Dagje Ieper

Mijn mannetje werkt bij de spoorwegen en is bevriend met twee collega’s die ondertussen op pensioen zijn. Ze wonen respectievelijk in Brugge en Gent en we deden daar al eens een daguitstap die zij om beurten organiseerden.

Maar nu is er hier dat boerengat Meulebeke echt niets te doen dat ik het idee had om een dagtrip naar Ieper te organiseren. Ik heb niet voor niets 19 jaar in de Westhoek gewoond.

Een drukke planning zou ik niet maken, want we zijn van het type dagtoeristen dat graag af en toe een terrasje doet en niet elk museum wil afdweilen.

S morgens om 9 uur hadden we afgesproken. Er werd gewandeld tot aan de Menenpoort en daar een heel stuk op de vestingen gewandeld. In alle stilte, want er was nog geen kat op de baan.

Aan het Esplanadeplein gingen we de verstingen naar beneden en wandelen zo terug tot de boterstraat waar we in Mimi’s koffiehuis een koffie gingen nuttigen. De koffie was niet evenredig met de prijs. Laat ons zeggen dat het matig was, en beneden onze verwachtingen, maar bon, we zijn geen muggezifters en lieten het niet aan ons hart komen.

Daarna stond een bezoek aan de wijnboerderij van mijn neef op het programma. Het leek me een leuke activiteit en ik had met mijn neef afgesproken dat we in zijn proefzaaltje onze pic nic zouden mogen nuttigen.

Wij met zijn allen naar Boezinge dus, naar wijngoed t zlivercruys.  De druiven staan op de vlaamse velden waar er in Wo1 gestreden is. Mijn neef wilde ons ontvangen , ondanks zijn drukke schema en het feit dat we geen grote groep waren maar met zijn zessen.

We kregen een uitleg over zijn algemene wijnen, en over zijn laatste nieuwe creatie de “hoppewijn” . En we hadden het voorrecht het te mogen proeven, wat ik een hele eer vond.

Ik moet zeggen , ik was van mijn sokken geblazen , het smaakte naar Champagne met een biersmaakje of omgekeerd, maar het is zo in balans, dat niets overheerst, dat het harmonieus blijft  licht om te drinken . Het is een toppertje en ik hoop dat hij er heel veel succes mee zal hebben, want zijn werk en zijn wijnen worden vaak onderschat en hij verdient het om meer te verkopen . Helaas staat hij voor alles alleen op de boerderij en ik had zin om de handen uit de mouwen te steken en aan de slag te gaan. Maar we waren nu eenmaal op uitstap. Ik kocht met plezier een paar flessen van zijn likeur ” wipers” die je als goed koel als aperitief kan drinken. Drie flessen Gris de gris, een oranjekleurige wijn die eigenlijk het meeste aanleunt bij witte wijn en verrukkelijk smaakte. Omdat wij echte rode wijndrinkers zijn kochten we nog zes flessen pinot noir, die koel geserveerd heerlijk smaakte . Soit als ik rijk was geweest, kocht ik nog een hoop meer, maar ik moest mijn budget in de gaten houden.

Daarna trokken we met ons gezelschap naar de “paters van West-vleteren ” , veel viel er daar niet te zien, want je kan het klooster niet bezoeken en je kan er ook geen bier kopen indien het niet besteld is.

Er is wel een tearoom vlak voor het klooster waar je het befaamde bier van Westvleteren kan drinken en daar kan je in kleine hoeveelheden bier aankopen. Ze stonden in lange rijen aan te schuiven.

Na de paters trokken we terug naar Ieper, waar de vrouwen gingen shoppen en de mannen nog een ommetje gingen maken om onderweg nog een pintje soldaat te maken.

We aten in een restaurantje op de markt en trokken naar de Menenpoort om er de Last Post te zien. Het was een beetje drummen, wat me echt verbaasde zo midden in de week. Er werden kransen gelegd en er werd geblazen. Het was een kippevelmoment.

Na afloop sloten we de dagtrip af in een gezellig cafeetje vlakbij de Menenpoort.

Het was een superleuke dag , en al was ik een beetje geradbraakt van het lange wachten aan de Menenpoort, ik heb goed geslapen. Missie volbracht, dit was een leuke dagtrip.

Ik hoop dat iedereen er even veel van genoten heeft als ik zelf.

 

Ellie, Granny is coming!

Hi Ellie,

last time you saw me was on the webcam. I wonder if you know i am really a human being who exist somewhere in your life?

Well Ellie ? I exist! I am your Granny and you have no idea how long this last year have been as long for me.

I am the crazy “tralala lady ” who lives on the other side of the ocean. I am your daddies mom. Strange to learn all about your grandparents.

I am the crazy Granny with her littel bunnys on her fingers trying to entertain you . And i am so looking forward to see you. I really can”t wait to hug you and to overload you with present i collected during a year missing you.

I am so glad i have allready a plan to see you next time! Next time we are going to collect Eastern bunny eggs on eastern. Well well that will be so nice for me , and I hope for you too.

Well Ellie Granny send you a lot of hugs from Chocolaland!

See you in 11 days.

Love you eternal!

Sorry for my bad English

love you

Granny!

xxxxxxxxxx

Dagopvang

Deze week kreeg ik een mail van het dagcentrum waar mama op dinsdag en donderdag naartoe gaat. Het was eigenlijk een antwoord op een mail van mij waar ik beschreef dat mama achteruit gaat en dat ik haar graag had ondergebracht in het zorghotel tijdens mijn aanwezigheid.

De verantwoordelijke en de verzorgenden hadden het ook al opgemerkt dat mama achteruitgang vertoonde en daarom hadden ze bekeken of mama niet meerdere dagen kon opgenomen worden.

Mama kan dus in het vervolg terecht in het dagcentrum op dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag.

Het zal terug een aanpassing betekenen , en nog het meest voor haar. Maar ze had al aan diverse mensen die haar verzorgen aangegeven dat het inderdaad allemaal moeilijk begint te gaan . De verantwoordelijke had haar zelf opgebeld en een gesprek met haar aangegaan. Ze vond het zelf geen slecht idee om meerdere dagen per week naar het dagcentrum te gaan.

Ik moet alleen nog een oplossing zien te vinden voor haar avondeten. Zodat ze brood heeft voor de ganse week, maar ik vind daar vast wel iets voor.

IK hoop dat ze zo wat meer rust heeft, de dagen meer gestructureerd zijn.

Het is een spijtige zaak voor haar vriend die het nu gewoon was om op woensdag en vrijdag zijn dagschotel bij mijn mama te komen eten . Maar ik ben ervan overtuigd dat zijn zoon daar ook wel een mooie oplossing voor zal bedenken. Ik moet hier een lijn trekken en mezelf toefluisteren dat dit niet mijn verantwoordelijkheid is. Het gevoel is een beetje dubbel. Enerzijds was ik blij dat mama gezelschap had, anderzijds steeds terugkerende problemen met afspraken en zo.

Als ze graag nog op zaterdag samen uit eten gaan heb ik daar helemaal geen bezwaar tegen. Ik heb nu een mailke gestuurd naar de vriend, maar zal hem morgen eens spreken aan de telefoon.

Ik moet hier nu gewoon aan mijn mama denken en aan wat het beste voor haar is. Ze gaat heel graag naar het zorgcentrum , ze zit dagelijks in haar vast stramien en dat zal haar ook wat meer rust in haar hoofd geven.

T is nu nog maar de vraag of we mama op 1 oktober nog zullen laten op reis gaan. Is dat nog verantwoordelijk? Ik ga maandag met de huisdokter praten en ik laat de beslissing aan hem over. Ik zou het haar zo graag gunnen, maar het mag haar ook niet meer kwaad dan goed meer doen. One day at the time!

 

 

Nog 2 weken.

Nog twee weken en we vertrekken naar Canada voor 9 dagen. Ik hoef jullie niet te vertellen hoe ik er naar uitzie om mijn kleindochter te zien! Een jaar is echt wel te lang! Het heeft verdorie veel pijn gedaan het voorbij jaar. Pijn omdat ik er niet bij was voor de eerste stapjes, de eerste verjaardag. Maar ik hoef het niet meer uit te leggen, het is een kwestie van geld, het is financieel niet mogelijk om drie keer op een jaar een ticket te kopen.

Ik heb dan ook besloten om het gebeuren met mijn mama een beetje los te laten. Ik heb geprobeerd om opvang voor haar te regelen. Ze wil niet , so be it. We zullen wel zien wat de gevolgen zijn.

Ik maak een to do lijstje voor mijn broers, en ik kan maar hopen dat ze er een beetje voor zorgen dat ons mama niets te kort komt.

Ik was er vandaag, ze was weer ziek, telkens als ze medicatie neemt en ze vergeet om te ontbijten s morgens is het bingo. Overgeven en ziek zijn tot over de middag dat ze iets gegeten heeft.

En heel de rimram met haar vriend, ik heb het allemaal gehad, ik laat het allemaal wat bekoelen en sudderen want heel lang zullen we mama toch niet meer in haar appartement kunnen laten wonen. Het probleem zal zichzelf oplossen, mag ik hopen.

Mijn mannetje is nu in verlof en we zullen in die twee weken nog een paar leuke uitstappen plannen, wat reisvoorbereidingen treffen en wat klussen thuis. IK moet ook voldoende eten en drank voorzien voor de thuiswachters. Ook medicatie voor de poes en voldoende eten voor de hond, we moeten aan alles denken.

We hebben onszelf zaterdag getrakteerd met een etentje om het verlof in te zetten. Vanavond genoten van de zon in onze tuin en ons verwend met een kaasschotel, stokbrood en een flesje wijn.

Nu nog van die verkoudheid afraken , want geen zin om te hoesten als een oude hond in het vliegtuig. Maar ik heb nogal last van temperatuurverschillen waardoor ik meer ga hoesten.

Mijn valiezen stoppen vol met cadeautjes, weinig kleren, want we gaan niet op hotel waar we ons elke avond opdirken voor het avondeten. Het is familiebezoek, veel uitstappen staan niet op het progremma.

Ik wil alleen maar wandelen in het bos, met Ellie aan mijn hand, op de trampoline springen, in de zandbak zandkastelen bouwen, verhaaltjes lezen en poppenkast spelen met mijn vingerpopjes die ik gebruik bij het webcammen.

En het is zo schattig, nu begint ze te beseffen dat er echt een mens in de telefoon zit! Ze draait met haar handjes en zegt Nannie Tralala en je moest eens weten hoe erg ik dan zit te smelten.

 

She said no!

Neen zei, ze , neen, ik ga niet naar het rusthuis voor tien dagen, ik kan genoeg mijn plan trekken. En dan kreeg ik telefoon van het zorghotel dat ze de optie gaan schrappen omdat mama onder geen beding te vermurwen is.

Oh ja, ze kan haar plan trekken, omdat ik achter de schermen alles voor haar oplos. Gisteren alweer overschrijvingen gevonden, weggstopt  onderaan haar handtas. Betalingen die zelf wil doen omdat ze telkens opnieuw vergeet dat ik al een jaar haar boekhouding regel. Ze vergeet datdie dan  in haar handtas zitten en ze vergeet wat ze met de begeleidende facturen heeft gedaan. En dan mag ons Chrissebie een paar telefoontjes doen, om te zien of ik ondertussen die betalingen nog niet heb gedaan.

Oja, geen warm water, ah Chrissebie kan dat, even de kast wegschuiven , twee kraantjes opendraaien, wachten tot het stokje in de meter terug op groen staat, en huppekee, er is terug warm water.

Diepvries helemaal ontdooit, Chrissebie regelt het, alles netjes in de vuilnisbak kieperen, ( nog maar eens voor de derde keer in een jaar tijd )

Jullie voelen vast het sarcasme hier tussen de lijnen door vloeien, want ik was kwaad, echt. Voor het eerst sinds het begin van die kutdementie, heb ik het gehad met al dat geregelen al dat ge-oplos. Ik ben zelfs zo kwaad dat ik hier instant zelf woorden aan het uitvinden ben.

En ik ben zo geneigd te zeggen, ok, mama doe maar, trek maar eens uw plan, maar ik ken mezelf en besef dat ook dit deel uitmaakt van die ziekte, de ontkenning. En misschien moet ze  eens tegen de muur aanbotsen om te beseffen dat ze hulp nodig heeft en dat ze het niet  helemaal alleen kan.

Het enige wat ik eigenlijk wou is tien dagen schandalig kunnen genieten van mijn kleindochter , mijn zoon en schoondochter, een beetje vakantie met mijn mannetje erbij. En me niet om de haverklap zorgen moet maken, , of ze nog geld op haar rekening heeft, of ze s morgens eet, zodat ze niet ziek wordt van haar medicatie. Of ze brood in huis heeft, haar diepvries niet terug af ligt, of ze warm water heeft, nog medicatie genoeg heeft enz.

Maar ik ken mezelf, mijn kwaadheid zal weg-ebben en uiteindelijk ga ik het allemaal braafjes weer eens regelen met de broers deze keer, een taakverdeling maken, een lijstje met de dingen waar aan gedacht moet worden.

Want ik mag dan maar 1 of twee keer op een week naar ginder gaan en fysiek aanwezig zijn, ik ben er altijd achter de schermen, om te communiceren met de verzorgenden.

Enfin, ik word hier zo moe van .

Zorghotel

Deze week heb ik beslist om mama twee weken te laten opnemen in het zorghotel in de periode dat wij naar Canada gaan. Een heel zware beslissing waar ik wel achter sta omdat ik het nodig acht. Maar o wee, ik voel me zo’n boeman die zijn moeder opsluit terwijl we zelf op vakantie gaan.  Maar hoe leg je dat uit aan je nietsvermoedende moeder, die denkt dat haar leven op rolletjes loopt, maar niet beseft, dat ik er achter de schermen voor zorg , elke dag opnieuw dat het op rolletjes kan lopen. Zo heb ik dagelijks contact met poetsdienst, of traiteurdienst. Zo zorg ik dat de betalingen gedaan worden, al vergeet ze dat en zo haalde ik ook vandaag terug overschrijvingen uit haar handtas.Overschrijvingen waarvan de facturen zoek zijn en ik terug moet gaan rondbellen om te weten of die facturen al voldaan zijn ja of nee.

Twee dagen in de week heeft mama familiehulp. Ook op die dagen ben ik stand bye, om te bellen naar die fantastische dames van familiehulp, om er voor te zorgen dat het eten van mama opgewarmd word, Het bed verschoond wordt, de was en de plas gedaan wordt. Dan is er nog de verpleging , waarmee vaak per mail gecommuniceerd wordt, of met briefjes op de medicatiekoffer.

Op dinsdag en donderdag gaat mama naar het dagcentrum, ze gaat daar graag naartoe, en ook daar wordt voor haar gezorgd en hou ik een oogje in het zeil achter te schermen.

En zo vind mijn mama dat haar leven op rolletjes loopt! Alles gaat goed, ze kan het allemaal nog aan, ( tja als alles door iemand achter de schermen wordt opgelost ).

En nu ga ik niet beweren dat ik onmisbaar ben, ik zou die taken natuurlijk kunnen doorgeven aan mijn broers, tijdens de periode dat wij weg zijn. Maar ik weet nu al dat ik niet met een gerust hart zou kunnen vertrekken. Dat ik ook vaak telefoontjes of Whatt’appjes zou krijgen met vragen, allerhande.

Vandaag had ik al mijn moed samengeraapt en voorzichtig aangekaart dat er in het zorgcentrum een “zorghotel” is, waar ze terecht kan en ik haar daar graag eens naartoe zou sturen. Ik had nu niet verwacht dat ze dit zo maar klakkeloos zou slikken zonder enige tegenwind te bieden. En idd, ze verweerde zich dat dit helemaal niet nodig was, dat alles nu toch perfect loopt, dat ze liever op hotel zou gaan aan zee met haar vriend. En dat zo’n zorghotel verloren geld is en ze haar geld liever besteed aan uit eten gaan en eluke dingen doen. En ik ben de eerste om dat allemaal te begrijpen. Maar toen ze onlangs een weekend aan zee was geweest , was ze helemaal verward, uiterst oververmoeid , ze leek van een andere planeet te komen, kende geen enkele naam meer van haar kleinkinderen. En ik had een sterk vermoeden dat ze haar medicatie niet had genomen of niet op te correcte manier.

En ik geef toe, ze had een goeie dag vandaag, ze was redelijk bij de pinken en ik zag even de mama van weleer. En mijn hart bloedde bij het idee dat voor haar bestwil twee weken op vakantie wil sturen naar het rusthuis.

Want ze mogen het dan nog een mooie naam geven, het “zorghotel”, het blijft een onderdeel van het rusthuis en dat is blijlange niet zo idyllisch als het klinkt!

Wordt vervolgd.

 

 

 

De arbeidsmarkt

Ik heb bewondering voor ons aller blogvriendin Gitta die zich aan een nieuwe job waagt. Zomaar springt in het duister. Chapeau hoor. Ik daarentegen ben een echte schijthaas. Oja, ik kan het goed uitleggen hoor, hoe een ander het moet doen, maar zelf zit ik al te sidderen en te beven bij de werkaanbiedingen.

Ik ben officieel nog steeds werkzoekende, welteverstaan naar aangepast werk, werk die ik aankan. En eigenlijk moet ik niet zelf op zoek naar een job, maar krijg ik daardoor begeleiding van Gtb. Maar soms in een vlaag van overmoed ga ik zelf op zoek,op de site van de vdab als ik het weer eens beu ben van thuis te zitten en als ik bedenk dat ik zelf ook graag nog een centje zou kunnen verdienen,, enfin, duizenden redenen. Maar ik raak al snel gefrustreerd door de hoge eisen die ze stellen in de aanbiedingen. Uiteraard zoek ik geen fulltime job. Ook schoonmaken is niet meer voor mij weggelegd wegens te zwaar. En vandaag klikte is dan maar eens op “inpakker”, wie niet waagt niet wint dacht ik. En ik werd alweer ontmoedigd door de hoge eisen die er gesteld worden. Let vooral op het zinnetje “geen fysieke beperkingen” en we weten alweer hoe laat het is. Inpakker, het ziet er eenvoudig uit, gewoon iets in papier of plastiek draaien zou je zo denken, maar lees maar eens hieronder wat er allemaal van jou verwacht wordt. Die hoge eisen daar zo zwart op wit zien staan ontmoedigd mensen, enfin, ik kan hier alleen voor mezelf spreken uiteraard. Oordeel nu zelf

 

INPAKKER

Vaste Job – Online sinds 18 mei 2017

Functieomschrijving

Voor een groothandel in wild en gevogelte zijn wij op zoek naar een gemotiveerde inpakker. Je staat in voor het afwegen, verpakken, etiketteren van de producten.

Profiel

Je hebt een goede kennis Nederlands.
Je kan vroeg opstarten (5u) indien nodig.
Je kan in dag werken.
Je hebt geen fysieke klachten.
Je kunt zelfstandig werken en hebt een hoog werktempo.

Jobgerelateerde competenties

  • De producten of het afval naar de opslag-, verzendings-of recyclagezones, … vervoeren
  • De werkpost voorzien van materiaal en producten of de bevoorrading controleren
  • De werkzone reinigen en opruimen (materieel, hulpstukken, …)
  • Activiteitengegevens registreren (aantal stukken, …)
  • De producten van een etiket voorzien, merken en de gegevens controleren (houdbaarheidsdatum, …)
  • Producten volgens kenmerken, bestellingen en wijze van transport verpakken
  • De producten bij ontvangst, bij klaarmaken van de bestelling of bij verzending controleren
  • Toezicht houden op de doorstroom en de voortgang van producten op een productie- of transportlijn Indien nodig elementen deblokkeren en verwijderen
  • Zichtbare afwijkingen aan producten opsporen, lokaliseren en ze sorteren (oppervlakte, kleur, …)
  • Stukken monteren, assembleren en bevestigen Controleren of de assemblage correct is gebeurd (gebruik, uitzicht)
  • Preventief of correctief basisonderhoud van machines of uitrustingen uitvoeren

Diploma

Een paar maanden geleden hoorde ik op het nieuws dat je nu als “bakker ” geen diploma meer nodig hebt! Eum, betekent dit dan dat iedereen zomaar een bakkerij kan beginnen? Hoe zit het met warenkennis? Hygienezorg? Prijsbereking. Nog straffer, bedrijfsbeheer wordt ook al afgeschaft.

Het komt er dus op neer dat iedereen nu maar een commerceke kan beginnen???!!! Moet je dan niet meer weten dat er drie maandelijks btw moet betaald worden op de verkoop , aan vadertje staat? Moet je dan de nederlandse of franse taal niet meer meester zijn om in Belgie een zaak te beginnen, of het nu in de vlaanders of in Wallonië is.

Ik snap het niet meer! In tijden van grote concurrentie met ” het internet en de webshops” moet er ineens niets meer. Misschien kan ik hier thuis een bakkerij beginnen met cupcakes, ik hoef niet te weten hoe je btw moet betalen, dat ik uberhaupt een btw-nummer van doen heb. Ik hoef de wetten en de plichten niet meer te kennen, van wat mag en wat kan! Ik stel me daar toch serieus veel vragen bij hoor!

Ik heb vroeger hotelschool gedaan. In spermalie leerden wij drankenkennis, schoonschrift, boekhouden, Frans, Duits en Engels. We hadden warenkennis.

We leerden hygiene in de keuken. En we moesten school lopen tot we minstens 18 waren. Nu is dat ook nog zo, daar niet van. Maar iedereen mag nu een zaakske beginnen, zonder maar een jota verstand te hebben van boekhouding en van de wetten, om een zaak te beginnen. Dan stel ik me de vraag of dit geen “achteruitgang is, in de plaats van vooruitgan”. Of dat niet om moeilijkheden vragen is , als we met zijn allen bakker mogen worden, we elkaar de nek mogen afbijten wat prijspolitiek betreft. Zijn er dan geen normen opgelegd wat een brood moet bevatten, voor t zelfde geld draaien die flutbakkers er een beetje cement bij. Neen, ik ben geen voorstander. Ik vind dat we eerst moeten leren en dan gaan doen. Ik vraag me dan af of ze niet omgekeerd gaan discrimeren en de brave belg die voor bakker geleerd heeft, gezwoegd heeft om balansen te leren opmaken bij de les boekhouding, eigenlijk de pineut is. Ik vraag me dan of, er nog niet meer in het zwart gewerkt zal worden, omdat men niet weet dat men in ons belgenlandje btw moet betalen op de verkoop.

Verdorie toch, het is toch nodig om de wetten te kennen. Ik snap het niet meer.

Schoenen

Ik ben één van de weinige vrouwen die niets heeft met schoenen. T is te zeggen. Ik heb heel moeilijke voeten en meestal moet ik gewoon orthopedische schoenen dragen. Pumps on high heels is dus helemaal niet aan mij besteed. Ik ben al heel blij als ik eens iets met een plateauzool kan dragen, of een hak van een centimer of 7. Ja, sorry, niets aan te doen.

Het gevolg is dat ik eigenlijk niet veel naar vrouwenschoenen kijk in de winkels. Als ik schoenen nodig heb ga ik recht op mijn doel af. En heel zelden vind ik eens wat in een gewone winkel.

Mannenschoenen daarentegen. Ik ben daar helemaal zot van. Ik kijk daar graag naar en vind mooie mannenschoenen heel erg sexy. Ik let daar ook altijd op als we naar een optreden gaan, welke schoenen de mannen op het podium dragen. Tja, elk zijn hobby zeker, je hebt mannen die naar de borsten van de vrouwen kijken, ik kijk naar de mannelijke voeten.

En ik ben al helemaal gek op Van Bommelschoenen. Mijn ventje heeft er geen hoor. Het is duur en ik kan hem niet overtuigen om zo’n gigantisch bedrag neer te tellen om mij eens te behagen. En in de solden is zijn maat meestal niet meer te vinden.

En dan hou ik nog het meest van de gedurfde kleuren en modellen. Zoals die hieronder.

van bommel 2

Voor een kleine 200 euro zijn ze van jou.

Zelfs de hele klassieke vind ik wel mooi. Maar o wee, ik denk dat ik hemel en aarde zou moeten bewegen om deze aan de pootjes van teergeliefde echtgenoot te krijgen.

van bommel 3En ik ben al helemaal zot van die blauwe of rode zolen onderaan.

Enfin, Wie weet vinden we er eens een paar in de solden die dan wel betaalbaar zijn. Maar meestal schieten de kleine maatjes over , of de hele grote.

Maar ach, Van Bommel of niet, ik zie mijn ventje altijd even graag hoor. Hij mag zelfs op zijn blote voeten lopen, alhoewel, ik niet zo voeten-minded ben. Een mooi opgeklede man vind ik veel mooier dan een naakte man, en ik hoor vaak dat hetzelfde geldt voor de vrouwen. Mannen vinden mooi geklede vrouwen vaak sexyer dan naakte vrouwen. En ik ben maar al te blij dat ik me een beetje kan bedekken, want een vetrolleke hier, een buikje daar. Maar ach, voorlopig maak ik er me niet zo druk meer over. T is wat het is. Ik voel me goed en dat is wat momenteel primeert. Voila.

 

 

Slaapmedicatie versus Melatonine.

Ik Neem al jaar en dag slaapmedicatie, trazodone heet het goedje, trazolon de joekels van pillen. Maar nu moet ik zeggen dat ik de laatste tijd heel veel last heb van vergeetachtigheid Het gevoel s morgens een zombie te zijn. En het lijkt of het medicament zich tegen mij aan het keren is.

Een goed jaar geleden volgde ik een voordracht over het dag en nachtritme, en daar was er sprake van het aanmaken van melatonine. Ik zal jullie heel de uitleg besparen. Maar doordat we constant maar met schermen bezig zijn, tv, laptop smartphone geven we de hersenen de impulsen dat het nog “dag” is en daarom schiet het mechanisme niet op gang dat melatonine moet aanmaken.

Je kan dat oplossen door een speciale bril te dragen met blauwfilterende glazen. En aangezien er een aktie was bij Hans Anders , waar je gratis glazen kon krijgen, ik moest alleen de optie blauwfilderend bijbetalen en dat was slechts 40 €. Montuur en bril goed voor 79 euro. Ik kocht ook een gewone bril, voor 39 € en kreeg nog eens 40 € van de ziekenkas terug. Ik wil maar zeggen mensen, voor de prijs moet je het niet laten.

Ik draag nu s avonds mijn roze bril, want er mogen dan blauwfilterende glazen inzitten, het montuur is rose En ik probeer het nu met melatonine bij te nemen in de plaats van slaapmedicatie.

Ik moet zeggen, na drie dagen ben ik zombie-af. Mijn hoofd voelt veel helderder, geen katergevoel meer s morgens. Maar ik ben hondemoe, want ik lig veel wakker, ondanks de melatonine. Maar wat wil je, ik zit al bijna tien jaar aan de slaapmedicatie, we gaan dat nu ook niet gaan oplossen in één twee drie.

Deze nacht heb ik dan tegen tegen 3 u een lichte inslaper genomen, stukken lichter dan wat ik normaal neem. En heb dan toch geslapen tot mijn wekker om 6.30 afliep. Want ik moest al om kwart voor 8 de trein nemen in Tielt, om haar Kalmthout te sporen.

En ik kreeg zo’n klop van de hamer toen ik thuiskwam dat ik me een half uurtje in de zetel heb gelegd en ondanks de drie koppen koffie prompt in slaap ben gevallen.

Ik hoop dat ik er in slaag om toch terug een nachtritme op te bouwen . melatonine zorgt er ook voor dat het lichaam in herstel kan treden enfin, wie er meer wil over weten mag me altijd raadplegen.

Maar de angst dat ik zal worden is zo groot! Soms wordt dat eens smalend gezegd, dat ik moet opletten dat ik niet wordt als mijn moeder, en o jee, ik hoor dat niet graag.

Nu alleen hopen dat ik er toch in slaag om voldoende door te slapen zodat mijn lichaam zich inderdaad kan herstellen tegen s morgens.

En neen, het is geen valium of zo waar ik moet van afkicken, het is ook geen antidepressiva. Ik heb er dus goeie hoop op, dat mijn lichaam de veranderingen zonder al te veel tegenmorren zal aanvaarden.

Ik voel me in elk geval scherper van geest, helderder en kan me beter concentreren. Op hoop van zegen dus.