar was maximum 6 cm doorsnede en was 1 vinger hoog. Dat was niet slecht, maar tegen dat ik het goed en wel smaakte was het al weg. Er werd wel genoeg wijn geschonken. De wijn was lekker en paste correct bij de gerechten. En ons Chrissebie dronk het allemaal op. Ook het brood werd aangevuld, normaal eet ik geen brood, maar we hadden honger.

Tweede voorgerecht. Geprakte aardappel, met gepocheerd hoeveëitje , mousseline en zwarte truffel. Het gerechtje was opnieuw even groot of het vorige, al was het nu wel twee vingers hoog. Truffel??? Eum, ik zag wel zwarte brokjes in de saus, toen ik op zo’n stukje beet zat daar nog geur nog smaak in. In een gastronomisch restaurant verwacht ik nu wel dat daar op zijn minst een schijfje verse truffel op zou liggen. Mijn gemoed begon te zakken. Ik word boos als ik geen waar voor mijn geld krijg, echt ik wordt daar heel erg pissed van! De patatjes waren karnemelkstovers zoals wij dat noemen. Het lievelingsgerecht van mijn kinderen, maar daar eten wij thuis twee talloren van. Daar werd het opgediend alsof het een klompje goud betrof.

Nu, ik weet wel dat je geen grote hoeveelheden moet verwachten in een sterrenrestaurant, maar op het einde van de rit moet je toch genoeg hebben. Terug de vergelijking met H.J., waar dit wel correct is.

Maar ondertussen vloeide de wijn rijkelijk en dronk ik behoorlijk snel, tja ik had honger en kon niet nog eens brood vragen!

Het hoofdgerecht was fazant. We kregen een bord met twee stukjes rollade van fazant. Het vlees was niet eens warm genoeg, , we kregen er een likje saus bij, twee spruitjes, een lekker dauphinoisaardappeltje, dju, maar één zo’n kleintje. Damn, ik heb nog honger. We kregen nog een tweede glas rode wijn en zonder dat ik er erg in had was de alcohol al deftig naar mijn hoofd gestegen. Tja dat heb je natuurlijk als je meer drinkt dan eet!

We kregen een heerlijk glas zoete wijn voor het dessert werd opgediend en euh, ik kreeg daar zo een slag van de molen van dat ik het dessert niet eens meer herinner, zelfs toen ik het achteraf op een foto op mijn gsm zag. Bam, koffie hoefden we niet meer. Direct hup de trap op en in ons bed gedoken.

Oja ik vergat nog te vertellen dat naast ons een tafel blaaskaken zat, echt, niet te doen, hoe hoog die het in bol hadden en ze gedroegen zich als echte snobs. Ik vroeg me af of ze ook smaakten , of beter gezegd , niet smaakten dat de truffel naar niets smaakte!

S anderendaags rekende we af, en ik gaf met tegenzin mijn bongobon! Dikke spijt dat ik hem daar gespendeerd had. Echt. Als ik samentel wat ik op mijn bord heb gehad , ten eerste in gram, en ten tweede, de prijs van de grondstoffen! Wel voor mij kan dat niet. IK voelde me bedrogen en belazerd . Bij geen enkel gerecht had ik het gevoel van , waow dat is echt lekker. Prijs kwaliteit was dit niet ok! En dan word ik chagrijnig. Gelukkig had ik geen kater! Want ik had vooral veel wijn gedronken met hier en daar een hapje tussen was het gevoel wat ik had.

Vivendum is zeker zijn ster niet waard, toch zeker niet met het menu we daar gekregen hebben! En volgend jaar koop ik ons een nieuwe bongobon en gaan terug naar Hertog Jan, zeker weten!

 

 

 

Zot idee!

Heel af en toe heb ik een zot idee dat te gek is voor woorden! Waar ik het vandaan haal, geen idee, maar het is er plots en dan laat het me niet meer los!  Mijn mannetje houdt zijn hart vast als ik zeg dat ik weer eens een zot idee heb! Dan denkt hij meestal al dat ik weer ergens een vliegtuigticketje links of rechts geboekt heb! Neen, neen, geen vliegtuigtickets deze keer. Het vakantiebudget voor volgend jaar is volledig op, dus……

Ik zat hij deze week te dagdromen, over een nieuwe keuken, badkamer, en ja dat is nodig. Toch als we niet meer willen verbouwen als we 70 jaar zijn, moet het tussen nu en twee jaar gaan gebeuren! Hoewel ik daar vreeeeeeselijk tegenop zie. Ik mag er niet aan denken , vloeren uitbreken en hier camperen tussen het stof, brrrr, helemaal niet mijn ding, maar geef toe, wie zijn ding is het dan wel! Ik denk dat niemand daar voor staat te springen!

Enfin, maar terwijl we toch aan het dromen zijn kan ik er evengoed nog maar een nieuwe living bijdromen ook. Ons salon is doorzeten, onze schouw ouderwets en de vloer, tja , dat is natuursteen , ooit heel mooi geweest maar helemaal niet meer hedendaags.

En dan is er nog de eetplaats! Een oerdegelijke eiken eetplaats, rustiek en robuust. En eigenlijk zonde om ze zomaar weg te gooien of gratis door de kringwinkel te laten ophalen.

Dus had ons Bie het lumineuze idee om haar eetplaats te laten recycleren! Jaja, horen jullie het nu ook in Keulen donderen, mijn ventje in elk geval wel. Helemaal verzagen en terug hele planken van de stukjes maken, moet toch kunnen , denk ik toch?? Of is dat niet realistisch??

Ik wil eenvoudige rechte hangkasten, een lang buffet en een barkast, zoals het nu is, maar dan in de moderne versie, en een lange , maar smallere tafel.

En dan gaat ons Chrissebie googelen, naar recycleren van meubelen. Of recyclage van hout. Eén firma maakt vezelplaten met gerecycleerd hout, het is zoiets wat ik wil, maar dan wel met hele grove stukken hout in, echte blokjes en balkjes eiken hout. Daar heb ik een firma voor gevonden in de buurt, t is te zeggen, “gewone vezelplaten”, maar dan kunnen ze me onmogelijk garanderen dat de vezelplaten gemaakt zijn uit onze oude eetplaats en dan heb ik zoiets, van tja dan hoeft het voor mij ook niet. We zetten ook geen as op de schouw van een andere overledene als mijn vergelijking niet te luguber is. Maar ik kan het daar het best mee vergelijken. Mijn excuses daar in elk geval voor.

De andere firma is een firma die meubelen maakt van oud steigerhout en zo en die hebben me om foto’s en meer uitleg gevraagd. Daar heb ik voorlopig nog niets mee gedaan. Maar die hebben me in elk geval niet uitgelachen! Dat is al iets, en euh, we zien maar als we effectief iets met het zot idee gaan doen! Wie tips heeft, steeds welkom hoor!

 

Lieve kleine Ellie

Dag mijn allerliefste prinsesje.

IK schrijf deze brief in het Nederlands, want ” you know, Granny speaks a little Eigen Kweek English “. Ik ben dus welbespraakter in het Nederlands.

Het is alweer bijna twee maand dat ik je voor het laatst geknuffeld heb in de luchthaven. Ik had het geluk tien dagen met jou samen te zijn. En mijn angst dat je mij niet leuk ging vinden was ongegrond, we hadden heel veel plezier samen! Maar ondertussen heb ik nog maar een paar keer geskyped met de papa, en de mama en met jou. En dan meestal met papa’s gsm, zodat jij me wel hoort maar niet ziet op dat kleine scherm.

En ik klaag ook niet elke dag dat je zo ver van me af woont. Want het allerbelangrijkste is te weten hoe gelukkig jullie daar zijn, over de grote waterplas. Gelukkig sturen mama en papa me veel fotokes door of filmpjes hoe je nu rondkruipt of in de winkelkar zit. Maar bovenal zou ik je willen knuffelen, spelen met jou en je aan het lachen maken. Fruitpapjes voor je maken en ja zelfs pampers verversen al ben ik van dat laatste niet zo wild .

Toen er dinsdag massaal Halloween werd gevierd bij jullie was ik er graag geweest. Je was zo schattig in je kuikentjespakje. Ik had je zo graag geknuffeld en iets in je cheat or trick-zakje gedaan. Want ik weet dat Halloween bij jullie heel belangrijk uit en het was te denken dat je papa en mama fier als een gieter waren om met je bij bekenden langs te gaan. En ja, dan heb ik een tikkeltje heimwee, ( lees maar, veel heimwee ) en dan durf ik al eens een traantje wegpinken omdat ik je zo mis. En ik kan dat niet goedmaken met om de haverklap cadeautjes op te sturen. Neen, ik wil gewoon ” granny-dingen met je doen.

Gelukkig weet ik dat je terugzie in Augustus en ik vooral niet gaan tellen hoe lang dat nog is. Ik heb me er al lang bij neergelegd dat we elkaar maximum 1 keer op het jaar echt kunnen zien.

En ik hoop heel erg dat je later langer op vakantie zal kunnen komen en dat we dan leuke avonturen gaan beleven. Dan wil ik zotte dingen met je doen. Dan kruipen we samen in de mouse hunt op de kermis en ga ik heel luid roepen en lachen. Dan eten we suikerspin en bak ik pannenkoeken voor je. En ik zal je grappige dingen leren zeggen in het Nederlands, zodat papa achter me zit en ik een standje krijg omdat ik jou gekke dingen leer.

Maar ondertussen blijf ik een beetje je cyber-oma die je meer ziet in het kleine schermpje dan Irl zodat we dat zo mooi zeggen.

Maar nu ben je bovenal mijn kleine kuikentje, mijn bolleboos, mijn kleine patat, my little pumpkin.

Lots of hugs, Granny from Chocolalaland.

14720391_10153849608461372_4362729776205318870_n

Happy things!

Ik ben gisteren een potje gaan uithuilen bij de huisdokter. Het was me even allemaal te veel. Heel dat gedoe, rond dat medisch ontslag, aanvraag invaliditeit om aangepast werk te kunnen doen. Enfin, en maar papieren en papieren, en ik wordt binnenkort opgeroepen bij een dokter van de Rva, o wee, ik houd mijn hart al vast.

En daarstraks vond ik het welletjes om zoveel negatieve gedachten te hebben. Gedaan met het zelfbeklag en de dingen in handen nemen waar ik zelf iets kan aan doen.

  • Mijn gewicht, ik ging naar de winkels omdat ik een paar herfsttruitjes van doen heb. Of te klein, of te duur, of mijn buik stak erin uit! En ik maar zagen tegen dat spiegelbeeld. En dat terwijl ik het zelf in handen heb. Ik moet me echt herpakken , het brood terug laten staan, en koude schotels gaan maken in de plaats van de gemakkelijke boterhammen.
  • Mijn moeder. Nog eens een poging doen om een beetje meer te delegeren. Desnoods wat meer familiehulp nemen.
  • De papierwinkel. Wel alles is nu aangevraagd, t is nu afwachten tot ik bij die arts wordt geroepen. Ondertussen neem ik geen werk aan, eerst een beetje voor mezelf zorgen, want gisteren had ik echt het gevoel aan de rand an een depressie te staan en we zullen dat niet laten gebeuren! Ik wil nooit meer , lees goed, “nooit” meer terug naar die zwarte hel. Dus goed voor mezelf zorgen is de boodschap.

Ik zie dus drie negatieve punten. De eerste wordt terug een streefdoel na ons weekend. Het tweede punt wordt ook aan gewerkt en het derde punt is momenteel klaar. Dus tijd voor de leuke dingen! En  ik heb me tijdens een laatste kopje koffie voor vandaag een papiertje genomen en heb alle leuke dingen opgeschreven waar ik van geniet of in de toekomst zal genieten!

  • IK ben parfum gaan kopen met een bon die ik gekregen had voor mijn verjaardag! Chanche van chanel, ben er heel blij mee! Wat geweldig om zo’n lekker flesje in mijn bezit te hebben!
  • Vanavond nog eens bezoek van de plusdochter. Ik mag dan haar echte moeder niet zijn, ik  bemoeder ze heel graag, kook lekker en er staat ook een lekker drankje klaar voor vanavond. Kijken naar Belgium got’s talent moet voor een beetje humor zorgen. Dat zit dus ook al snor voor vanavond. ( Tja ik kon ook in mijn hoekje kruipen en alweer een emmer waterlanders wenen, maar daar doen we voorlopig niet meer aan mee ! )
  • Morgennamiddag komen vrienden van ons op de koffie, jammer dat ze niet lang kunnen blijven, we zullen ons dus weer moeten haasten om alles getetterd te krijgen!
  • Morgenavond gaan we naar de nieuwe show van Alex Agnew kijken, met dank aan de lieve dochter die voor een vroeg kerstgeschenkje gezorgd heeft. Wordt vast leuk. Zagen hem nog nooit live aan het werk.  Die kunnen we dan ook afvinken op ons lijstje Vlaamse stand up comedians. Alweer een punt voor het positieve scorebord.
  • Zondag gaan eten met de mama. Oke, het is ook een beetje zorgen voor haar ondertussen. Maar de voetjes onder tafel mogen steken is altijd leuk! We gaan ook een bloemetje plaatsen op het graf van mijn vader. Ik heb voor mama een bloemstuk besteld en ik geef bewust een heel klein kruisje met wat vetplantjes. Omdat ik “daden en help aan moeder ” belangrijker vindt dan een grote pot bloemen. Ik invisteer meer in telefoons en benzine die ik verrijd. Ik heb mijn vader beloofd dat ik voor mama zou zorgen en neem die taak heel serieus!
  • Maandag en Dinsdag gaan we naar  Dilsen STokkem . We gaan overdag naar Genk of Maastricht, hangt ervan af hoe laat we toe komen in de Liiiiiiiiiiimburg. S avonds dineren we dan in Vivendum een restaurant met een ster en dit met een bon voor sterrenrestaurants die ik van Wim kreeg voor mijn verjaargag. En het is die dag Wim zijn verjaardag, dus…… alweer twee vliegen in een klap! En we overnachten daar ook, ook met een cadeaubon van vrienden gekregen voor mijn verjaardag!  Dan zijn dan ineens al drie vliegen in een klap!
  • En dan zijn er nog de reisjes in het vooruitzicht. In Februari zijn we tien jaar getrouwd en we gaan met een groepsreis naar Mexico! Eerst was het  het het plan om naar Zuid-Afrika te gaan, maar vanwege de kostprijs veranderd naar Mexico en daarmee centjes uitgespaard om naar Canada te gaan.
  • Tickets naar Canada midden augustus volgend jaar. Joepie dan zie ik de Canadeesjes terug. En tegen dan zal Ellie al lopen, en wie weet blonde krulletjes hebben.

Voila en daar zal ik me nu op focussen si! En hopen dat ik mijn doemdenken daarmee de kop kan indrukken! Fijn weekend iedereen!

 

Ik wil niet zielig doen maar doe het lekker toch ;)

Ik zit hier te bekomen van een dag en nacht braken, barstende hoofdpijn en het gevoel dat mijn benen en armen van rubber zijn. Met een moraaltje dat tot op mijn tenen hangt!

Was ik dan blij om twee weken geleden te verkondigen dat het me allemaal niet kon schelen. Dat ik er ook wel zou raken, een nieuw leven , na ” de ziekenbond.

Wel eergisteren bezwijkte ik al na het uitvoeren van wat ik als een ideale job zag! Chrissebie ging eens op zieke kindjes passen. Ja hallo! Niet de kindjes er iets kunnen aan doen. Maar ik moet erbij vroeg uit de veren, heel vroeg naar mijn normen, maar soit, dat is “werken” op tijd op de werkvloer staan, nietwaar. Twintig km door, twintig terug,  uiteraard, anders zat ik daar nog😉

Waar ik vooral niet op gerekend had, dat die kinderen vaak ” besmettelijke ziektes ” hebben, en daar is mijn verstoord immuunsysteem niet zo mee opgezet.

Woensdagavond had ik prijs. Begon mijn maag raar te doen, alsof ik iets verkeerd gegeten had of te veel gedronken had. Ik ben dan maar vroeg gaan slapen met een “dazalgaantje “achter de kiezen. S nachts moeste ik de trappen afstormen om op tijd boven het toilet te hangen. En dat naar beneden stormen is nu ook niet meer mijn beste vak.

Enfin ik ga niet tot in de details treden😉 Ik had eerder op de dag al veel pijn in de borst gehad, mijn ribben die precies samentrokken en ook mijn keel werd dichtgenepen. En neen, het was geen ‘tietse” want ik heb meneerke Tietse el vaak tegen het lijf gelopen en hij was het niet.

Dokter kwam, mja, valt niet veel over te zeggen hé, t plaagske zeggen ze. En oei, omdat mijn hartslag 115 was in rust. Mja dat baarde me meer zorgen dan het befaamde “plaagske”

Neem daar nog bij, al die paperassen die ik moet geregeld krijgen om ” beroepsdopper ” te worden. Al de zorg voor mijn moeder, die meer en meer spoken begint te zien, en elke dag zogezegd met inbrekers te maken krijgt.  Dit vergt allemaal zo veel energie van mij, dat ik eigenlijk compleet op instorten sta. Het vorige weekend was veel te druk, heb daar mijn lesje van geleerd. Volgende week wordt het koken voor een vlaamse komiek geschrapt, sorry, maar Chrissebie kan het even niet.

Ik besef ook meer dan ooit hoewel Wim hier in het huishouden doet. Alleen al boodschappen doen is voor mij een huzarenwerk, met het slepen van flessen water, zware zakken. Dan is er nog de strijk, jaja ik heb een fervent strijker in huis!

Mijn humeur is dan ook tot onder het vriespunt gedaald. Ik heb dan ook besloten om voorlopig geen werkopdrachten aan te nemen. Volgende week moet ik naar een vergadering bij de vdab. Daar ga ik mijn geval uiteen leggen. Wil me best laten begeleiden in een gtb project. Maar ik zit helemaal niet op mijn plaats daar. Ik besef meer dan ooit dat gewoon werken er niet meer in zit voor mij. Helaas. Ik had de kleine van het zorggezin een keertje de trap afgedragen en twee keer een verse pamper aan gedaan. En eerlijk, mijn armen waren gesloopt.

Ik wil in de eerste plaats terug wat meer voor mezelf gaan zorgen. Zodat ik dat humeur terug naar boven kan krikken . Want aheum, mijn positieviteit is ver zoek momenteel.

Enfin gedaan met zagen voor vandaag. Ik zal de tv wat opzetten en vroeg onder de wol kruipen.  Aja en nog een moltliummeke nemen voor de zekerheid.

 

 

 

 

Beste , lieve, geachte,  oeps , neen, gewoon

Maggie,

Ik hoorde het al een tijdje rommelen, je had “de” oplossing gevonden in het begrotingstekort! Slimme Maggie, ja , je bent ook niet voor niets “dokter” En je zal het geweten hebben. Chronische ziekten zijn moeilijk op te sporen. Dus bedacht je, laten we alle chronisch zieken, ( waarvan niet te bewijzen valt dat ze effectief “ziek “zij ) eens terug aan het werk zetten. Je voegde de daad bij het woord. Schakelde wat artsen in, die waarschijnlijk anders niet aan de bak komen, geen werk vinden, of wie weet heel incompetent zijn. Maar soit Maggie, ik mocht als één van de eersten genieten van je nieuwe “plan, ” en inderdaad. Ik werd zonder pardon van de ziekenkas gesmeten, ondanks drie brieven van verschillende artsen die me onbekwaam vonden om het werk te hervatten. Ik werd niet eens onderzocht door die fijne dokter van jou!  Het enige waar ze heel goed in was, was mij vernederen tot op het bot! Ik werd voor een luiaard versleten en een plantrekker, hoewel ze het fijner kon verwoorden dan wat ik hier nu neerpen. Maar het miste zijn doel niet. Ik begon hevig te shaken, spasmofilie, weet je nog?? A ja neen, jij kent dat woord niet, was ik even vergeten! Fibromalgie, ook al niet van gehoord zeker?? Wel lieve Maggie , dat zijn helse pijnen alsof ze met messen in uw lijf zitten te hakken, dat is s nachts liggen krijsen van de pijn en dat is na een dagje van leute en plezier, een hele dag in de zetel  zitten, liggen om te recupereren.

Nu soit, ik heb me er al bij neergelegd, ben als een zot op het grote internet op zoek gegaan naar een job. Ik had er hoofdpijn van zondag, meer dan 1600 jobs bekeken. Want euh, schoonmaken, dat lukt niet meer. Keuken ook al niet! Ik ben er ook voor afgekeurd door de arbeidsgeneesheer. Want uw adviseurke en de arbeidsgeneesheer zijn het helemaal niet eens met elkaar. Maar dat zal u allemaal worst wezen zeker, hé Maggie!

En nu zit ik hier in niemandsland! Niet ziek genoeg  ( volgens uw trouwe werkkracht ) en volgens de arbeidgeneesheer te ziek om mijn huidig werk te doen. En oh  Maggietje, ik zweer op mijn eerste communiezieltje, dat ik inderdaad niet in staat ben om mijn huidig werk te doen. Je moest me hier af en toe eens bezig zien thuis. Kuisen, o ja, dat kan ik, af en toe ja! En om dan nog maar te zwijgen over mijn tempo! Ik doe er een hele voormiddag over om in stukskes en brokskes de living , gang en wc wat proper te krijgen. Nu soit, ik wil daar eigenlijk niet veel woorden aan vuil maken Maggie, want je hebt het momenteel veel te druk om te kijken hoe je nog kan besparen in de medische sector!

Nu soit Maggie, ik ben niet de persoon die rap uit mijn lood ben geslagen of bij de pakken blijft zitten. Ik gun het je ook niet om ook maar één onnozele traan voor jou of Madam de adviseur te laten.

Maar nu Maggie, slim als je bent zal je wel een oplossing hebben  voor wat ik nu als job moet gaan doen!Tja, ik heb een kookdiploma, ok, koken voor mijn gezin dat lukt nog wel! Maar o wee, zet me niet in een restaurant of een grootkeuken, want ik kan die zware pannen, niet eens meer opheffen. Ik ben ook niet meer de sprinkhaan van vroeger, die gezwind kookte voor 100 man op mijn eentje! Ik ben een schildpad geworden Maggie, nu, het zijn blijkbaar niet allemaal fibropatienten die schildpadden geworden zijn. Aheum, ik wil niet onbeschoft zijn, maar zo’n rappe zie jij er zelf niet uit hoor! Uitleggen ja, daar ben je goed in. Nu soit, we wijken af!

Ja, 1600 jobs! “Verkoopster ” zei uw adviseur! O ja, ik kan verkopen, want ik kan het goed uitleggen. Maar dan moet je eens gaan kijken wat de verwachtingen zijn bij de verkoopjobs! Rekken aanvullen, schoonmaken van de winkelruimte, kassa ….

Daar zeg je nog zoiets, kassa ….. doodsbang ben ik daarvoor. Ik zou helemaal flippen moest je mij aan de kassa zetten. Mijn adhd kan dat niet aan. Was het woord verstrooid niet uitgevonden, ik had het zelf uitgevonden! Ik kan het niet maken, fouten te maken , ik zweer u Maggie, na een week lig ik gegarandeerd buiten, maar ik gok dat ik al mag gaan na een dag op proef!

Administratie dan maar, lap, ik kan nog niet eens een foutloze blog schrijven. En ik ben een kieken met de computer, vraag het maar aan mijn  ventje, ik kan nog niet eens foto op de pc zetten met het kabeltje van het fototoestel.

Ah ja, en adviseur had nog zo’n schitterend voorstel! Ik citeer! ” Zoals jij het kan uitleggen, zie ik je gerust aan het onthaal van een hotel zitten! ” Sorry Maggie, maar die keer schoot ik spontaan in de lach, want wees nou eens eerlijk, ik was op dat moment gelukkig niet zo dik als u, ( bespaar me daarvan ) maar toch dik genoeg om niet meer als uithangbord te dienen als “hostess” in een hotel. Want wees nu eens eerlijk Maggie, welke werknemer zou iemand in dienst nemen, die honderd kilo weegt, ( gelukkig is het ondertussen heel wat minder ), iemand die “eigen-kweek” engels spreekt, niets van hedendaagse computerprogramma’s kent. En bovendien 55 jaar is. Ja ze zullen me zien komen, in de rij tussen jonge knappe meiden vers van t school, met een frisse uitstraling, stralend witte tanden, een lijntje om u tegen te zeggen, enfin Maggie, ik ben er zeker van dat u het wel begrijpt!

Nu ja kijk Maggie, misschien heb jij wel de geknipte job voor mij. Ik kom met veel plezier solliciteren. Misschien kan ik kantoorstoelen of zetels uittesten of zoiets.

Ik kijk vol spanning uit naar een antwoord op al mijn vragen.

Hoogachtend

Chrissebie

 

Een nieuwe bladzijde.

Jup, ik heb een nieuwe bladzijde omgeslagen in mijn leven! Mevrouw de medisch adviseur vond dat ik terug kon gaan werken, en dus kreeg ik woensdag een aangetekende brief , dat ik vandaag, maandag 3 oktober terug moest gaan werken. Ik wist niet als ik de lach ging schieten of beginnen wenen, heb uiteindelijk geen van de twee gedaan.😉

Heb mijn baas opgebeld en verteld dat ik onmogelijk terug aan de slag kon met mijn klachten. Ik ben altijd een goeie werknemer geweest, al zeg ik dat zelf. Ik wou niet als halve kracht beginnen om de dag erop terug naar de dokter te gaan om te zeggen dat het niet gaat. Dus werd ik naar de arbeidsgeneesheer gestuurd. Die verklaarde me definitief werkonbekwaam in die sector. Ik krijg dus medisch ontslag, ben al ingeschreven in de vdab en kan mezelf nu een “dopper” noemen. Hm, we hadden dat nog niet gehad in ons leven. En omdat een mens alles een keertje moet proberen, gaan we nu eens doppen en hopen dat we ergens een aangepaste job vinden, al was het maar twee uur per dag (wat voor mij al moeilijk vol te houden zou zijn )

En ik ben niet het type dat bij de pakken blijft zitten en heb al een gesolicitatie gedaan. Groot was mijn ontgoocheling dat er geen mailtje in mijn mailbox zat deze avond dat ik me mag gaan inschrijven naar het interimbureau. Ik wou graag oppassen bij zieke kindjes. Dat lijkt me een job die me op het lijf geschreven is en die ik ook zou aankunnen, omdat dit zelden elke dag is, en ik kan zitten, verhaaltjes vertellen, een potje koken , een pamper verversen, dat moet me allemaal lukken.

Dan maar eens gaan snuffelen bij opleidingen. Heel de rimram afgelopen, niets in de zorg gevonden. Ik zou graag een opleiding volgen van life coach of zoiets, om mensen met een beperking assistentie te verlenen, zeg maar gezelschapsdame. Want eerlijk is eerlijk, het enige wat aan mij nog goed marcheert dat is mijn tong. Ik ben verbaal heel sterk, en dan dacht ik , dat ik daar maar iets moet mee gaan doen.

Kliniclown, lijkt me ook nog zoiets, maar ook daarvoor geen opleidingen te vinden. Damn.

Ik hoor jullie al denken, de verkoopsector dan, wel, het verkopen op zich, zou nog wel lukken, maar dat is niet het enige die bij dat beroep komt kijken. ER moet uitgepakt worden, geladen en gelost, getild enz.. en het is fysiek veel zwaarder dan we zouden denken. En aan de kassa gaan staan is al helemaal uit den boze. Met mijn concentratieproblemen zou ik de ene fout na de andere maken vrees ik.

De reissector dan misschien, maar ook geen opleidingen gevonden. Misschien dat ik er toch nog maar een nachtje moet over slapen, uiteindelijk ben ik nog maar sinds vandaag werkloos. Ik krijg heus nog brieven genoeg van de vdab om te gaan aanmelden voor diverse jobs, of besprekingen over de toekomst.

Vandaag is de deur van de sportschool ( waar ik vroeger werkte ) voorgoed voor me dicht gegaan. Ik kijk er dankbaar op terug.

En Ah, nog een boodschap voor mevrouw de adviseur van de ziekenkas. ( want je weet nooit of ze stiekem meeleest ) ” Als je nu denkt dat ik ook maar één traantje zal laten of één nacht zal laten van slapen voor u, dat ben je aan het verkeerde adres. Je kan me mijn uitkering afpakken, maar niet mijn levenslust en mijn ziel. En Chrissebie lived in happiness ever after. Op naar morgen!

 

Graceland.

Dat ik al lang fan ben van Sioen is geen geheim. Sioen is zo’n muzikale duizendpoot, een brok talent. Niet alleen muziekschrijver voor zijn eigen songs, maar hij schrijft ook muziek voor film en series zoals “Marsman” Of een theatraal muziekstuk die van een imposant vuurwerk een totaalspektakel moet maken.

Ik zag hem voor het eerst op Grensrock, een klein ventje op het grote podium. En ik was met verstomming geslagen, om te zien hoe hij ons muzikaal compleet innam. We schuifdelden naar voor en zeiden tegen elkaar, die gast zal het nog ver schoppen. En zie vijftien jaar later, staat hij als een groot muzikant op het podium.

Ik twijfelde even of het wel mijn ding ging zijn om Sioen het repertoire van een ander te horen spelen. Toen er affiches verschenen van “Graceland ” waar Sioen het repertoire van Paul Simon zou spelen op Het festival van Vlaanderen Gent.

Maar toen ik tickets kreeg voor mijn verjaardag, was ik daar zotcontent mee. Iemand anders had de knoop voor me doorgehakt en dat vond ik geweldig!

Rij 17 zat ik , een beetje claustrofobisch, ik die altijd vooraan ga staan op een concert, zodat ik de meute achter mij niet zie en zo niet het gevoel krijg in een mensenmassa sta. Goei truukske , al zeg ik het zelf.

Sioen had zijn Zuid-afrikaanse companen van weleer opgetrommeld , waarmee hij destijds de plaat ” Calling up Soweto ” had opgenomen. En toen de eerste warme diepe Afrikaanse klanken weerklonken, werd ik terug in de tijd gekatapulteerd , naar de kleine cultuurkapel, waar het podium haast te klein was om de hele groep erop te krijgen. Het concert waar ik voor het eerst met verstomming werd geslagen over de diversiteit van muziekkunsten die Sioen hanteert. Ik werd zo meegesleept door de muziek en die warme klanken zorgden er voor dat ik al spijt had dat ik de reis naar Zuid-afrika had geruild met een reis naar Mexico, zodat ik toch budget zou over hebben om later op het jaar naar Canada te reizen om vooral mijn kleindochter te zien. Wat kan de liefde groot zijn!

Ik herkende verschillende nummers van Paul Simon, maar veel nummers waren ook nieuw voor mij en het leek dat gewoon Sioennummers waren. Hij had zich de muziekstijl volledig toegeëigend wat voor een geweldige sfeer zorgde. Het was een bont samenspel tussen de vaste muzikanten en de Zuid-afrikaanse, alsof ze dit al jaren doen. Sioen gaat dan ook niet over één nacht ijs als hij zich aan zo avontuur waagt. Want het mag dan nog zijn eigen repertoire niet zijn, de show was af, zoals altijd! En ik zat op het puntje van mijn stoel en de tranen liepen over mijn wangen, zo diep was ik ontroerd bij de “Sound of silence ” die door merg en been sneed. Merci Sioen en merci aan degene die de kaartjes voor me kocht, dit concert heeft me helemaal omvergeblazen.

 

 

 

 

En opeens is het stil!

En dan is er eindelijk tijd om eens te bloggen! De festiviteiten zijn achter de rug en dee Canadeesjes zijn terug naar hun homeland.

Het was heel druk, maar ik heb er zo ontzettend van genoten! Vooral het samenzijn met mijn kleindochter was zo intens! Groot was mijn angst vooraf dat het kindje me totaal niet zou kennen en beginnen wenen als ze mij zou zien. Maar gelukkig was dat niet zo! Ze vond me leuk, lachte naar me, draaide met haar handjes als ik dat deed. Ze liet zich knuffelen, liet zich hobbelen op mijn knie. Kortom, ik heb tien dagen de tijd gehad om oma-dingen te doen met haar. Fruitpapjes maken, groentjes koken. Doodgewone dingen , maar allemaal geweldig als dat dat maar tien dagen op een jaar kan doen!  En ik ben zo dankbaar dat ik dit heb mogen  meemaken!

De dag na aankomst was mijn zoon jarig, en het was zo’n schitterend weer dat we een met zijn allen, niet alleen mijn kids maar ook die van Wim en hun lieven, en tuinfeestje hielden. We was zo fijn dat iedereen er was. De tapas en de kaas werd gesmaakt en er werd wijn en belgische pintjes gedronken.

Op zaterdag was het mijn feestje waar ik zo lang had naar uitgekeken. Ik vond het heel leuk, maar ik miste het om tijd te hebben om met iedereen te kunnen praten, er was gewoon geen tijd genoeg. Maar ik vond het geweldig dat iedereen er was, De avond was zo voorbij! Ik kreeg heel leuke brieven, kaartjes en cadeautjes. Ik kijk er dan ook heel dankbaar op terug!

Op maandag vertrokken we richting Nederland, naar Duinrell in Wassenaar, een klein stadje tussen Den Haag en Amsterdam. Met zijn allen samen in een minibusje, gelukkig vindt mijn mannetje dat allemaal niet erg om doen.De heerlijke nazomer zorgde ervoor dat we elke dag buiten konden eten aan onze bungalow. Mijn kroost genoot van het zwemmen, het pretpark het mama-eten. En ik genoot van het moederen!

We bezochten Delft, maar raakten niet in Den Haag omdat iedereen liever een chill dag hield. En wij gingen shoppen in Leiden wat een reuzeleuk winkelstadje is.

En zo werd het snel zaterdag , tijd om hen terug naar de luchthaven te brengen.

Veel foto’s genomen en heel veel herinneringen om vast te houden! Dank u iedereen voor al die fijne dagen!