Grote vakantie

Wat een geluk heb ik , dat ik zomaar grote vakantie kan hebben net zoals de kinderen op school. Nog anderhalve week en het is zo ver! Maar vervelen ga ik me niet! Ik heb nog zo veel te doen. Eerst staan er nog een paar eindeschooljaarfeestjes op het programma. Vrijdag gaan me het restaurantpersoneel uit eten en de week erop is er  activiteit gepland. We kregen een uitnodiging met lengte en breedtegraden en Sherlock Chrissebie is natuurlijk direct aan het googelen geslagen. Google is niet niet voor niets mijn beste internetmaatje. En ik denk dat we eerst naar een schoonheidsinstituut gaan voor één of andere schoonheidsbehandeling. O ze mogen mijn wenkbrauwen eens kortwieken, want die staan als weerborstels boven mijn ogen geplakt. En daarna gaan we eten. Ik heb geluk en mag meerijden met mijn collega, jippie. Want ik kan met mijn nachtblindheid s avonds niet met de wagen rijden.  En zo kan ik zelf al eens een aperitiefje en een wijntje drinken. Ik ben daar niet vies van!

Op 1 juli vertrekken we op zomerreis, na het koude Canada vertrekken we naar  Kaapverdië. En ik weet het, veel valt er daar niet te zien, maar ik kijk wel uit naar een weekje met immense ontbijtbuffetten, met heel veel fruit, smoothies en vers gebakken eitjes. Ik wilde absoluut een Riuhotel om er zeker van zijn dat ik me daar een week te goed kan doen aan al dat gezond vers fruit en bij de lunch en diner , heel veel groenten. Er is daar zoveel keuze dat ik dat ik maar weinig in de verleiding kom om me te gaan volproppen met brood en zoete koeken, die schadelijk zijn voor mijn gezondheid. Leve Paleo, want ik kan er niet zonder. Ik straf mezelf door af te wijken van mijn eet-wijze. Gebak, brood, wafeltjes, gebak, snoepjes, o zo lekker, maar ik voel me na een paar dagen kraken en spokken, echt, ik kan er zelf niet bij , dat dit kan. Soit, we gaan dus naar Kaapverdië. Boa Vista, ellenlange witte stranden, maar de zee is er gevaarlijk, heel hoge golven. En er zijn een paar excursies . Die zullen wel we meepikken, want ik heb echt niet zo’n liggend gat op het strand en nog erger aan het zwembad. Bruin worden doe ik al helemaal niet met mijn sproetenvel, ik probeer het dan ook niet meer. Ik hou me in de schaduw en loop met lichte lange broeken rond of in maxijurken. Geen zin om huidkanker op te doen. Ik zal wel wat bruinen zonder zon gaan smeren. We reizen via Schiphol omdat dit zomaar 600 euro scheelde met 2 personen. De dag dat we terug keren slapen we uit op Schiphol en keren dan terug na een goeie nachtrust.

En daarna is het tijd voor grote schoonmaak. Begin september wordt er een nieuwe badkamer geplaatst, nieuwe vloeren, nieuwe muren en een inloopdouche die ook met rolstoel gemakkelijk te bereiken is. We willen het huis pensioenklaar maken. Ik wil niet dat Wim na zijn zestigste moet beginnen verbouwen. Ook de keuken wordt vernieuwd, en eerlijk, ik mag er niet aan denken hoe alles zal lopen. Geen idee waar ik zal ik zal koken. In elk geval ben ik al begonnen met het wegwerken van allerhande wat ik niet meer nodig heb. Heel moeilijk, wetende dat ik hier elke week arriveer met gerief dat ik uit mijn moeders huis meebreng. Man man, ik kan zelf terug een winkel beginnen met juwelen in ivoor en natuursteen. Enfin, en ik ben zelf tegen ivoor, maar we kunnen het moeilijk in de vuilnisbak gaan kieperen, of toch?

Deze voormiddag ben ik bij de kapster langsgegaan , mijn haar is knalrood en kortgeknipt, ik denk dat ik licht zal geven in de duisternis, ik kan mijn eigen zaklantaarn zijn bij nachte. Maar ik vind het leuk en ik word er vrolijk van. En het heeft niets met de rode duivels te maken want ik haat voetbal.

Alles wat in de living staat aan fietjefatjerietjes moet in dozen, zodat ik overal het keukengerief kan zetten. O jee, ik mag er niet aan denken. Overal moet grote schoonmaak gedaan worden, zo maakte ik deze namiddag plaats in een kast op onze slaapkamer om zo maar eventjes mijn eigen naaidoos en nog drie van mijn moeder erbij te zetten. En in de gang staat al terug heel wat gerief voor iemand die het meeneemt naar de rommelmarkt. Ook de zolder moet gekuist worden, de garage en onze tuincaravan . We zullen ons dus niet vervelen. Het zal snel terug 1 september zijn. En ik hoop dat ik dan terug kan gaan werken.

Fijne vakantie iedereen!

 

Advertenties

Vervolgverhaal

Ik heb een primeurtje! Ik heb in het verleden al twee keer meegeschreven aan een vervolgverhaal, met andere bloggers. De eerste keer was met een Nederlander. Het werd een spannend verhaal, waarin ik gekdnapt werd en de Mac Gyver heb moeten spelen om mezelf te redden. De vorige keer zijn we met vijf bloggers aan de slag gegaan, maar het verhaal werd door 1 schrijver zo ingewikkeld dat het helemaal in het honderd liep en iedereen één na één afhaakte. Jammer!

Het is een heel leuk concept. De eerste schrijver begint met het verhaal, de tweede pikt daarop in. Die kan andere personages te voorschijn toveren , of voortbreien aan het schrijfsel van de voorganger. Het verhaal kan grappig zijn, spannend, of een allegaartje van een beetje van alles.  We kunnen elkaar ook een beetje dwarsbomen door het verhaal ineens een andere wending te geven. Maar het verhaal moet blijven kloppen, en dat is in het begin niet moeilijk, maar wordt moeilijker naarmate het verhaal vordert. We moeten alert zijn en onze zinnen scherp houden, want de personages mogen niet door elkaar gehaald worden.

Maar ik vind het heerlijk om te doen! Ik hoop dat het leuk wordt en ook een beetje vlot verloopt. Mijn medeschrijvers zijn Thomas Pannenkoek, en Mrs Brubeck.

Mijnheertje Pannenkoek schreef de eerste post en ikzelf de tweede. En nu zijn we in blijde verwachting van het schrijfseltje van Mrs Brubeck.

Aja en Mijnheertje Pannenkoek zoog ook de titel uit zijn duim. “Sneeuw in augustus”, waarna ik als een bezetene ben beginnen googelen waar er in Augustus sneeuw ligt, kwestie van geen onwaarheden te vertellen.

En nu willen jullie uiteraard weten waar jullie het verhaal kunnen volgen, nietwaar!

https://sneeuwinaugustus.wordpress.com

En er staat een volgknop zodat jullie het verhaal kunnen volgen, en bij ieder nieuwe pagina een mail krijgen. We hopen dat jullie er even veel plezier zullen aan hebben als wij er hopelijk mee zullen hebben.

Ik begin alvast mijn hersenen te pijnigen!

 

 

 

 

 

Het weekend.

Het weekend nar Disneyland was een topper! De grote kinderen waren laaiend enthousiast. Wij konden met hen meerijden, want ze rijden beiden met een bedrijfswagen, dus geen stress om in Marne La Vallée tegen Parijs te geraken.

Alles verliep volgens plan en zoals ik het een beetje berekend had stonden we om tien uur aan de ingang van het park. Op vrijdag was het niet zo druk en we konden alle attracties doen op ons gemakske. Omdat we om 4.30 waren opgestaan besloten we om na het avondeten, waarbij de kinderen ons getrakteerd hadden, ( leuke verrassing ) onze cottage te gaan opzoeken. We zouden de volgende dag wel blijven voor het lichtspektakel om 23 uur.

Bij aankomst aan de cottage snel een beetje de auto uitgeladen en nog een wijntje samen gedronken om dan onder te duiken in ons bedje.

Ik ga hier nu niet uit de doeken doen wat we allemaal gedaan hebben, je kent het wel, aanschuiven voor de attracties en veel stappen doen.

Ik ben er al diverse keer geweest en wat ik vroeger zo fantastisch vond is er niet meer. Met name respect voor elkaar. Toen ik de eerste keer naar Disneyland ging, was ik zo verbaasd over de vriendelijkheid van het personeel en hoe aanstekelijk dat werkte bij de mensen. Iedereen werd prompt een stuk vriendelijker, hoffelijker en verdraagzamer. Ik vond dat geweldig, alsof er een samenhorigheid was tussen al de bezoekers.

Maar o wee, daar was deze keer niets meer van over, de hoffelijkheid was ver te zoeken, we moesten er constant op letten dat niemand ons voorbijstak in de wachtrij en eerlijk, ik kreeg het er ferm van op mijn heupen.

Bij de big thundermountain hadden twee Italiaanse deernen ons al lopend voorbijgestoken, en hun fuck yu vinger omhoog gestoken toen ik luid ” ela” riep. Het werd pas erg, toen de rest van het Italiaanse gevolg nog eens achter ons kwam te staan en we een hele Italiaanse tirade over ons heen kregen omdat we hen niet voor lieten gaan.

En niet omdat wij niet sympathiek zijn of zo. Neen, ze vroegen het ons niet beleefd of ze even konden voorgaan omdat hun familie verderop stond. Neen ze stonden hevig zwaaiend met de armen en met hoge decibels te verkondigen in het Italiaans dat ze bij hun familie wilden gaan staan. “Familia” wast trouwens het enige Italiaanse woordje wat ik begrepen had. Er werd niet gepolsd of we misschien een woordje Frans of Engels praatten. Neen, neen, we moesten maar Italiaans kennen om die tirade te begrijpen. Uiteindelijk duwde de dame ons gewoon aan de kant! Vreselijk vond ik het! Bij iedere wachtbeurt moesten we erop toezien dat ze ons niet konden voorbijsteken. Zo erg dat ik mijn rechterarm gewoon tegen de muur moest houden. Erg vond ik dat.

Maar we besloten om ons weekend daarom niet om zeep te laten maken door een paar onbeschofte Italianen. En uiteindelijk hebben we goed gelachen, en veel genoten.

En ik had ook een paar souvenirs te kopen voor mijn Canadeesjes en voor mijn dochter die niet meekon omdat ze op dit moment bij haar broer verblijft in Canada. En ik vond van mezelf dat ik al veel geld had gespendeerd, maar dat was maar een peulschiletje in vergelijking van wat daar verkocht werd! Man man, met grote zakken kwamen ze daar buiten! En de meeste meisjes onder de tien jaar liepen in een prinsessenkleed rond , aangekocht voor 89 euro. Ik moest even slikken bij het zien van die prijzen, en besloot voor mijn kleindochter een slaapkleedje te kopen die ze eigenlijk ook kan gebruiken om Minnie Mouse te spelen. Wat een business! Maar ze verplichten de mensen niet om te kopen, dus alles hangt van de bezoekers zelf af! Maar het ziet er allemaal zo aantrekkelijk uit!

Op zaterdagavond zijn we voor vaderdag gaan eten in het Rainforest Cafe, een leuke ervaring, waar ze lekkere cocktails serveren en degelijk voedsel voor een schappelijke prijs. En de opbrengst gaat naar het behoud van het regenwoud, alléé dat is toch wat ze zeggen.

Enfin het was eigenlijk een heel leuk weekend en nu is het voor mij uitkijken tot ik eens mijn dochter en onze Canadeesjes kan meenemen. Maar ik denk niet dat dit voor volgend jaar zal zijn. We zien wel!

Disneyland

Hier zit het kind van 57 jaar te glunderen want het mag naar Disneyland! Volgend weekend al! Ik was in de wolken toen mijn mannetje thuiskwam met een geweldige promotie van de spoorwegen. Enfin, er is ook fikse korting bij Disneyland zelf omdat er diverse attracties gesloten zijn. Maar soit, er zijn er nog genoeg over om mijn hartje te doen huppelen!

Als kind was ik helemaal verzot op disneyfilms. Ik zat mee te bleiten met Bambi, ik wou ook zeven kabouters als vriendjes, hoewel ik al best tevreden zou geweest zijn met eentje! En ik hoorde als kind dat er in een ver land hier vandaan een park was , met kabouterhuisjes, het echte huis van Mickey mousse , maar dat was zoooo ver hier vandaan en mijn mama zei dat naar daar gaan zooo duur was dat we er wel nooit zouden geraken.

Ik bergde mijn kinderdroom om en was al tevreden om naar de Meli te gaan en later naar Bellewaerde. En ik werd groot, trouwde en kreeg kindjes en dacht niet meer aan mijn kinderdromen. Tot ik op een dag op het nieuws hoorde dat er een disneypark bij Parijs zou komen.

Waow Parijs, dat was een stuk dichter dan het verre Amerika! Dat zou eindelijk haalbaar worden voor ons Europeanen. En ik voelde al een beetje kinderlijke vreugde terugkomen in een periode waar ik het heel moeilijk had. Een periode waar ik mijn hoofd boven water probeerde te houden in een hard leven van een horecazaak openhouden, twee kleine kinderen hebben en een man die meer zelf dronk dan wat hij verkocht. Een tijd waar ik werkte voor twee en de problemen probeerde op te lossen die veroorzaakt werden door het wanbeheer van mijn toenmalige echtgenoot. En eerlijk, we hadden op dat moment geen nagel om in ons gat te krabben. Alles wat we verdienden ging naar de lening bij de bank, personeelskosten, Gas en electriciteit, leveranciers. En we konden de touwtjes maar met moeite aan elkaar knopen. Laat staan dat er geld was om zo maar een keertje met zijn allen naar Disneyland te gaan. Ik kon dat niet maken om geld achter te houden en onze leveranciers niet te betalen en een beetje met hun centen grote sier te maken. Zo zat ik niet in elkaar.

Maar ik had er iets op gevonden, af en toe heb ik nog eens goeie ideeën, in die drukke hersenen van mij borrelt af en toe wel eens iets goeds.

Ik vertrok van het idee als ik niet naar Disneyland kan, dan laat ik Disneyland tot mij komen. Ik haalde brochures in huis want internet hadden wij op dat moment nog niet. Ik sprak met buschauffeurs die af en toe eens bij ons over de vloer kwamen. Ik belde rond, plande, en maakte een handgeschreven blad papier, met inschrijvingsstrookje! Chrissebie had een reis georganiseerd naar Disneyland, ik had de prijs heel scherp gehouden voor de deelnemers. Als ik de bus helemaal vol kreeg had ik net genoeg over om zelf met de kindjes gratis mee te kunnen. De man wou niet mee, vond duizend excuses om niet mee te moeten, de enige reden was , dat er in Disneyland geen alcohol te verkrijgen is , geen idee of het nu nog zo is.

Ik ontpopte me als een reisorganisatrice, en eerlijk, ik deed dit ontzettend graag. De reserveringen liepen heel snel binnen en in een mum van tijd zat de bus vol tot ons groot jolijt. En zo vertrokken we s morgens in de vroegte van mij ons aan het restaurant. Iedereen kon zijn auto kwijt bij ons op de parking. Ze konden nog een koffie drinken vooraf en tegen dat het park openging hadden we onze tickets en kon iedereen gaan genieten van mijn kinderdroom. En wij natuurlijk ook. Geweldig vond ik het. Vooral de ingang , de gebouwen, ik heb daar de hele dag rondgelopen met een smile van hier tot in Tokio! Mijn kinds waren . Mijn kinds waren iets van 6 en 8 denk ik. En er was nog een centje over om mijn kids een souveniertje te laten komen zonder schuldgevoel.

Zo zie je maar weer dat je het soms helemaal zelf in de hand hebt om dromen te laten uitkomen! Denk niet te vlug dat dromen bedrog zijn, vaak kan je ze zelf laten uitkomen als je je hersentjes wat aan het werk zet!

En zo gaan we met de kids van Wim voor drie dagen in een huisje van Disny Crocket, we kunnen drie dagen in de parken terecht. Maar we kunnen ook naar het gloednieuwe centerparks waar het grootste suptropisch zwembad van Europa gehuisvestigd is. We gaan genieten , al ga ik natuurlijk mijn eigen kinderen en kleindochter missen. Maar die komen zeker nog eens aan de beurt als mijn Canadeesjes in het land zijn.

Nu deze week nog op zoek gaan naar een licht regenjasje, want er wordt regen voorspelt op Meteovista. En op zaterdagavond gaan we gezellig eten met zijn allen in het rainforest café, ik trakteer voor vaderdag.

En nu ga ik mijn valies uithalen en vullen want ik heb het deze week nog heel druk!

Fijne zondag iedereen!

 

De volksspelenroute.

De scheidsrechterverening organiseerde gisteren een volksspelenroute in en rond Poperinge. En het leek ons leuk om eens deel te nemen ondanks dat mijn mannetje al een paar jaar niet meer aan scheidsrechteren doet vanwege knieblessures.

Het concept was geestig. We reden eerst met de bus naar de toeristische dienst van Poperinge. Daar kreeg de verantwoordelijke alle gegevens , waar we naartoe moesten, voor welke spelletjes en in welk etablissement.

We werden rondgestuurd naar allerhande oude cafeetjes. Je kent ze wel, ze passeren af en toe in tv reportages. Ook de uitbaters zien er meestal  euh, een beetje “speciaal” uit, of ze zijn stokoud, of ze hebben een buik als een tonnetje, met daaronder een short en korte beentjes en een gigantische snor, dit laatste onder de neus uiteraard.

Dat scheidsrechters de gewoontes hebben om overal stipt te zijn was te merken aan het feit dat we overal een beetje te vroeg leken aan te komen. Maar dan kon er iets gedronken worden op het terras, het was prachtig weer, we konden er maar van genieten.

Op de eerste plek werd het tonnekesspel gespeeld en werd koffie geschonken. De tocht ging verder en we trokken naar een ouderwetse boltra waar er punten gescoord moesten worden door de kaasvormige bollen (wel degelijk bollen en geen ballen ) te laten rollen , zo dicht mogelijk bij het punt aan de andere kant van de baan. Aja en ondertussen konden we nippen aan een picon! Ja er wordt daar in de streek lekker picon gedronken. Een aangezien ik ook 16 jaar een restaurant heb uitgebaat in het Ieperse is het recept mij welbekend.

Het bollen was het leukste spel uit de reeks spelletjes, omdat dit het enige echte groepsspel was die in twee teams werd gespeeld. Het mannelijke testosteron zorgde ervoor dat de compitiebeestjes zich smeten en met volle kracht de bollen probeerden weg te sjotten van de tegenpartij!

En toen de punten werden uitgedeeld en de maagjes begonnen knorren, reden we verder naar Roesbrugge om karbonaden met frietjes te eten. De buitenkant van het gebouw zag er geweldig oud uit. Heel mooi eigenlijk. Maar het interieur was dan weer een beetje hilarisch, ouderwets, voorbij gestreefd, maar omdat dit volledig in het concept paste konden we er allemaal hartelijk mee lachen. En het mag gezegd worden, het eten was lekker! Vakkundig bereid door de vrouw des huizes, die zoals het vroeger de mode was aan alle tafels kwam vragen of het eten in orde was. Wel ik had hier het gevoel dat er met liefde gekookt was voor mensen. Zelfs de  pot gemengde sla was heel erg lekker. Aangemaakt met notenolie en een subtiele azijn, en goed afgekruid.  Na het eten werd er nog een spelletje gespeeld , als ik me niet vergis heette dit het mollenspel waarbij we kleine bollen in de vorm van babybelkaasjes moesten zien binnen te rollen in diverse poortjes waar punten op stonden.

Nu kon er wel een koffietje in, met een gebakje, maar dat was buiten het volgende etablissement gerekend, waar er “hommelbier ” geserveerd werd. Het typisch Poperings bier. In alweer, juist, een oud cafeetje. Hier werd het hamertjesspel gespeeld, en vooral de jonge gasten wisten dat spelletje wel te smaken.

Laatste stop dan! Een geweldig etablissement. Van op het terras had je een mooi zicht over de Zwarteberg, de Rodeberg. En ik genoot ervan. De waard van het huis was echter heel onvriendelijk. toen iedereen plaats ging nemen op het zonnige terras, kreeg ik toegesnauwd dat de boterhammen binnen waren! Euh, ik keek nogal raar, want ik kan me nu nog voorstellen dat hij dat kon melden aan de verantwoordelijke van het gezelschap. Maar, euh, ik stond toevallig naast hem. Maar iedereen had de aantrekkelijke reclameborden van Quint sangria in het snotje gekregen en met dat mooie weertje leek het ook voor mij zalig om te genieten van een glaasje sangria.

Het stond meneer precies niet aan dat hij nog extra moest werken. ja 44 personen waarvan er zeker 30 een sangria nomen, dat cijfert nochtans aardig, je zou denken dat hij blij moest zijn. Dan moest hij nog eens heel onvriendelijk tegen de kids vragen om niet op tafel te zitten waar de sjoelbak opstond. Ok, kinderen moeten niet op tafel zitten, maar er zijn ook vriendelijke manieren om dat te vragen. Toen een paar vrouwen kussentjes van andere stoeltjes haalden om onder hun edel kontje te schuiven, kregen ze alweer een uitbrander dat ze nadien het terras terug in orde moesten zetten. Amai, wat een verzuurde mens! Dat is nog op zijn zachtst uitgedrukt voor een gesfrustreerde zot. Die dan nog eens luid riep ” ja ge moogt dan naar binnen”, ja hij was duidelijk, we moesten naar binnen. op dat moment voelde ik me een koe die door de boer met een stok binnengedreven werd in de koestal.

Maar het liep helemaal uit de hand toen een paar kinderen , die net de twaalf voorbij waren geen croque monsieur kregen, net als de kinderen onder de 12. Okee, het stond zo op zijn papiertje, 40 borden met boterhammen, en 4 croque monsieurs voor kinderen. Wel meneerke! De volgende keer hé, stap je vooraf naar de verantwoordelijke, vraag je of het aantal boterhammen en croques klopt en kan er nog snel eens nagevraagd worden of de bestelling de zelfde mag blijven. Maar daar had het etterbakske geen ellebogen voor. Voor het eerst had ik het gevoel, dat we ” maar een bus was” die kwam eten, die steek je zo snel mogelijk binnen in een zaal, smijt je wat drank op tafel en stop je die boterhammen zo snel mogelijk in hun mond, zodat ze zo snel mogelijk eten , slikken en vertrekken, kassa kassa, next bus please! De stemming aan tafel was compleet omgeslagen. Maar gelukkig werd er daarna op de bus wat afgelachen, wat geplaybackt, de winnaars van de dag bekend gemaakt! Ik leunde achterover en was tevreden. Tevreden dat ik was meegeweest. Voor herhaling vatbaar!  Dank aan de organisatoren.

 

 

Jeugdherinneringen.

Vandaag stelde mijn mannetje voor om eens naar Kortrijk naar de sinkenfeesten te gaan. Leuk, maar het is er me een beetje te druk. Maar soit, een mens moet af en toe eens buiten komen en so be it! Ik stelde voor om met de trein te gaan om zodoende geen parkeerproblemen te hebben, wnt ik haar het als we een meer dan een half uur moet rondrijden om een parkeerplaats te vinden en wetende dat we gratis met de trein reizen! En zo reden we naar Waregem , namen de trein naar Poperinge om er in Kortrijk uit te wippen en vlak bij het centrum uit te komen. Wat kan het leven toch eenvoudig zijn, als je je een klein beetje voorbereidt!

Rommeltje hier, rommeltje daar, overal rommel in de straten! Maar soms valt mijn oog op iets wat ik wil kopen voor mijn kleindochter. En ik heb een voorkeur voor jeans, omdat dit zo tijdloos is en zo handig voor peuters die zich zo graag vuilmaken.

En daar was een kraampje waar ik een rokje zag. En niet alleen kleren, maar er lagen ook kleine boekjes,, niet meer dan 2 A4 bladen, samengeniet tot een klein boekje. En daar stond Estelle die me fier alles over haar boekje vertelde! Ze hield van veralen schrijven en zou schrijfster worden, later als ze groot was! En ja, nu was ze negen, er viel dus nog een heleboel te groeien!

Ik vond het zo fantastisch hoe haar ouders haar gestimuleerd hadden om haar verhaal uit te typen en te verkopen op de rommelmarkt. 1 Euro voor een boekje en fier als een gieter vertelde ze me dat ze er al zes had verkocht! En ik werd terug gekatapulteerd naar eind jaren 60, waar ik net als kleine Estelle een boek had geschreven! Zonder computer, zomaar met de hand , serieus wat geklieder, want ik was een linksepoot die verplicht was geweest om rechts te schrijven ! En dan nog met een balpen, vlekken verzekerd. Geen wonder dat er altijd “slordig ” stond op mijn rapport!

En ik hield ook zo van verhalen schrijven! En ik was zo fier als mijn pa vetelde dat zijn nicht Mariette Van Halewijn was , de bekende kinderboekenschrijfster!

Ik vertelde het op school, mijn vriendinnen en iedereen die het horen wilde!

Ik besloot 1 van de verhalen die ik in mijn hoofd had op te schrijven en er prentjes bij te plakken om het boekje wat aantrekkelijker te maken! Dit was lang voor de periode dat je gewoon in word duizenden tekeningetjes aan uw schrijfsel kon toevoegen. Vroeger moesten alle “libelles” eraan geloven, want dat was het enige boekske dat ik toen kende en dat mijn moeder in huis had.

Ik schreef het met vulpen, want dat stond sjieker, met de nodige vlekken tot gevolg. Ik knipte prentjes uit en plakte die in mijn boekje met een beetje te veel knutsellijm, je weet wel , van die lijm die zo lekker rook!

pritt stiften die kwamen er pas aan toen ik in het middelbaar zat!

En uiteindelijk raakte ” my masterpiece ” af! Ik was zo fier als een gieter, dat had ik nu eens goed gedaan si! Mijn papa zou op fier op mij zijn en ik zou het boek doorsturen aan Mariette die er vast een eigen verhaal over zou schrijven.

Op een avond zat ik klaar met mijn schriftje, ik had de mams al gevraagd of het nog lang zou duren tot papa thuis kwam! En eindelijk hoorde ik zijn auto de oprit oprijden, en daar was hij dan.

Ik sprong uit de zetel en stond hem met mijn fameus “boek” op te wachten! De adrenaline gierde door mijn kinderlijfje, zo fier was ik!

En toen de paps binnenkwam, ik hem overwelmde met mijn boek en mijn spraakwaterval dat hij het me het adres van zijn nicht moest geven, dat ik dat boek wou opsturen……

En ik werd al snel van antwoord gediend! Dat dit een kliederwerk was, dat ik me met serieuse dingen moest bezig houden, beter wat meer werk aan mijn huiswerk zou besteden  en dat ik dit het best in de vuilinisbak kan gooien.

Ik ben in gans mijn leven nooit zo ontgoocheld geweest! Mijn bloedeigen papa waar ik zo naar opkeek zei dat het niet niet goed was! Dat het kliederwerk was en dat Mariette zich niet met zo’n onnozelheden zou bezig houden !

De tranen sprongen in mijn ogen! Ik heb het werkje gescheurd en de vuilnisbak gegooid Mijn zieltje was geraakt in al zijn facetten. Het was nog maar eens bewezen hoe slecht ik was, hoe ik tot niets in staat was wat mijn papa leuk vond! En ik wou zo graag gezien worden!

En zo is het gegaan tot de dood van ons vader. Of beter tot vlak voor zijn dood! Toen ik hem zei dat ik goed voor moeder ging zorgen als hij er niet meer zou zijn, stak hij zijn duim omhoog omdat hij niet meer in staat was om te praten, de kanker had hem goed liggen gehad!

Ik heb voor het eerst het gevoel gehad dat ik iets goed deed , op het moment dat hij op zijn sterfbed lag, hoe erg is dat niet!

En uiteraard flitste dit door mijn hoofd toen ik de boekjes zag van Estelle! En ik heb Estelle 1 euro betaald voor het boekje en de mama verteld hoe geweldig ik het vond dat ze hun dochter zo stimuleerden om te doen waar ze goed in was. Dat ik die kans niet gekregen had als kind , maar dat ik nu blogde om nu eindelijk toch de vrijheid van het schrijven te beleven. Dank u wel Estelle met je verhaaltje over de ” de vier beste vriendinnen, ik heb het in 1 ruk uitgelezen. 4 pagina’s kinderdromen, de max toch …….

Moeder ik beloof je ….

Moeder ik beloof je altijd kalm en lief te blijven ook al vraag je voor de tiende keer waar we naartoe gaan. Ik zal het de elfde keer nog steeds met plezier vertellen, wetende dat jij denkt dat het de eerste keer is dat je iets vraagt.

Ik beloof je , steeds voor je welzijn te vechten, ik heb het aan jou geleerd, want vroeger was je zo’n zelfstandige vrouw, die steeds recht op haar doel afging. Ik heb geleerd hoe het moet en al ben ik dan niet zo fel als jij, als het erop aan komt, durf ik ook vechten voor mijn rechten, op mijn manier dan wel.

Moeder , ik ga het niet toe laten dat ze met je lachen, om de schim die je bent van wie je vroeger was.

Moeder, ik beloof je , om af en toe een bloemetjes mee te brengen, op je verjaardag of moederdag, zelfs al weet je helemaal niet dat er die dag iets te vieren valt.

Moeder, ik ga er op toezien dat je alles krijgt wat je nog kunnen geven. Je vrijheid ben je kwijt, het kon niet anders. Maar ik ben zo blij, dat je gelukkig bent , op de plek  waar nu je nieuwe thuis is.

Moeder ik ga er voor zorgen dat je  mooie kleren blijft dragen, dat uw haar gedaan wordt, neen we laten je niet verkommeren in je hoekje.

En al denk je soms dat je me al weken niet gezien hebt, dat merk ik aan je  enthousiasme  als ik binnen kom! Weet dat ik je minstens wekelijks komt bezoeken en dat mijn hart bloedt dat ik zo ver woon en wel vaker bij je wil zijn.

Weet dat ik vandaag niet kan stoppen met denken en heel mijn jeugd in mijn gedachten zie voorbijtrekken.

Fijne moederdag mama!

 

 

Dag van de zorg.

Het is vandaag de dag van verpleging. Verpleging  verzorging, wat een geluk dat die mensen bestaan! Ik heb zoveel bewondering voor die mensen die zo toegewijd voor andere mensen zorgen. Wat ben ik blij dat ze bestaan! Ik stuurde ook een mailke naar het zorgcentrum waar mama is om hen nog eens te bedanken, ik kan het niet genoeg doen! Ok, er wordt voor betaald kan je zeggen, maar verdorie, je moet het toch maar doen! Etterende wondes verzorgen, doorligwonden , sondes steken, braaksel opkuisen en kak-en pisbroeken verversen. Eerlijk, ik zou het niet kunnen! Ik voel het bloed al wegtrekken uit mijn hoofd als ik nog maar een beetje bloed zie, een overgekraakte nagel of een schaafwond. Aan mij zouden ze geen goeie verpleegster hebben!

Toen het bij mama duidelijk werd dat ze hulp nodig had, werd het puzzelen met tijdschema’s, wie, wat, hoe ? Het moest allemaal geregeld worden. Hoe zoek je naar de juiste verpleging? Geen idee, ik zocht op het grote www en vond een verpleegdienst die reclame maakten met een slogan als, bij ons worden oudere mensen menselijk en correct behandeld. Allee, dat was niet precies de slogan, maar het kwam wel daarop neer. Ik belde het nummer en er werd een afspraak gemaakt. En ik had het geluk  een jonge toffe kerel te treffen die het meeste op zich nam. Laat me nu eerlijk zijn, als ik zelf 80 zal zijn, zal ik waarschijnlijk ook het liefst door een schoon manneke verzorgd worden, wat natuurlijk niet wil zeggen dat er iets mis is met vrouwelijke verpleegsters. Soit, mijn mama was er blij mee en dat was belangrijk, want je moet je uiteindelijk ook goed voelen bij iemand.

Ook wat familiehulp betrof heb ik diverse schatten van mensen getroffen! Het was zo’n verademing dat zij een stuk mee hielpen meezorgen met mama zodat alles niet alleen op onze nek neerkwam. Want het was voor mij onmogelijk om elke dag aanwezig te zijn.

Zelfs de poetsvrouw deed meer dan poetsen alleen, ook zij deed vaak boodschappen, of maakte boodchappenlijstjes.

Ik mag iedereen op mijn blote knieën bedanken dat jullie er waren voor mijn mama en voor mij! Dank u dank u ik ben zo blij dat jullie voor dit mooie beroep kozen!

Dikke merci!

Een dagje als vandaag!

Mijn dochter had me voorgesteld om vandaag naar Gent te komen voor het foodtruckfestival. Ze wou me graag trakteren voor moederdag. En dat leek me wel leuk. Het was een stuk frisser dan de vorige dagen, maar het bleef gelukkig droog. We hadden afgesproken op de korenmarkt op de bankjes vlak voor de Mac Donalds. En daar zaten we dan, te wachten tot dochterlief parking had gevonden want wij waren met trein en tram gekomen. Er zaten twee mannen naast mij en het gesprek was hilarisch, toen Wim me wat wou zeggen, gaf ik hem een elleboogstoot en maande hem aan tot zwigen. Mijn mimiek op mijn gezicht was ,dacht ik vrij duidelijk.

Beide mannen spraken met een duidelijk Gents accent en zaten allebei met een carapils in de hand te keuvelen over de meisjes van plezier!

Zegt man A; Ga jij wel eens naar t glazen straatje?

man b; mompelt iets in de trend van, mmm, nog niet gedaan.

man A: Aja, er zitten daar schoon meiskes hoor, niet allemaal oude, maar ook schone jonge, en ze vragen maar 50 euro.

man B: Ja dat is niet veel, ik heb ooit een vriendin gehad , een schoon wijfke, slank, 50 kg ( hij wist het blijkbaar precies ) schoon zwart haar tot hier en hij wees met zijn hand onderaan zijn rug, net onder zijn korte jeansjasje.

man A: ola en vroeg zij dan veel?

man B; 85 euro maar voor 5 uur en het is vooraf te betalen hoor, ze gaan haar niet liggen hebben!

man A; ola dat is de moeite! Maar ik ga toch nog wel eens terug gaan naar glazen straatje, en jij? En hij port man B in zijn zij.

man B; Kweet niet, t is mijn ding niet, maar je weet nooit hé.

En dan werd ik stevig door mijn mannetje in mijn zij gepord , het begon heel lichtjes te regen en we konden maar beter plaats zoeken onder het overdakt terras, voor het water begon te gieten. Grr, ik had nog graag even gebleven om de rest van het gesprek af te luisteren!  Maar een mens kan niet alles hebben in het leven nietwaar!

Het werd dringen om een plekje te bemachtingen en al snel had mijn dochter ons gevonden in de drukte. Wim ging wat drankjes halen aan de bar, dochterlief spoedde zich achter wat nacho’s met tomaat en gesmolten kaas. Het was op de koppen lopen en na een tijdje vonden we het tijd om toch een keuze te maken wat we nu precies gingen eten. Na een toertje op het marktplein besloten we voor “Indisch” te gaan, ja mijn dochter is vegetariër en daar hadden ze dingen die ze lekker vindt. Ik koos voor Samosas met kip, kikkererwten en nog een ander waarvan ik niet precies wat het was. Maar het was lekker.

We zagen er tegenop om nogmaals een rij aan te schuiven aan een andere foodtruck en beslisten om verder iets te gaan drinken weg van de grote drukte.

We vonden een plaatsje op een terrajse van een leuke zaak. Het was een combinatie van een antiekwinkel en een tearoom. Gezellig! Leuke bediening ja, het had wel iets. Met de uitbaatster had ik een gesprek over “ivoor”, ja, ik heb wat ivoren beeldjes die ik wel zou willen verkopen, maar je kan het niet meer verkopen, enfin , ander verhaal….

Daarna gingen we naar Holyfood genieten van een vers-in chocolade-gedompelde magnum met drie toppings, genieten. Zalige zoete zonde is dit! Jaja ik weet het, dat staat ver af van het gezonde dieet waar ik het gisteren nog over had. Maar als ik afwijk van mijn dieet, dan moet het de moeite waard zijn en dat was het.

Het was heel kalm bij holy food en we genoten ervan om hier echt op ons gemak te zitten, ons ijsje binnen te smikkelen en wat bij te babbelen. We keken op onze klok en merkten dat we de trein van even voor 4 al niet meer konden halen en besloten om nog iets te drinken op een terraske en de trein van even voor 5 te nemen. En een duvelke, kon er ook nog bij terwijl we toch aan het zeuren waren.  We wandelden door de drukte naar de veldstraat en namen de trein naar het station. Dank u dochterlief, het was een heel leuke namiddag! Voor herhaling vatbaar!

Energie.

Op woensdag moet ik nooit werken en dat is meestal een dag dat ik naar mijn moeder ga, boodschappen , koken en voor de rest niet veel meer. Meestal is mijn pijp tegen dan al uit! Maar ik merk dat ik de laatste tijd bruis van energie en eerlijk, dat is een geweldig gevoel om terug een beetje de Chrissebie van vroeger te zijn. En ik weet dat mijn dieet aan de basis ligt van mijn “zoveel beter voelen” . Onlangs had ik een date met een vriendin  om haar de beloofde maple syrup te leveren. We spaken af in Gent wat voor beide ergens halverwege was. Het was mooi weer en er heerste gezellige drukte in de stad.

S middags gingen we samen lunchen in een saladbar, want ze volgt net als ik het paleodieet en ze heeft net als ik fibromyalgie. En ook zei was vroeger een energieloos wrak met ondraaglijke pijnen. En ze is het paleodieet beginnen volgen om af te vallen.  En ook zei was even verbaasd als ik dat paleo ervoor zorgt dat de pijnen draaglijk worden en je er zoveel energie door krijgt. Maar het rare is, ook zij krijgt het niet verkocht aan lotgenoten. We zouden er beide zo graag mensen mee willen helpen, maar ik ben er tot nu toe nog niet in geslaagd om ook maar 1 lotgenootje te motiveren om hetzelfde te doen. Want je moet het de eerste weken echt wel correct doen en niet half . Want toch een onmisbaar boterhammetje eten s morgens omdat je zo graag brood eet, is geen optie. En kaas eten , want o , kaas is o zo lekker. Ja, ik ben zelf geweldig zot van kaas, ik zou me verrekken voor een heerlijke kaasschotel met knapperig brood, een flinke smeer verse gezouten boter en een glaasje  (of twee )rode wijn. Ik kan daar zo gigantisch van genieten. Werkt het voor iedereen, de paleo bedoel ik ???? Geen idee! Het werkte in elk geval voor C en voor mezelf en we kenden elkaar niet eens vroeger. En het zou me sterk verwonderen als we de enigen zijn ! Ik heb ondertussen geleerd om me in te houden als ik op een lotgenotenforums berichten lees van lotgenoten die smeken om tips. Ze zouden alles doen om van die pijn af te komen! Tot je afkomt met het voorstel om eens paleo te proberen. Dan krijg ik meestal een hele resem over mijn hoofd dat ze al zoveel moeten missen , en dat ze het lekkere eten niet ook zullen opgeven. En dan sta je daar, met een oplossing die op zijn minst uit te proberen valt en je krijgt er nog op je donder van. Ok het is niet gemakkelijk voor patienten met zware opstoten, ik kan daar helemaal inkomen, want het vraagt heel veel inspanning en doorzettingsvermogen. De boterhamzak opendoen en een boke smeren zit er niet meer in. Er moet fruit gesneden worden of verse soep gemaakt worden, verse groenten kuisen . Ze moeten allemaal de kar in bij het boodschappen doen, ze wegen zwaar. Nu, ik heb mijn mannetje die meestal meegaat en dat scheelt al een pak. En dus zwijg ik voortaan over paleo, hoe erg ik het ook vind, om die vreselijke verhalen te horen die me welbekend zijn! Been there, done that!  En eerlijk, soms zou ik het willen uitschreeuwen dat ik de oplossing weet en dat ik hen kan helpen. Enfin dat was het gesprek in de saladbar en ook C had die ervaring en het deed deugd dat iemand die onmacht begreep, want zo voelt het , onmacht ! Ik voel me een beetje als indertijd toen ik mijn eerste echtgenoot van de drank wou helpen en het na de negende opname voor ontwenningskuur opgegeven heb. Ik heb toenn na 19 jaar huwelijk de handdoek in de ring gegooid, mijn kinderen uit de arena gesleurd voor we allemaal door dit vieze beest verzwolgen zouden worden. De drank is uiteindelijk zijn dood geworden. Ik heb het moeten loslaten op een moment. Ik had hem zo graag gered, maar hij wou helemaal niet gered worden en keelkanker ten gevolge van overmatig drankgebruik heeft hem uiteindelijk geveld op zijn 52 ste.

Maar ik ben gigantisch aan het afwijken, als ik ook maar begin te vertellen! Energie dat ik vandaag had! Ik was vroeg uit de veren, ben vroeg vertrokken naar mijn moeder. Ben een valiesje gaan halen naar haar appartement, want ze gaat volgende week vijf dagen op reis met mijn broer en daar gaat wat voorbereidingen aan vooraf. Ik heb moeder dan eens meegenomen naar mijn broer, en ik heb ze deze keer vooraan in de wagen gepropt, ik heb geleerd van onze vorige uitstap en voortaan gaat ze altijd vooraan, of ik moet een grotere wagen kopen, maar daar heb ik noch interesse, noch plannen voor.

Daarna heb ik moeder terug naar het zorgcentrum gebracht, het was ondertussen etenstijd. Naar huis gecrost, een slaatje voor mezelf gemaakt en naar binnen gewerkt. En hoewel het normaal op vrijdag kuisdag is kon ik het niet verdragen dat de keuken er rommelig bij lag en ik ben als een bezete beginnen kuisen, terwijl de was van mijn mama al in de machine aan het draaien was. Kleine wasjes, grote wasjes, ik kan je verzekeren dat mijn moeders wasjes altijd reuze wasjes zijn!

Ik heb die klus hier geklaard op een uurtje of twee, en daarna tijd voor het meest hatelijke werk, namelijk de boekhouding van mijn moeder. Ik hem me er op mijn gemak voor gezet en wonder boven wonder, mijn hersenen bleken goed mee te werken en na een uurtje was ik klaar met online betalingen, classeren en inschrijven van facturen en het sorteren van bankafschriften. Daarna nog een paar nodige telefoontjes gepleegd , waaronder ook een afspraak bij de bank omdat ik dingen voor mijn moeder moet regelen.

Het menu vandaag was heel eenvoudig, gestoofde worteltjes, met gebakken varkensmedaillons met spek dus ook dit was nel klaar.

En na het eten heb ik een brief geschreven aan mijn kleindochter en aan mijn schoondochter. Ik schrijf brieven aan mijn kleindochter om te bewaren, zodat ze ze later allemaal kan lezen, want ze kan zelf nog niet lezen. Het zou haast een mirakel zijn moest ze op 2 jarige leeftijd kunnen lezen. Ze houdt zich liever bezig met het knuffelen van haar babygeit, en helpen met de mama om eitjes uit het kiekenkot te halen.

En nu heb ik me dankbaar in de zetel geploft, dankbaar voor de energie die ik had en anderzijds kruis ik mijn vingers dat ik met morgen nog even goed zal voelen, maar dat zie ik morgen dan wel weer zeker! Ze kunnen me deze dag alvast niet meer afpakken.