Verzwaringsdeken

Ik was dolenthousiast toen ik zag dat de postbode een pakje voor mij mee had uit Nederland “T is zwaar hé, “zei hij toen hij me het 13 kg gram wegende pakje aangaf  En ik zag de nieuwsgierigheid op zijn gezicht! Maar ik repte geen woord over de inhoud Normaal zou ik dat wel zeggen, maar goed, ik beken dat ik vreesde dat hij zou denken dat ik gek was En ik zou er nog een hele uitleg moeten bijgeven en dat zag ik niet zitten Ik was veel te nieusgierig om het pak te gaan open doen

Een maand of twee geleden had ik voor het eerst over een verzwaringsdeken gelezen Dat het heel goed zou zijn voor mensen  met adhd, mensen met rusteloze benen, personen met Ass Dat je met zo’n zwaar deken minder zou piekeren en sneller kunnen inslapen En hoe meer ik er over las hoe meer ik overtuigd was dat dit voor mij het ei van Columbus was En ik ging eens surfen op internet of dat effectief bestond of dat het een uitvindsel was van één of andere goeroe Ja geef toe, een dekbed gevuld met steentjes, klinkt toch wel een beetje raar , nietwaar 10 kilo weegt mijn deken en ik bestelde nog een klein knuffeldeken voor mijn kleine Robbedoes die ook zo’n slechte inslaper is  Maar euh, ik voel zo een beetje achterover van de prijzen en mijn eerste idee was dan ook om er zelf eentje te maken Hoewel ik bij voorbaat al wist dat dit een gekkenwerk was, en het allemaal wel schots en scheefs zou zijn

Maar toen vond ik iemand die ze zelf maakte en dat maakte het stukken goedkoper .

https://www.facebook.com/Verzwaringsdeken-voor-rust-311097089749541/

En ik begon een gesprek met de vriendelijke dame, ( allee, ik denk dat het een dame is ) en plaatste een bestelling Het stofje mocht ik kiezen en ik koos voor aardbeitjes Altijd leuk.

Maar goed, ik wijk af Ik met mijn pak naar binnen, snel kijken En  , man ja dat deken draag ik niet zomaar eens onder één arm naar boven  Bed opgemaakt en dat mysterieuze ding er bovenop gelegd. Het  deken is gestikt in ruiten en in iedere ruit zit een aantal gram fijn grind Het is niet bedoeld om je er aan op te warmen want dat doet het niet.

Het is eerder een maliënkolder voor je lijf, of hoe je het ook bekijktMijn man dacht alweer dat ik een beetje van lotje getikt was , en vroeg wat ik nog zo allemaal zou uit proberen Maar hij laat me doen,

En dus, ik om 21.30 mee gaan slapen, puur uit nieuwsgierigheid. Mijn mand vond het moeilijk om genoeg van zijn deel donsdeken over hem heen te trekken En ik kroop onder mijn donsdeken met daarop mijn aardbeitjesdeken En de eerste gewaarwording was ” raar”  Raar maar tegelijk ook een gevoel van bescherming , van thuiskomen  Normaal draai ik me al voor het eerst na vijf minuten  en nu ervaarde ik , dat ik daar totaal geen zin in had Ik lag goed, en had niet de neiging om te gaan wriemelen tot ik goed lag, wat anders wel gebeurt Fijn, dacht ik, waarom moet ik draaien , als ik goed lig. Want normaal slaap ik altijd in, met mijn gezicht naar de kant van het raam en niet naar het midden van het bed kijkend

Raar , ik moet niet draaien, ok, het is ook lastig om onder zo’n gewicht te draaien, maar ik had totaal geen behoefte aan een andere pose

Meestal als ik in mijn bed kruip, bestaat dat uit verschillende fases. Wriemelen tot ik goed lig, dan half in slaap vallen en dan terug wakker schieten als ik net in de alfafase zit en dan kan ik niet meer stilliggen. Ik krijg vooral rusteloze benen en ik word er even knettergek van. Ik word terug helemaal wakker, vloek een paar keer binnensmonds, sta eens op om te plassen en om mijn rustelozen benen een beetje te bewegen. En kruip dan terug in mijn bed Meestal slaap ik daarna binnen het half uur is een groot succes

Hewel gisteren werd heel de reutemeteut geskipt . Ik lag, ik ontspande, ik werd rustig, lag niet te piekeren en allerhande dingen te organiseren in mijn hoofd . Na een kwartiertje draaide ik me voor het eerst op mijn zijde waar ik het best kan inslapen En dat deed ik ook Slapen, en dromen , en met een fris hoofd wakker worden om 7.30  Ik was bang dat het zware ding nefast zou zijn voor mijn spieren en en mijn fibrotoestanden, maar neen, ik was niet stijver als anders Ik had niet het gevoel door een trein aangereden te zijn. En ik denk dat ik al helemaal verkocht ben voor het welbehagen dat dit deken me geeft  Alleen  jammer dat ik het niet kan meenemen op reis.

Alleen dat voor Ellie gaat mee , maar dat weegt dan ook maar 2.900 kg en is maar een meter op een meter Ben nietuwsgierig of zij het “droomdekentje van Granny zal willen proberen”

Advertenties

Zot idee.

Deze week , twee weken voor vertrek van onze minitrip naar Canada kregen we melding dat onze vlucht veranderd is. En ik kan erin komen. Alle toestellen Boeing 737 worden door Canada uit de lucht gehaald, naar aanleiding van twee korte vliegtuigongevallen met dat type vliegtuig. Bla bla bla, . Onze vlucht met 1 tussenstop werd er uiteindelijk ene met twee tussenstoppen en we moeten ook zes uur vroeger vertrekken en voor ons is dat veel, omdat we anders maar bij mijn zoon moesten vertrekken na het avondeten en nu al om 1 uur s middags. Maar goed, ik heb daar geen punt van gemaakt. Tot ik onze tickets kreeg en merkte dat onze bagage ineens niet meer inbegrepen is op de terugreis. Mijn haar stond recht en ikke via Fb chatten met Air Canada. Maar die sturen me naar de operator die de tickets heeft geboekt en daar zit het probleem. Het is de eerste keer dat ik daar bij geboekt heb en ik lees daar ontzettend slechte recensies over. O wee. En na heel lang zoeken op hun site heb ik uiteindelijk toch een hokje gevonden waar ik mijn vraag kon intypen en nu hoop ik op antwoord. Maar goed, ik heb dus twee valiezen van 23 kg. Ik heb van de gelegenheid gebruikt gemaakt om dingen mee te nemen die hier al lang staan, dingen voor de cottage. En ik heb twee grote flessen bier meegenomen voor zoon en grote verpakkingen frietsausjes waar hij zo gek op is. Endaar kruitp veel gewicht in. En ik weiger om me er druk in te maken. ( maar dat lukt me niet goed hoor ) en ik heb beslist om gewoon een valies bij zoonlief achter te laten. Ik neem onze vorige versie valies mee en die kan hij dan gebruiken. Soit

Ik heb er een beetje de puf van gekregen van al die vliegperikels! Het lijkt precies nooit goed te gaan. En vandaar dat ik als zomerreis iets boek met 1 vlucht en gedaan. Maar nu stond er deze morgen een reclame op facebook over reizen met een vrachtschip. ( ik vind de reclameboodschap al niet meer terug, maar ze zullen wel reageren op mijn vraag die ik er gepost heb.

En je kan naar Halifax reizen per vrachtschip, in twaalf dagen! iets van 900 euro, maar daar zit dan ook eten gedurende heel die periode inbegrepen. En eerlijk, dat lijkt me nog wel eens leuk om te doenNeen het is geen cruiseschip met casino en animatie . Maar eerder een avontuur, waar er waarschijnlijk niet zo veel te beleven valt. Er is wel een bibliotheek aan boord, zodat je zelf geen boeken hoeft mee te sleuren en je vertrekt van uit Antwerpen. Een wasmachine zullen ze wel aan boord hebben denk ik. En ik ben er nog niet uit hoeveel bagage we daar mogen meenemen, want het is hier altijd wikken en wegen, maar gelukkig hebben we daar ook een voorraadkist, met laarzen  en toiletgerief en pijama. Dat zijn dan al dingen die we niet telkens over en weer moeten sleuren , en er zijn daar ook winkels, nietwaar.

Enfin, Als ik kijk naar de uitzending van de Columbus heb ik altijd zin om er ook zo op die manier eens op uit te trekken, maar in het echt lukt dat allemaal niet zo gemakkelijk om zomaar in het wild met een mobilhome te blijven staan. En ik vermoed dat mensen ook veel sympathier zijn als je een slaapplaats komt vragen met een cameraploeg erbij.

Maar op een schik is er alleen maar zee, water en nog eens water te zien. En ik weet nu ook zelf niet of ik zo zen zou worden dat ik daar rustig van zou worden. En wat met mijn “ding” 12 dagen wemelen op het water, komt dat goed, geen idee.

En het zou al een huzarenstunt vragen om mijn mannetje voor zo’n avontuur warm te krijgen. Hij is absoluut geen waterrat. Zwemmen doet hij niet graag en hij voelt zich ook heel onveilig in water.

En toch lijkt het me leuk om te doen. Misschien mag ik eens koken voor de bemanning of kan ik me op de ene of andere manier uitleven. Enfin, het lijkt me een geweldige uitdaging. Ik die altijd door het leven croste als een furie, stil krijgen op een boot! Dat zou nog al iets zijn hé!

Maar ik ben het aan het leren, proberen om meer zen door het leven te gaan, trager leven, minder eisen van mezelf en de nemen nemen zoals ze komen, en in de eerste plaats omdat ik geen keuze heb, omdat het anders niet goed met me gaat. Maar ook omdat ik me helemaal niet slecht voel bij die verandering bij mij.

Misschien blijft dat allemaal een utopie en moet ik mijn zeemanskepie niet van het haakje halen. Maar eens goed fantaseren kan ook eens leuk zijn nietwaar! Fijn weekend!

Ah heb de site teruggevonden. Blijkbaar is de eerste burger meegegaan  een schrijver van tv reeksen. Ja hij zal daar wel tijd hebben om te schrijven. Misschien een idee?

https://cptnzeppos.com/?fbclid=IwAR0PEpti5zRWepqRLmIPj1YKxcGE_x6awvIcEnO1jJ6Dx72fg3s3xj8OoME

 

 

Uitstapjes.

Pairie Daisa stond op de planning voor dinsdag en we hebben ons plannetje dan ook uitgevoerd. Het was een mooie dag, waarmee ik het dan over het weer heb. Het mocht nog een paar graden warmer zijn, maar met een trui was het bij mij heel de dag van aan en af. Dat het een mooi park is herinner ik me nog van een paar jaar geleden. Dan organiseerden de spoorwegen een familiedaguitstap naar daar. Tegen een lager tarief konden alle werknemers tickets aan een voordeeltarief kopen. Maar goed, die daguitstapjes zijn wegens besparingen weggevallen. En die uitstap was retedruk zodat we alles niet eens konden bezoeken en waarvan ik toen zei. Ik kom hier nog eens terug! En zo geschiedde. Zalig kan je daar wandelen onder hele bruggetjes blauwe regen die nu volop in bloei staat en geweldig goed riekt. Rond de toren  die wat centraal in het park staat begon net een vogelshow, en nu ben ik niet zo’n fan van zo’n vogelshow. Maar die was spectaculair! Een samenspel met verschillende trainers. Heel veel soorten vogels die rond en bij de toren en tussen het publiek vlogen. Je voelde ze vaak zoeven vlak boven je hoofd. Exemplaren die ik nog nooit in showtje had zien opduiken. Zo zater er ook twee getrainde ooievaars tussen en een fiere secretarisvogel. En dit opgeluisterd met magische muziek die door de luidsprekers schalde zonder te luid te zijn.  Bij momenten voel je je daar in Thailand of in China, Afrika. De gebouwen zijn afgewerkt in mooie materialen, een zaligheid om naar te kijken , het gevoel een beetje op reis te zijn. Op een terrasje genoten we van een goedgevuld cesarslaatje met een glaasje bruin streekbiertje. Het was heel kalm , veel eetgelegenheden waren ook gesloten. Er waren wel veel kinderen die op schoolreis waren, ik probeerde een ommetje te maken als ik er een bende zag aankomen, omdat ik de rust in mijn hoofd niet wou verstoren. Ik voelde me helemaal zen en ontspannen. Zoiets moeten we meer doen zeiden we tegen elkaar. Ook eens gewoon met ons tweetjes kan helend zijn. Ik genoot bij het observeren van de dieren. De giraffen stonden heel dicht bij en wat een mooi dier vind ik dat. Zo gracieus dat ze lopen. Het olifantenpaviljoen was gebouwd als een grote tempel.  Ja, hier is over nagedacht. Kleine tegenvaller was het auarium. Niet dat die vissen niet mooi waren, en ook niet gracieus door het water zwommen met hun bonte kleuren. Euh, dat was het niet. Maar het wemelende water  in combinatie met de duisternis en een kudde ( laten we ze voor één keer zo noemen ) joelende enthousiaste kinderen zorgden ervoor dat ik terug mijn evenwicht verloor. En het was om zeep voor de rest van de namiddag. Mijn goed humeur niet hoor Dat liet ik niet verpesten! Gelukkig heeft mjn potige man me voor de rest van de namiddag goed vastgehouden . Voila tot zover.

Rond een uur of vier besloten we terug te keren. Het verkeer was heel druk. Het traject van Pairi Daisa loopt door een paar kleine dorpen die de toeristen zullen zien komen. Ellenlange files. Maar goed, niets kan ons goed humeur verpesten en we besluiten om nog een frietje te gaan stekken vooraleer ons thuis tevreden in de zetel te nestelen. 2n van de leukste moederdagcadeautjes ever, maar ik denk dat ik dat elke keer opnieuw zeg, haha.

Gisteren had ik een date in Gent met mijn dochter. Ik had haar beloofd om voor haar een kleedje te kopen voor het trouwfeest van haar stiefzus, bonuszus, whatever, voor Elisabeth en Kenneth’s trouwfeest. Want iedereen wil er toch een beetje leuk uitzien , nietwaar. Ook mijn dochter kan niet lang shoppen en gelukkig werden de winkels zorgvuldig overgeslagen waarvan ze dacht , dat ze er toch niets ging vinden. En het werd een kleedje in dierenprint en het staat haar goed. Een vegetarier met een kleedje in dierenprint, haha een beetje tegenstrijdig. UIteraard zou ze van zijn levens nooit geen echte dierenhuid dragen. Ze wil zelf geen lederen schoenen kopen. Het was chill in Gent, maar het wandelen ging moeizaam. Mijn dochter zei dat ik raar liep en ik antwoordde dat ze me dan twee maanden geleden had moeten zien. Maar goed, we deden af en toe een terrasje, koffietje hier , colaatje daar. En we aten een paar vegetarische voorgerechtjes bij den turk. Heel lekker en vriendelijke bediening.  En ik zou maar eens vroeg naar huis gaan. Ik moest nog koken , maar dat was buiten mijn avontuur op de trein gerekend. Ik had de verkeerde trein genomen, arriveerde in Kortrijk, miste dan de trein naar Brugge om over te stappen in Lichtervelde , enfin, in de plaats van kwart na vier kwam ik om ze uur thuis, gelukkig had mijn ventje ondertussen gekookt, gewokte kip met groentjes, niet zo moeilijk. Maar ook dit , kon mijn goed humeur niet verpesten ondanks het besef dat ik nog steeds last heb van “het ding” in steden, drukke  , lawaaiierige omgevingen . En mijn oordoppen op maat zijn nog steeds niet binnen en wil ze zo graag mee nemen naar Canada. Soit, ik kan hen niet dwingen om ze morgen te leveren , nietwaar en de telefoniste kan er ook niets aan doen. Maar ik heb een paar leuke dagen achter de rug  en dat kan er niemand meer afpakken! Hopelijke hebben jullie ook genoten van moederdag of gewoon van de zonnige dagen.

A-typische moederdag.

Of we niet eens naar Sluis zouden gaan, stelde mijn ventje voor. Lief van hem. Ik moest niet persé koken, Er zijn daar eetgelegenheden genoeg. Ach dit hoeft niet lieverd. Ik heb beloofd aan A om eens lang te gaan deze namiddag om eens met haar te kaarten. Het is ook voor haar moederdag. A is de dame waar ik vroeger elke donderdag op paste. En voor 1 keer is de dochter op weekend met haar schoonouders van de andere kant.. En het is haar heel erg gegund, want ze zorgt immers dag en nacht voor haar bedlegerige moeder die helemaal verlamd is en alleen haar ene hand een beetje kan gebruiken. En ze kan ook niet praten. Hoewel, ze produceert wel een beetje geluid. maar het is moeilijk verstaanbaar. Maar ik ken haar nu al bijna drie jaar en wij kunnen goed met elkaar communiceren door een vragenspel met ja en neen . Zo lukt het ons wel.

En nu dacht ik, dat menske zit daar ook met moederdag , ik ga eens een kaartje leggen met haar , eens naar buiten gaan met de rolstoel zodat ze een sigaretje kan roken. Want voor alles hangt ze van iemand anders af. Hoe vreselijk is dat allemaal niet.  En ze zal heel blij zijn dat ik er ben en van iemand blij te maken wordt ik zelf blij. Bijer dan de winkels af te dweilen in Sluis. Ik heb niets nodig! Ik ben mortelvet geworden door die meds en ik hoop dat snel kan afbouwen zodat ik van dien brol af ben. Maar goed, ik wou dat hier nu eigenlijk niet hebben daarover. Ik ben zelfs mijn eigen gezaag beu, hoe beu moeten andere mensen dit dan niet zijn.

Gisteren ben ik ook langsgeweestbij A  met een roomijs met aardbeien en ze heeft er zo van genoten. En wat het manillen betreft, Ze heeft normaal zo’n staandertje om haar kaarten op te zetten, maar ik kon het gisteren niet vinden. Soit. Ik heb dan maar zelf noodgedwongen een nieuw spel uitgevonden, en dat was best nog leuk. Ik legde namelijk alle kaarten op rijtjes, de onderste kant met kaarten die we niet konden zien, en de kaarten erop die wel zichtbaar waren. Was best ontspannend om zo eens te kaarten, gewoon voor de fun, we telden geen punten.

En dat ga ik straks ook doen. Mijn mannetje zal straks een bundel goedruikende jasmijnen afsnijden. Het zijn geen bloemen van de winkel, maar het zal haar kamer wat op vrolijken. Bij de moeders zijn we al langs geweest, en plusodchter is gisteren langsgekomen met verlooefde en aanstaande schoonouders.Pluszoon komt vanavond langs om samen de rest van de kaastafel van gisteren op te eten, allee niet de “tafel ” zelf uiteraard! Dinsdag gaan mannetje dan op uitstap ter ere van moederdag en woensdag heb ik een meet en greet met mijn dochter in Gent. En eind van de maand zie ik mijn zoon in Canada, dus moederkesdag in stukjes en beetje vieren. Ik vind het eigenlijk niet zo belangrijk meer . Ik heb het graag gedaan, zowel mijn kids opgevoed als mijn pluskinderen. Het was met momenten zwaar, maar het had ook zijn charmes, en ze hoeven voor mij eigenlijk geen geschenken te kopen, dat lijkt er een beetje op alsof ze levenslang moeten betalen voor wat ik een jaar of twintig heb gedaan voor hen. Dat ze gelukkig zijn en worden, daar maken ze mij echt blij mee! Want geef toe, dat je kinderen gelukkig zijn, dat is wel het mooiste geschenk dat een ouder zich kan wensen. Fijne moederdag iedereen!

 

Het leven na de orkaan.

Nu de draaimolen stilstaat, lijkt het alsof er een orkaan in mijn lijf en mijn geest heeft huisgehouden. Ik was me daar eerst niet bewust van. Zo snel mogelijk terug aan het werk, dat was het plan. En toen de draaimolen bijna stilstond wou ik al terug aan  het werk. Dat is grandioos mislukt. Maar goed, Vier weken na die poging zijn we nog steeds niet aan het werk. En ik voel het aan mijn elleboog, De mensen rond mij begrijpen het niet. Oe, zegt mijn schoonmoeder, het gaat nog niet, , maar je loopt toch al mooi recht! Aja, ik loop mooi recht, zolang ik niet in een lawaaiirige omgeving ben. Goh, ik heb niet altijd goesting om me te moeten rechtvaardigen.

Maar die orkaan heeft een ravage aangericht! Mijn zelfvertrouwen is, weg en heeft plaats gemaakt voor panische angst, ik wil geen dagje winkelen voor moederdag, ik wil “rust”, liever een dagje pairie daisa als ik dan toch moet kiezen. En angst zorgt er dan weer dat ik ga hyperventileren bij het minste dat scheef loopt. En ik ben moe! Valt niet te snappen hé, vier maanden thuis, veel slapen en nog altijd moe zijn. Misschien zou ik het ook niet snappen , ware het niet dat ik het zelf heb meegemaakt.

En dan is er nog dat fibrolijf! Ik kraak en spok terug langs alle kanten en ik ben kwaad, omdat ik in al die maanden niet goed voor mezelf gezorgd heb wat voeding betreft. Niet in staat om veel te koken, laat staan verse groenten te staan kuisen, heeft er voor gezorgd dat ik veel brood heb gegeten. Nefast voor mij, maar heel leuk voor mijn grote drang naar pistolets met kaas. Raar, maar ik had ontzettend rare goestingskes alsof ik zwanger was.  Elke namiddag moet ik mijn cola zero hebben, want koffie verdraag ik bijna niet meer.

Enfin, dat komt dan weer van die pillen! Ik heb net nog eens de bijsluiter gelezen! Bij nier en leverproblemen moet je onmiddelijk uw arts raadplegen. En ik heb nu al tot drie maal toe tegen mijn huisdokter gezegd, dat ik veel minder plas dan voorheen. Wat op zich wel heel praktisch is, want vroeger was ik constant op zoek naar openbare toiletten als we ergens naartoe gingen.  Maar ik maak me daar zorgen over! En als mijn kaliumgealte te hoog staat zeggen ze, dat het komt omdat het staal bloed niet in optimale omstandigheden opgestuurd is geworden. En dus heb ik maar zelf gevraagd om ook eens mijn urine te controleren bij mijn volgende doktersbezoek. Het lijkt of ik constant moet smeken om hulp te krijgen, erg is dat!

En dat ik moe ben! Doodmoe en elke namiddag mijn tukje doe! En dat dit waarschijnlijk komt door mijn hoge leverwaarden zeg ik tegen de huisdokter en dan moet horen dat ze maar een beetje boven de toegelaten quotering liggen.

Dat mijn lijf ook gewoon moe kan zijn door de strijd, van vier maanden tegen de draaimolen zegt de kinesistherapeute van het Uz in Gent en dat het heel lang zal duren vooraleer ik terug de oude zal zijn. Euh????? Herstellen, terwijl ik het gevoel had dat ik hersteld was, duidelijk niet!

En dan hebben we het nog niet gehad over mijn gemoedstoestand. Ik ben met momenten heel depressief, echt in die mate dat ik bang ben dat ik mezelf wel wat kan aandoen! En dat ik beter eens bel naar dr Serpieters daarvoor, zegt mijn huisdokter! En als ik daar naartoe bel moet horen dat ik er niet eerder naartoe kan dan mijn afspraak eind juli! Wtf! En ik heb zo het idee dat elke dokter de verantwoordelijkheid doorschuift naar iemand anders. En dan zijn ze verwondert dt je het gaat opzoeken op het world wide internet.

En  na mijn diep dal , sta ik hier twee dagen later dan rond te springen dat het geen naam heeft, kan ik niet slapen, omdat ik nog een beetje verder wil naaien aan die broek die nog gestikt moet worden! Ik kan niet stoppen met nadenken , ik wil mijn gedachtenmolen een goeie trap geven, er een euro instoppen wat zeg ik 50 euro als het nodig is, omdat ook die zou stilvallen. En of het allemaal nog normaal is dat ik het ene moment zo diep in de put zit en de andere dag denk dat ik alles terug aan kan. Ik raak geen wijs meer uit mezelf!  Ik ben mijn eigen ergens onderweg kwijtgeraakt. En vannacht heb ik haast geen oog dichtgedaan! Onze Misty is ziek, zit met een hernia in haar rug , maar als ik daar niet aan lag te denken, dan was het aan iets anders. En dan sta ik om 7.30 op, ik heb gelukkig toch enkele uren geslapen. Ben ook niet meer opgestaan nadat ik naar bed was getrokken. Ik weigerde om een tabletje melatonine in te nemen om te slapen en ik weigerde om aan de manische gedachtte toe te geven om op te staan en verder te gaan naaien. En bij mijn eerste kopje koffie deze morgen, dacht ik er ineens aan om die bijsluiter nog eens goed te lezen! Oei oei, het bipolaire gevoel dat ik heb staat ook vermeld bij de gevaren van het medicament! Ik wil dit allemaal dringend gaan bespreken met de neuroloog die het medicament heeft uitgeschreven. En ik vind het helemaal niet verantwoord om onder deze omstandigheden met kinderen te werken. Maar leg dat eens uit aan de mensen rondom u! Die zien het uiteraard als luiheid van mijn kant, het mezelf gemakkelijk maken tot aan de grote vakantie. Nog eens naar Canada gaan ondertussen ook. Wel ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik na twee keer Canada met zware duizeligheid, de eerste keer door oorkristallen en met kerst was het een hele ramp, daar ben ik heel de periode ziek geweest. Ik heb heel weinig kunnen doen met kleindochter, zelfs een klein kinderboekje voorlezen en ik was compleet uitgeteld! Soit, niet te veel meer aan terugdenken. Maar ik hoop oprecht en wil er gerust een uurke op mijn blote knieën voor gaan zitten , dat ik deze keer wel kan genieten! Dat  we kunnen kiten aan zee, dat we door het bos kunnen wandelen ! Picnicken op het bankje dat mijn zoon gemaakt heeft op hun “favorite spot” . En dat die verdomde vliegtuigpluggen in mijn oren blijven zitten. Want ik heb heel kleine en nauwe gehoorgangen. Want ik heb niet alleen die VP aandoening, maar ook Bppv dat is het ding met de oorkristallen, die voor het minste verschuiven en ik weet niet of het ene wat met het andere te maken heeft. Wel is duidelijk dat mensen die met evenwichtsproblemen sukkelen meestal meer dan 1 aandoening hebben. Soit!

En nu ga ik eens bellen naar die psychologe van het ziekenhuis in Gent, zodat ze mij kan vooruit helpen al die emotionele knopen te ontwarren.

Dag moeder.

Dag moeder, gelukkig moederdag!

Ze kijkt naar de bloemetjes die we bij hebben zegt dat het mooi is, en dat ze niet wist dat het moederdag was. Neen eigenlijk, het is pas volgende week. Maar goed , dan is ze op restaurant met én van mijn broers en dachten we er nu aan om nu al een bloemetje te kopen.  Moederdag, moeder is mijn moeder, maar eerlijk, sinds die vieze dementie woedt in haar hoofd , voel ik me meer de moeder. Nooit gedacht dat ik dat nog zou moeten doen, echt niet. Moeders horen voor hun kinderen te zorgen, en ik stond er nooit bij stil dat er nog een tijd zou komen dat de rollen omgedraaid zouden worden en ik de taken van moeder zou moeten overnemen.  Ik leg je was in de kas, ” wat heb je gedaan ? ” vraagt, ze. Ik leg uit dat ik de was gedaan heb , dat ik dat elke week voor haar doe en ze kijkt, verbaasd van maar allee, ” dat is wel dat jij dat doet” . Elke keer zegt ze hetzelfde en elke keer antwoord ik, alsof het de eerste keer is dat ze het vraagt. Nooit zucht en blaas ik omdat dit al de 32 ste keer is dat ze dit zegt. Ze kan het niet helpen en dus heeft zij hulp nodig.

Ik controleer haar kleren of ze netjes genoeg zijn om op restaurant te gaan. Veeg hier en daar een vlekje weg , want het is moederdag en je moet er goed op staan , zeg ik nog. Ik haal een andere trui uit de kast, omdat ze het anders koud zou hebben alsof ik de mama ben die mijn kind naar school stuur en even pols of het nu een winterjas , regenjas of eerder een zomerjasje moet zijn. Ik vraag of ze nog eens pipi moet doen voor we vertrekken, en ze staat recht alsof het doodnormaal is dat ik haar dit vraag.

Ik laat haar vooran instappen in de auto omdat dit voor haar makkelijker is dan achteraan en klik haar gordel dicht, zelf zou ze er niet meer aan denken en ook motorisch zou het haar moeilijk lukken. Bij aankomst bij het restaurant help ik bij het uitstappen, geef ik haar een arm, want mijn moeder wil overal de eerste zijn, ook de eerste bediend en zo, ze is heel ongeduldig en die slechte eigenschap zijn sinds haar dementie nog uitvergroot.

We krijgen de kaart , en hoewel ze nog kan lezen, raakt ze geen wijs uit de kaart. Ik begin steeds met de vraag of ze vis of vlees wil, of de asperges met zalm die als suggesties op het bord staan. Als ik zeg, wil je steak, dan zegt ze , aja, een goei biefstuk, als ik vraag vis, dan heeft ze daar ook wel zin in. En als we nu eens beiden de asperges zouden nemen, thuis krijg je die niet voorgeschoteld. Aja, het lijkt haar een goed idee.

Een bordje met een schaaltje met vissla en enkele toastjes komen op tafel. Ze schuift het potje naar haar toe, neemt een toastjes en doet er wat vissla op. Uit ervaring weet ik dat ze alles zal opeten als ik daar geen stokje voor zou steken. Ik neem de toastjes en verdeel die onder ons drietjes. Zij heeft een bordje mergpijpen besteld die daar heel erg lekker zij n en ik weet dat ze daar wild van is. En het is bijna moederdag,, dus gunnen we haar dit voorgerechtje. Ik help een beetje eten, want uit ervaring weet ik dat ze gewoon alles zou opeten dat wij of de ober haar voorzet. En ze ziet een mooie aperitiefschotel passeren en vraagt of wij dat ook besteld hebben en dat ik dat maar moet doen. Ik zeg haar dat het daar nu te laat voor is, dat ze vast al onze gerechten bezig zijn.

Ik zeg dank u en aub in haar plaats, bij het afruimen en het opdienen. Ik betaal met haar kaart, want haar code weet ze niet meer. Ik geef steeds een kleine fooi, meestal 1 of 2 euro, hangt er van af wat ik voorhanden heb. Goeie bediening , lekker eten en dat verdient voor mij een fooi , zo is dat als je zelf lang in de horeca gewerkt hebt.

Als we terug op haar kamer zijn, vraag ik of ze een tukje wil doen of dat ze liever koffie gaat drinken. Ze wil rusten, ik geef dit even door aan de verpleging. Wim heeft de plantjes water  terwijl ze beweert dat ze heel goed voor haar plantjes zorgt staan ze kurkdroog. Van de sterke zakenvrouw die helemaal alleen naar Mexico ging zonder een woord Spaans te spreken, naar Thailand naar Hong Kong, is er alleen nog maar een klein in elkaar gezakt oud vrouwtje meer over, die telkens ze mij ziet, zo blij is alsof ze me een half jaar niet meer gezien heeft. Maar ze is en blijft mijn moeder en ik zal voor haar blijven zorgen, zolang dat nodig is, met veel liefde want dat heeft zij ook voor mij gedaan.

Ik wens alle vrouwen een fijne moederdag, ook de vrouwen die zonder het te willen kinderloos zijn gebleven, of de vrouwen die een kind verloren, en ook alle mensen die hun moeder al verloren ze heel erg missen t moeten extra moeilijke dagen zijn. Sterkte

Labadoux

 

Portland had ons op hun guestlist gezet. Elke artist mag enkele gasten uitnodigen om hun concert bij te wonen en dat betekent dat we gratis naar Labadoux konden op vrijdag. Na het concertje van vorige week met Bppv ( oorkristallen ) als gevolg was ik bang, dat het zaterdag opnieuw prijs zou zijn. Omdat mijn oordoppen op maat nog niet binnen zijn, stapte ik naar de Supra bazar om oorbescherming. Maar euh dat gaat van 15 euro naar 70 € voor een koptelefoon en ons Chrissebie pakte de goedkoopste, omdat die eigenlijk alleen moet dienen om thuis te zitten als het gras hier of bij de buren wordt afgereden of als er hiernaast kasten worden afgeschuurd in buurman zijn kot. Maar goed, ik doe het hiermee dacht ik. Eerst van die gratis tjoepen in mijn oren en koptelefoon erover. Euh, ik loep daar als enige zo rond, met uitzondering van een paar kinderen.

Toen we aankwamen was er een geweldige band aan het spelen “the sidh” nog nooit van gehoord, maar het klonk geweldig leuk, een kruising van rock en Ierse folk .

Maar owee, toen ik die springtjoepen in mijn oren had gestoken, en die koptelefoon op mijn kop had gezet, hoorde ik niets meer van de muziek , maar alleen de bassen. Vreselijk irritant. Dan maar zonder koptelefoon en toen ik dat ding van mijn hoofd trok, was ik meteen ook al 1 van die gele doppen kwijt. Zucht. Gelukkig had mijn mannetje er ook nog een paar . Maar ook zonder koptelefoon hoorde ik weinig muziek, maar heel veel lawaai. Het leek wel of mijn hoorbeleving totaal anders is geworden . Het was overleven en niet genieten. Ik was aan het duimen omdat de tijd snel zou vliegen en dat we niet naar huis zouden moeten vooraleer Wim de hoofdact K’s choice zou gezien hebben. Ik ben in stille tent gaan zitten, Ook van het optreden van Portland hoorde ik weinig van hun stemmen.

Ik bleef achteraan staan. en merkte dat het buiten water goot. Aan de toiletten was het niet doen van het volk . We hadden nog bonnetjes en besloten nog wat in de pubtent te zitten , iets te drinken en dan naar huis te gaan.

Among the saints begon aan hun act. Een Belgische groep die e niet kenden, maar die het publiek direct mee kreeg om de tent rond te dansen. Ik kon wel “help” roepen, man, die drukte.

En ik was zo blij dat we uiteindelijk aan een aanvaardbaar uur waren om naar huis te gaan en mijn ventje straalde omdat hij zich zo gejeund had. En ikke? IK was blij dat ik het overleefd had en deze morgen zonder gevolgen op stond. Maar ik weet dat dit niet meer aan mij besteed is. Ik geniet vandaag meer om de muziek eens te herbeluisteren op youtube. Ik kan zelf aan dat knoppeke draaien hé!. Straks nog een beetje proberen naaien, want het is hier aan het hagelen, de lente heeft zich even verstop! Fijn weekend!

1 mei

Vroeger ging je me op 1 Mei gevonden hebben op een jaarmarkt , een bloemenmarkt of een festival dat jaarlijks in Kortrijk doorgaat op 1 Mei. Maar momenteel is het niet aan mij besteed, want ik kan totaal geen drukte aan. Of het nog gaat terugkomen, geen idee. Maar voorlopig probeer ik me daar niet al te veel zorgen over te maken. En zo hebben mijn ventje en ik deze morgen het huis een ferme beurt gegeven, je wil niet weten, hoe nodig dat was. Ik zwalpte wel eens rond met de zwabber, en ja het was proper van ver. Maar goed, zo erg vind ik dat niet, het is wat het is.

En na het kuisen en het snel in elkaar geflanste middageten, gingen we wandelen et de hond in een rustig natuurdomein in het Izegemse. En het deed me deugd, maar was ook lastig, niet alleen fysiek na 4 maanden stilzitten, en ook de stilte deed me deugd, hoewel een kwetterende vogel eigenlijk al te schel is voor mijn arme hoororgaantjes. Recht lopen lukte maar ik moest er mij op concentreren om vooral in de verte te blijven kijken en niet naar beneden. En hondje was heel blij en het is zo jammer dat ik met haar niet kan wandelen. Ze rukt gewoon de leiband uit mijn handen. Ja onze rosse is ook een hyperkineet, lief beestje maar kan best vervelend zijn als ze opspringt naar bezoekers om toch maar een beetje aandacht te krijgen.

Daarna heb ik de kleine pompoenplantjes in de tuin uitgeplant, nu nog hopen dat ze blijven leven. IK heb de grote tafel aan de caravan afgewassen en heb dan een licht alcoholisch aperitiefje klaargemaakt. En ik genoot ervan. Geen mensjes om te bekijken, maar dan maar een beetje rondkijken in den hof en genieten van de heerlijke geur van  de blauwe regen die welig tiert bij ons. En om de avond af te sluiten zijn we een frietje gaan stekken met een heerlijke vers gegrilde hamburger niet van die Bicky dinges, maar echt vlees en echte groenten. En dat het gesmaakt heeft. Maar daar een uurtje vertoeven was alweer genoeg voor mij. En ik kreun onder het idee dat ik vrijdag mee moet naar Labadoux, ik weet echt niet hoe ik dat zal doen als het vorige week vrijdag al niet ging. Maar ik wil mijn mannetje echt niet ontgoochelen, hij kijkt er zo naar uit om een favoriete band te zien. Ik hoop dat mijn oordoppen binnen zullen zijn en misschien moet ik eens kijken voor zo’n koptelefoon die alleen geschikt is om het geluid te dempen, maar is dat dan niet al te belachelijk.? Ze zullen me zien komen daar. Bye the way ik begreep het vroeger ook niet! Mensen die naar muziek kwamen luisteren met een koptelefoon op, dat ging mijn petje te boven en u overweeg ik het nota bene zelve. Euh, niemand zal me nog herkennen! Ach ja, een zorg voor morgen, ik ben al blij dat ik vandaag heb genoten van deze dag. Voila, en morgen zien we dan wel weer.

 

Als mijn wereld kleiner wordt.

En dus had ik terug verschoven oorkristallen, en ik ben vrijwel zeker dat ze komen door “lawaai”, ik kan dus niet meer tegen lawaai. Mijn oorkristallen zijn dus blijkbaar verschoven door de bassen van de muziek. En de kinesiste heeft terug het “epley manoever toegepast en hup, ik was er terug van af. Wat niet wil zeggen dat ik terug op mijn plooi was. Gisteren heel de namiddag geslapen. En s avonds nog eens mentaal gecrashd, heel hard beginnen wenen uit machteloosheid, eenzaamheid ook nu ik hier terug elke dag thuis zit. En het leven draait verder …. voor de ander, terwijl ik het gevoel heb dat de wereld stilstaat op een horrormoment, een eeuwigdurende kater van missellijk zijn, dubbel zien en dronken zijn. En het gevoel er alleen voor te staan, me dan aansluiten bij een Nederlandse groep lotgenoten om daar nog meer kommer en kwel te lezen, maar ook vragen kan stellen waarop anderen geen antwoord weten. En dat doen dan wel goed.. Daar doen ze er niet vreemd van als ik vraag of het mogelijk is dat ik meerdere aandoeningen heb, omdat ik meerdere dingen herken uit het boek, die geen enkele dokter al heeft benoemd.

Na mijn huilbui zeg ik tegen mezelf en mijn mannetje dat ik iets nodig heb om me wat gelukkiger te kunnen voelen. Iets wat we momenteel blij kan maken, en ik denk na. Een glas wijn, o neen, ik walg al bijna, bij het idee, niet normaal voor iemand als ik die zo graag rode wijn drinkt. Zin in zoetigheid, dat wel, en dan roep, ik luid, ” ja, ijskreem, daar heb ik wel zin in “. Ik loop in gedachten alle cremerieën af in de streek, maar vind het dan toch een beetje absurd om terug mijn kleren aan te trekken om ergens roomijs te gaan eten. Ik doe mijn sloefen aan en slof naar de diepvriezer. Joepie, ik heb nog een klein voorraadje. Ik ga aan de slag, maak twee ijscoupes. Jaja, ik weet het slecht voor de lijn, voor het diabetisprobleem van mijn echtgenoot, die nu ook gen neen zegt. Ik zet me in de zetel en geniet. En echt, ik word er blijer van, er zijn dus nog dingen waar ik blij van wordt. Maar het is ook geen aanrader om me hier elke dag aan te bezondigen, dat terwijl ik probeer om terug paleo te eten. Maar ik heb het gevoel dat mijn wereld alsmaar klein wordt. Er vallen zo veel dingen weg die ik niet meer kan doen, die ik vroeger graag deed, en ik blijf maar zoeken achter dingen die deze kunnen vervangen zodat ik toch voldoening heb ik mijn leven van “momenteel”. Ik zoek nog een beetje muziek op voor het huwelijksfeest van de dochter, Youtube is een goeie vriend van mij. Ik krijg ier en daar een berichtje van iemand op FB die vraagt hoe het met mij gaat. Mijn zoon stuurt me een mooie foto door van een arend die in hun gebuurte vliegt en vertelt erbij dat ze goed moeten zorgen voor de babygeitjes, dat arenden ze zomaar uit de weiden gaan plukken. En ik voel dat ik terug wat opfleur, niet omdat ik denk aan wat die arend kan aanrichten, neen, gewoon , de babbel op zich met zoon en dochter samen. Ik denk aan mijn kleindochter, probeer er niet aan te denken dat ik vast terug opgezadels worden met oorskristallen bovenop mijn ander vestibulair probleem. En zoek op internet of er speciale oorpluggen bestaan om te vliegen. Eureka dat bestaat, Jippie nu nog hopen dat ze werken.

En deze morgen naar de huisarts, want mijn medicatie is bijna op en wonder boven wonder komt daar een diagnose binnenrollen van het profje in Gent. En zoals ik al dacht Vp, het staat nu op papier voor de adviserend geneesheer en ik overweeg om de consultatie in Antwerpen af te zeggen.Ook de huisarts wil me naar een psycholoog sturen, maar ik wijs dat van de hand, ik weet bij voorbaat dat ze zal adviseren  om proberen gelukkig te zijn met de kleine dingetjes, bla bla bla en dat ik het zal moeten leren aanvaarden, Ik ben al een ton geld kwijt aan al die onderzoeken en zal die centjes die ik uitspaar met niet naar een psycholoog te gaan wel spenderen aan onze trip naar Canada en naar onze zomerreis. Deze namiddag ga ik niet naar de naailes, omdat ik daar verleden week de dag erna ook zo slecht van was. En er zullen nog boodschappen gedaan moeten worden, want morgen zijn de winkels niet open. Ik ga hier proberen om de strijk te doen, koken en een beetje opruimen. Fijne dag nog.

Duur betaald.

Als wijze van test, maar in de eerste plaats omdat ik er zin in had. Zijn we gisteren naar een concert van Portland geweest, één van onze favoriete bandes van dit moment.

Het stond echter heel laat op de planning. Het was een soort cultuurevenement in Menen met zowel muziek en korte theaterstukjes. Maar Portland trad als laatste op. 23.30 h, ik kan de tijd niet noemen dat ik nog na 10 uur in mijn bed lag, laat staan nog naar een concert gaan kijken op dat uur. Maar goed, ik stap tjoepekes in mijn oren, van die gewoontjes, want deze op maat heb ik nog niet. Maar het was luid, te luid voor mijn kop. En eerlijk, ik zag meer af dan dan ik kon genieten. Het was bovendien een staand concert, en gelukkig had ik nog een tafel waar ik wat tegen kon leunen. Nadien nog even nagepraat met de bandleden, want we kennen die redelijk goed. En tgen 1.30 lagen we in bed.

Deze morgen ben ik mijn bed uitgekomen, ergens rond 10 uur en ik had het gevoel dat ik een geweldige kater had, wat zeker niet het geval was. Want mijn alcoholopname is heel beperkt tot af en toe eens 1 drankje. Draaiirig alsof ze contant rolluiken optrekken en terug neerlaten in mijn hoofd, een heel rare gewaarwording. Heel de dag misselijk in de zetel en op een moment voelde ik me zo slecht dat ik er echt over nadacht om naar het ziekenhuis te gaan. Ik zweette had, had het terug koudn het leek alsof er iets ernstigs met mij aan de hand was. Mijn mannetje raadde me aan om een blikje cola te drinken en waarlijks, ik voelde me na tien minuten een beter beter. De zoon kwam langs met zijn lief, we bestelden pizza, want ten eerste ik had niets in huis om te eten, dat genoeg was om met zijn vier te delen en ten tweede ik was totaal niet in staat om te koken. Ik sleepte me er nog net door om de tafel eenvoudig op te dekken. Mijn ventje haalde de pizzaborden van onder de stapel spaghettiborden. Moest ik dat doen zou dat zeker niet goed gekomen zijn. Maar goed, we aten pizza, deed mijn best om zo opgewekt mogelijk te zijn en ik was al blij dat ik zo mottig niet meer was als een kwartier geleden. de rolluiken bleven open en dicht gaan in mijn hoofd, klik klak, klik klak en mijn hoofd suist alsof ik naast de zee loop. Mannekes toch wat heb ik een hoge prijs betaald voor een avondje uit. Ik zal dus altijd keuzes moeten maken, een concertje goed voor een hele dag mottigheid. En de bioscoop is al helemaal uit den boze. Ik probeer wat verder te lezen in het boek over evenwicht, maar ook dat lukt niet. Zelf dit stukje heb ik in drie keer geschreven. Wat een leven , geen wonder dat ik af en toe breek…….